พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่ 244 คนดีพระคุ้มครอง

บทที่ 244 คนดีพระคุ้มครอง

เมื่อลู่เฉินและตู้เฟยมาถึงสถานีรถไฟเก่าพวกเขาเห็นคนหลายสิบคน อยู่ที่ชานชาลาของสถานีรถไฟเก่าและโจวจุนเฟยก็อยู่ในหมู่พวกเขา

แต่ด้วยความผิดหวังของเขาไม่มีใครอยู่ในบ้านจั่ว

เขาไม่เชื่อว่าตัวเองคิดผิดเขาเดาว่าไม่มีใครจากตระกูลจั่ว มาแน่ต้องเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาตอบโต้บ้านจาง ซึ่งทำให้บ้านจั่ว อิจฉาเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงยอมจ่ายราคาจากเดิม แล้วซื้อคืนให้บ้านจั่ว ช่องทางหยาบไม่ต้องการตกอยู่ในมือของลู่เฉิน

“ห้าสิบนาที คุณมาตรงเวลาคุณนำสัญญามาไหม?” โจวซุนเฟยลุกขึ้นและเดินไปหาลู่เฉินและตู้เฟยฉีฉีอยู่ในมือของเขา เขาไม่กลัวลู่เฉิน

ลู่เฉินยกสัญญาทั้งสองฉบับให้โจวซุนเฟยและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ลูกสาวของฉันล่ะ?”

“ไม่ต้องกังวล รอจนกว่าฉันจะตรวจสอบก่อน” โจวซุนเฟยยิ้มและตอบทนายของเขา

ทนายความมาหาลู่เฉินหยิบสัญญาในมือของลู่เฉินเปิดมันเพื่อตรวจสอบ จากนั้นส่งคืนข้อตกลงให้ลู่เฉินหันกลับมาและพยักหน้าให้โจวซุ่นเฟย

“ให้อาหู พาคนมาที่นี่” โจวซุนเฟยพูดกับชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ชายร่างใหญ่จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรออก

โจวซุ่นเฟยรู้ว่าลู่เฉินแข็งแกร่งมาก ก็เลยปล่อยไว้ และไม่ได้พาฉีฉีไปที่สถานีรถไฟเก่าในครั้งแรก

“ลู่เฉิน คุณไม่ควรต่อต้านฉัน แม้ว่าคุณจะมีการสนับสนุนจากเซ่เว่ยเหา แต่คุณก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฉันโจวซุนเฟยได้” โจวซุนเฟยพูดติดตลก

“คุณรู้มากจริงๆเลย” ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา

“ไม่มาก ฉันรู้แค่ว่าภรรยาของคุณทำงานที่ไหน” โจวซุนเฟยหัวเราะ

ใบหน้าของลู่เฉินเริ่มเปลี่ยน ความตั้งใจในการฆาตกรรมเริ่มฉายแววในดวงตาของเขา

โจวซุ่นเฟยท้าทายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากำลังคิดว่าเขายังจะปล่อยให้เขาอยู่ยวี่โจวต่อไหม

“ไอ่หนุ่ม ก่อนที่คุณจะทำอะไรในต่อไปนี้ คุณต้องลืมตาและมองให้ดีว่าใครที่คุณไม่สามารถยั่วยุได้ มิฉะนั้นจะเป็นการยั่วยุคนที่คุณไม่ควรยั่วยุ ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยของคุณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงครอบครัวของคุณด้วย ” โจวซุนเฟยหัวเราะอีกครั้ง

เมื่อคิดว่าลู่เฉินทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าทุกคนในตอนแรก ตอนนี้ลู่เฉินทำได้แค่บอกให้เขารู้และเขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขารู้สึกดี

ลู่เฉินนิ่งเงียบก่อนที่จะเห็นลูกสาวของเขา เขาทำให้โจวซุนเฟยภาคภูมิใจเป็นครั้งแรกโจวซุนเฟยท้าทายเขา และทำให้เขาตั้งใจที่จะฆ่าโจวซุนเฟยมากขึ้น

ในเวลานี้ในสถานที่ก่อสร้างห่างจากสถานีรถไฟเก่าสองกิโลเมตรโจวหูได้รับโทรศัพท์จากฝั่งของโจวซุ่นเฟยจากนั้นเขาก็พาฉีฉีขึ้นมา ซึ่งปากของเธอถูกปิดด้วยเทป และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว เดินออกมาพร้อมไปสถานีรถไฟเก่า

…

เนื่องจากอากาศร้อนจัดสูงถึง 41 องศาและวันนี้สถานที่ก่อสร้างต้องลาพักร้อน

วันนี้หยูปิงกำลังเฝ้าสถานที่ก่อสร้าง เขากำลังพักผ่อนอยู่ในห้องและได้ยินเสียงของสาวน้อย

ในตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา และไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเด็กหญิงตัวเล็กก็ส่งเสียงอีกครั้ง เขารู้สึกสงสัยเขาจึงเดินออกไปดู

ทันทีที่เดินออกจากสถานที่ก่อสร้างก็เห็นชายร่างใหญ่เดินเข้ามาอุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

“ผู้มีพระคุณคนนั้นนิ” แม้ว่าปากของฉี่ฉี่จะถูกปิดผนึกด้วยเทป แต่หยูปิงก็จำฉี่ฉี่ได้และเขาก็ตกใจ

เขายังจำได้ว่าตอนที่เขาทำอะไรไม่ถูกและอยากจะร้องไห้ในคืนนั้น เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ให้อาหารกลางวันแก่เขาหนึ่งกล่อง แต่ในกล่องนั้นมีเงินห้าพันหยวน และเขาก็ส่งเงินนี้กลับไปบ้าน เพื่อให้รักษาแม่ที่ป่วยอยู่

เขาคิดเสมอว่าถ้าเขาได้พบกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และพ่อของเธออีกครั้งเขาจะต้องขอบคุณเขาแล้วจึงคืนเงินห้าพันหยวนให้กับครอบครัวแม้ว่าเขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ต้องการก็ตาม

“มองไร ถ้ามองอีกเอาตายเลยนะคุ” โจวหูจ้องมองเมื่อเห็นหยูปิงมองฉีฉีในอ้อมแขนของเขาอย่างสงสัยและตะโกนด้วยความโกรธ

ยวี่โจวตกใจและหันหน้าไปอย่างรีบร้อนเขาไม่กล้าที่จะหันกลับไปมองข้างหลังจนกระทั่งชายร่างใหญ่เดินโดยอุ้มฉี่ฉี่

ท่าทางของชายร่างใหญ่ทำให้เขากลัวเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงปากของฉี่ฉี่ที่ปิดด้วยเทปเขาก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องลักพาตัวฉี่ฉี่ไป

“ผู้ชายคนนี้เป็นคนร้าย แต่ก็น่าจะฆ่าฉันได้ แต่ฉันไม่สามารถเฝ้าดูผู้มีพระคุณของฉันที่ถูกเขาจับไปได้ ฉันต้องช่วยผู้มีพระคุณตัวน้อยคนนี้!”

หยูปิงต่อสู้ในใจอยู่สองสามวินาที ในที่สุดก็กัดฟันหันศีรษะและยกท่อเหล็กจากนั้นเดินเงียบ ๆ ไปที่ด้านหลังของชายร่างใหญ่

ไม่รู้ว่ามันเป็นหรืออากาศร้อนเกินไป หน้าผากของหยูปิงเต็มไปด้วยเหงื่อและเหงื่อเม็ดโตก็ไหลลงมาที่แก้มของเขา

แต่ดวงตาของเขาแน่วแน่มาก แม้ว่ามือของเขาที่ถือท่อเหล็กจะสั่น

ทันใดนั้นโจวหูก็เห็นหยูปิงที่กำลังตามมาและเขาก็หันกลับไปมอง

หยูปิงกรีดร้องด้วยความตกใจและในขณะเดียวกันท่อเหล็กในมือของเขาก็กระแทกเข้าที่หัวของโจวหู

ก่อนที่โจวหูจะรู้สึกหน้าผากของเขาก็แตกและเลือดไหลออกมา

“อยากตายหรอ … ” โจวหูเบิกตากว้างก่อนที่เขาจะพูดจบ

หยูปิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเมื่อเห็นฉีฉีล้มลงพร้อมโจวหูเขาก็รีบกอดฉีฉี

“ลุง คุณมาที่นี่เพื่อช่วยฉันหรอ?” หยูปิงค่อยๆฉีกเทปที่ปากของฉี่ฉี่ออกและฉี่ฉี่ถาม

ฉี่ฉี่จำยวี่โจวได้เช่นกัน ลุงที่แอบร้องไห้เมื่อพ่อของเธอขอให้เธอส่งอาหารกลางวันให้เขาก่อนหน้านี้

“ใช่ ผู้มีพระคุณตัวน้อย บ้านของคุณอยู่ที่ไหนฉันจะพาคุณกลับไปหาพ่อแม่ของคุณ” หยูปิงพยักหน้าและกล่าว

“บ้านของฉันอยู่ในพื้นที่วิลล่าจิ่งหลงหู ซึ่งเป็นวิลล่าที่ใหญ่ที่สุด” ฉี่ฉี่พูด

หยูปิงพยักหน้ากลัวว่าโจวหูจะตื่นเขาจึงกอดฉีฉีแล้วเดินออกไปนอกสถานที่ก่อสร้าง

ในขณะที่เขาเดินเขาให้สำรวจสถานการณ์โดยรอบและเขากลัวว่าจะมีผู้สมรู้ร่วมคิดของผู้ลักพาตัว

เขาเคยได้ยินวิลล่าจิ่งหลงหูมาก่อน ซึ่งเป็นบ้านพักที่คนรวยในยวี่โจว สามารถซื้อได้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ลักพาตัวต้องการลักพาฉี่ฉี่

เนื่องจากผู้ที่สามารถอาศัยอยู่ในพื้นที่วิลล่าจิ่งหลงหู ล้วนเป็นคนรวย

ในเวลานี้ที่สถานีรถไฟลู่เฉินและตู้เฟยรออยู่ครึ่งชั่วโมงเมื่อเห็นว่าคนของโจวซุ่นเฟยไม่ได้พาฉีฉีมาที่นี่ ทันใดนั้นลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจ

“ครึ่งชั่วโมงแล้ว ลูกสาวของฉันทำไมยังไม่มาอีก” ลู่เฉินขมวดคิ้ว

โจวซุ่นเฟยพูดถึงลู่เฉินจนเขาไม่รู้สึกว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไปและเขาก็ตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

การทำแบบนี้ของเขาเป็นเพียงเพื่อคืนสัญญาสำหรับช่องหินเดิมเมื่อรู้ว่าลู่เฉินได้รับฉฺการสนับสนุนจาก เซ่เว่ยเหา เขาไม่มีแผนที่จะฆ่าลู่เฉิน

“มีอะไรเหรอ คนละ?” โจวซุนเฟยถามกลับ

“ฉันจะโทรไปอีกครั้ง อาจจะรถติด” คนตัวโตที่โทรมาบอกก่อนหน้านี้

โจวซุนเฟยพยักหน้าและไม่นานชายร่างใหญ่ก็พูดว่า “ไม่มีใครรับโทรศัพท์”

“โทรอีก” โจวซุนเฟยขมวดคิ้วมันอยู่ห่างออกไปเพียงสองกิโลเมตร เขาไม่เชื่อว่าครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มา แถมขับรถอีก

เขาขอให้ลู่เฉินแลกเปลี่ยน หากมีอะไรผิดพลาดมันจะไม่ทำให้เขาลำบากใจ

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ๆโจวซุ่นเฟยก็รู้สึกแย่