พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่ 419 ลอบสังหาร

บทที่ 419 ลอบสังหาร

สำหรับเทคโนโลยีขั้นสูงต่างๆในลูกปัดลึกลับนั้น ลู่เฉินมีความเข้าใจเป็นส่วนใหญ่แล้ว อย่างน้อยส่วนใหญ่ที่ติงต้าเฉิงและกลุ่มวิจัยถอดรหัสออกมาเขาก็ได้มีความเข้าใจอยู่แล้ว

ดังนั้นเพียงแวบแรกเขาก็พบว่าภาพสองสามศพที่แวบขึ้นมาเมื่อครู่นั้นผิวหนังผิดปกติ

เหตุการณ์แบบนั้น ไม่ใช่บาดเจ็บเพราะระเบิด แต่ถูกฉายกัมมันตภาพรังสีทำให้เน่า

บริษัทชีวภาพ ฉายกัมมันตภาพรังสี?

ลู่เฉินขมวดคิ้ว รู้สึกว่าบริษัทชีวภาพลึกลับนี้เกรงว่าจะไม่ใช่แค่บริษัทชีวภาพธรรมดา

“พยายามเอาบริษัทโอตี้ซีของตระกูลเสวี่ยนต้ายมาให้ได้ เกาะจิ่วโจวนั้นไม่ต้องไปแล้ว”ลู่เฉินพูด

สารกัมมันตภาพรังสีอาจรั่วไหลออกมาจากวัสดุนิวเคลียร์ที่พัฒนาโดยบริษัทชีวภาพ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าหรือหลายสิบปีข้างหน้า ทั้งเกาะจิ่วโจวอาจปนเปื้อนจากนิวเคลียร์ ดังนั้นครอบครัวลู่เฉินไม่สามารถไปที่เกาะจิ้วโจวได้อีกแล้ว

“บริษัทชีวภาพ การวิจัยพัฒนาวัสดุนิวเคลียร์……”

ลู่เฉินค่อยๆขมวดคิ้วขึ้นมา นี่มีความผิดปกติเล็กน้อย

“ถ้ามีเวลาช่วยฉันตรวจสอบสถานการณ์ของบริษัทชีวภาพนี้ด้วย”ลู่เฉินพูดกับเฉินจือหราน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ได้”เฉินจือหรานพยักหน้า ไม่ได้ถามจุดประสงค์ของลู่เฉิน

ลู่เฉินเหลือบมองไปที่หน้าจอทีวีอีกครั้ง จากนั้นก็ก้มหน้ากินข้าว

ในเวลานี้ ทันใดนั้นความรู้สึกวิกฤตก็เข้ามากระทบหัวใจของลู่เฉิน นั่นคือสัญญาณเตือนวิกฤตเมื่อเผชิญกับความตาย

หัวใจของเขาเต้นรัว เขาอุ้มเฉินจือหรานขึ้นมาแล้วก็กลิ้งหลบไป

“ฟิว！”

ในช่วงเวลาที่พวกเขาสองคนหลบไป กระสุนปืนหนึ่งนัดลอยผ่านหูของเขาไป ทันใดนั้นก็ชนเข้าที่กำแพงร้านกาแฟ

ลู่เฉินไม่เห็นกระสุน แต่เขารับรู้ได้

นี่คือสัญชาตญาณที่เขาพัฒนาขึ้นหลังจากฝึกฝนวิชารักษาสุขภาพอู๋จี๋ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

และเป็นการแจ้งเตือนในช่วงเวลาที่มีอันตรายมาก

เพราะว่าลู่เฉินอุ้มเฉินจือหรานกลิ้งหลบไป ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หลุดเสียงกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

“???”หลังจากลู่เฉินกอดตัวเองและกลิ้งไปบนโซฟา เฉินจือหรานมองลู่เฉินด้วยความงุนงง

เธอไม่ได้คิดว่าลู่เฉินจะล่วงเกินเธอ

นี่เป็นฉากที่กะทันหันเกินไป ทำให้เธองุนงงมาก

“มีคนจะฆ่าพวกเรา ไม่ น่าจะมาฆ่าผม คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนอย่าออกมา ผมไปเดี๋ยวก็กลับ”ลู่เฉินปล่อยเฉินจือหรานพร้อมกับพูด

น่าจะเป็นเซียวจื่อซินที่ยิง เพียงแค่เธอเลือกที่จะใช้วิธีนี้ ประเมินลู่เฉินต่ำเกินไป

เฉินจือหรานไม่ได้สงสัย สำหรับลู่เฉิน เธอเชื่อใจมาโดยตลอด ไม่นานเธอก็เห็นรูเล็กๆในกำแพงที่กระสุนเจาะเข้าไป นี่คือมือปืนที่ซุ่มโจมตีพวกเขา

แวบแรกที่เธอสงสัยคือคนมาจากตระกูลเสวี่ยนต้าย แตกต่างจากความคิดของลู่เฉิน ลู่เฉินลุกขึ้นเพื่อออกไป เหลือบมองไปที่เสื้อคลุมของเฉินจือหราน เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วโยนไปบนตัวของเฉินจือหราน ไม่ทันที่จะอธิบายได้ แล้วก็ถอดเสื้อคลุมของเธอออก

“หะ?”เฉินจือหรานตกใจ มองไปที่ลู่เฉินอย่างไม่น่าเชื่อ เธอไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหวของลู่เฉิน แต่ใบหน้าสวยๆก็แดงไปหมดแล้ว

“ผมจะตามมือปืน ขอยืมเสื้อคลุมคุณหน่อย รอผมอยู่ที่นี่ ผมจะกลับมาให้เร็ว”

ลู่เฉินพูดอย่างจริงจังเพื่อที่จะให้เฉินจือหรานถอดเสื้อคลุม

แม้ว่าเฉินจือหรานจะมีรูปร่างผอมบางมาก แต่ก็รูปร่างสูงพอ แม้ว่าจะเล็กนิดหน่อย แต่ลู่เฉินสวมใส่ก็คงไม่อึดอัดเท่าไหร่

ลู่เฉินรีบสวมเสื้อคลุมของเฉินจือหราน ในขณะที่เฉินจือหรานตกใจพูดไม่ออก กระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว

“โรคจิตจริง！”ดูลู่เฉินใส่เสื้อคลุมของตัวเองแล้วดูไม่เข้าท่าแบบนั้น เฉินจือหรานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

จะว่าไปแล้ว เธอยังคงรีบเอาเสื้อคลุมของลู่เฉินคลุมไว้บนตัว

เวลานี้พนักงานก็รีบเข้ามา เมื่อเห็นเฉินจือหรานสวมเสื้อโค้ทผู้ชายนั่งอยู่บนโซฟาแล้วก็หัวเราะ อดไม่ได้ที่จะเบิกตาโต

“คนสวย นี่คุณกำลัง?”พนักงานถามด้วยความตกใจ

“สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม คุณรีบไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน”เฉินจือหรานขมวดคิ้วพูด

“อ่อ คุณโอเคก็ดีแล้ว”พนักงานส่ายหน้า พูดในใจว่าสองคนนี้โรคจิตจริงๆ

แต่ผู้ชายคนนั้นไปไหนแล้วล่ะ? คงไม่ใช่เอาเสื้อผู้หญิงไปเข้าห้องน้ำแล้วทำเรื่องแบบนั้นนะ

แม้ว่าพนักงานก็เป็นผู้หญิง แต่ในยุคนี้อินเทอร์เน็ตมีการพัฒนา เธอก็ดูข่าวแบบนี้มาไม่น้อย

มีชายโรคจิตบางคนชอบใส่ชุดชั้นในของผู้หญิงที่ตัวเองชอบ

แต่ว่าคิดว่าสองคนนี้น่าจะเป็นคู่รักกัน ยอมทำเรื่องแบบนี้ แต่ไม่ไปเปิดห้อง โรคจิตจริงๆ

ตอนนี้ร้านอาหารมีคนไม่มากนัก ทุกคนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะต่างๆ บวกกับให้ความสนใจข่าวในทีวี เมื่อกี้ไม่มีใครสังเกตเห็นกระสุนพุ่งเข้าใส่กำแพง

สิ่งนี้ทำให้เฉินจือหรานโล่งใจเล็กน้อย

หรือเธอจะสวมเสื้อแจ็คเก็ตของลู่เฉินนั่งอยู่คนเดียวบนพื้นหลังโซฟา ไม่ถูกคนหัวเราะก็แปลกแล้ว

แต่ว่าพอนึกถึงลู่เฉินไล่ตามมือปืนไป ในใจของเธอก็กังวลแทนลู่เฉินขึ้นมาอีกครั้ง ฝ่ายนั้นเขามีปืนนะ

ที่จริงลู่เฉินออกไปได้ยังไง แม้แต่พวกพนักงานก็มองไม่เห็น

ตอนที่เขาหมุนตัวแล้วออกไปต่อหน้าเฉินจือหรานนั้น ก็ได้ถือโอกาสหยิบหมวกของลูกค้าคนหนึ่งไปด้วย

เขาใส่หมวกไว้บนศีรษะ บวกกับเสื้อโค้ทของผู้หญิง และเขายังมีร่างกายที่ผอมบาง ไม่ดูดีๆ ยังคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง

ลู่เฉินรีบออกจากร้านอาหาร มองขึ้นไปที่ตึกตรงข้าม เห็นร่างหายตัวที่หน้าต่างบนชั้นสาม

เขารีบวิ่งไปโดยไม่ลังเล เพราะเขาข้ามถนน ทันใดนั้นก็ทำให้รถหลายคันหยุดกะทันหัน เกือบเกิดอุบัติเหตุ

สำหรับเสียงด่าของคนขับรถเขาไม่ได้ยิน ถึงยังไงเขาก็ฟังภาษาถิ่นตงอิ๋งไม่เข้าใจ คิดแค่ว่าตัวเองจะวิ่งเข้าไปในอาคาร

ตึกนี้เพิ่งจะทำเสร็จ ยังไม่ได้ตกแต่ง ลู่เฉินรีบวิ่งไปที่ชั้นสาม เห็นชายหนุ่มใส่เสื้อยืดสีดำอายุประมาณ 30 ปีเดินถือกระเป๋าคล้ายกีตาร์ออกมา

สายตาของชายหนุ่มมองไปที่ลู่เฉิน เมื่อเห็นลู่เฉินสวมเสื้อโค้ทผู้หญิง สวมหมวกที่ผู้หญิงมักสวมใส่ แวบแรกก็ไม่ได้สนใจ

แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อยกับเสื้อโค้ทตัวนี้ เหมือนกับเคยผ่านตามาก่อน

เห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเป้าหมายสวมชุดนี้

ลู่เฉินมองดูชายหนุ่มเหมือนกัน ชายหนุ่มนี้แม้ว่าไม่ได้แสดงไอสังหารออกมา แต่เขาก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึง ไอสังหารจางๆจากชายหนุ่ม

ไอสังหารนี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา แต่เป็นนักฆ่าที่เคยฆ่าคนมาเป็นเวลานานจนกลายเป็นลักษณะนี้

แน่นอน ก็มีเพียงแค่คนที่เคยเห็นความเป็นความตายของคนมาก่อนถึงจะสามารถรู้สึกถึงได้

แต่ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มคนนั้น ชายหนุ่มสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นลู่เฉินเดินตรงมา ดวงตาของชายหนุ่มค่อยๆหรี่ลง

เมื่อทั้งสองเดินเฉือนไหล่ผ่านไปนั้น ชายหนุ่มจู่ๆก็มีการเคลื่อนไหว