ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 5593 ฟ้าร้องก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก
มหาวิทยาลัย จินหลิง ในขณะนี้
ในสนามเด็กเล่น น้องใหม่หลายพันคนจากวิทยาลัยและแผนกต่าง ๆ จะถูกแบ่งออกเป็นช่องต่าง ๆ เพื่อฝึกทหาร
การฝึกทางทหาร 14 วันเพิ่งเริ่มขึ้นในวันนี้ น้องใหม่หลายคนยังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับการฝึกกึ่งทหารที่มีความเข้มข้นสูง ทั้งเด็กชาย และเด็กหญิงเต็มไปด้วยข้อตำหนิ
แดดที่แผดเผาและความร้อนที่แผดเผานั้นรุนแรงอยู่แล้ว และมันก็ทรมานมากสำหรับน้องใหม่ที่เพิ่งเข้าปีแรกของปีแรก
เสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ทำให้นักเรียนทุกคนในสนามเด็กเล่นตกใจ เมื่อมองดูเมฆดำทะมึนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พวกเขาส่วนใหญ่ก็แอบดีใจ พวกเขาคิดว่าสภาพอากาศในปัจจุบันอาจมีฝนตกหนักในไม่ช้า
นักเรียนทุกคนรู้สึกว่าถ้าฝนตกหนักจริงๆ การฝึกทหารในขณะนี้น่าจะถูกระงับ เพื่อให้ทุกคนได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ถ้าเป็นไปไม่ได้ การฝึกทหารกลางสายฝนจะสบายกว่าการฝึกทหารกลางแดดแผดเผา
ดังนั้น นักเรียนเกือบทุกคนจึงมองไปที่กลุ่มเมฆมืดขนาดใหญ่บนท้องฟ้าทางตะวันตกเฉียงใต้อย่างมีความหวัง โดยหวังว่าเมฆดำนี้จะปกคลุมศีรษะของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ทุกคนมองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ด้วยความคาดหวัง แต่ หลิน ว่านเอ๋อ จ้องมองที่เมฆดำอย่างว่างเปล่า ขมวดคิ้ว
เธอรู้สึกเสมอว่าเมฆดำนั้นดูแปลกๆ
ในเวลานี้ คลอเดีย ที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกระซิบ: “เสี่ยวว่าน ถ้าฝนตก บางทีเราอาจได้พักกันแต่เนิ่นๆ!”
สำหรับคลอเดีย เธออาศัยอยู่ต่างประเทศ เธอขาดความเข้าใจในประเพณีการฝึกทหารน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยหัวเซีย และขาดการเตรียมพร้อมด้านจิตใจ เธอคิดว่ามันเหมือนกับค่ายฤดูร้อนที่ทุกคนหัวเราะและเล่นเกม สิบสี่วันนี้จะมีความสุข มันผ่านไปแล้ว แต่เมื่อการฝึกทหารเริ่มต้นขึ้น เธอก็รู้ว่าเป็นการฝึกกึ่งทหาร 14 วัน ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะปรับตัวให้เข้ากับมันสักระยะหนึ่ง และเธอก็เตะมันทุกเช้า และมีแผลพุพอง 2 ข้างที่เท้าของเธอ
ดังนั้นในตอนนี้ เธอแอบหวังว่าจะหยุดการฝึกทหารสักระยะหนึ่งเพื่อที่เธอจะได้ผ่อนคลาย
หลิน ว่านเอ๋อ ส่ายหัวเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ และพูดเบา ๆ ว่า “ไม่รู้สึกว่าฝนจะตก”
คลอเดีย กล่าวว่า: “ด้วยเมฆก้อนใหญ่และฟ้าร้องที่ดังมาก จะเห็นได้ว่ามีการหมุนเวียนของอากาศที่รุนแรง ต่อให้ฝนตก ลูกเห็บก็เป็นไปได้! คอยดูด้วยกันเถอะ บางทีเราอาจจะได้สมความปรารถนาแล้วก็ได้!”
หลิน ว่านเอ๋อ ฝืนยิ้มเศร้าๆ และพูดเสียงเบาว่า “พูดตามตรง ฉันหวังว่าฝนนี้จะตกมากกว่าใครๆ”
อาจารย์พบว่ามีหลายคนกำลังกระซิบคุยกันว่าฝนจะตกหรือไม่ เขาจึงตะโกนด้วยความไม่พอใจ “ทุกคน อย่ากระซิบ! วันนี้แม้ว่าจะใช้มีด เราก็ต้องฝึกฝนต่อไป!”
มีเสียงบ่นจากฝูงชน
ในขณะนี้ ทุกคนเห็นว่าเมฆดำในทิศตะวันตกเฉียงใต้ค่อยๆ สลายไป และฟ้าร้องก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก
คลอเดียอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความผิดหวัง: “เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเมฆดำทะมึนก้อนใหญ่ ทำไมมันถึงสลายไปหลังจากฟ้าร้องเพียงลูกเดียว”
การแสดงออกของ หลิน ว่านเอ๋อ กลายเป็นความตึงเครียด เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นแล้วพูดกับผู้สอนว่า “อาจารย์คะ หนูอยากเข้าห้องน้ำ”
YOU MAY ALSO LIKE
