พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่417 เสวี่ยนต้ายชวนแส่หาเรื่อง

บทที่417 เสวี่ยนต้ายชวนแส่หาเรื่อง

ถึงแม้ว่าประเทศตงอิ๋งจะเป็นประเทศเกาะที่ประกอบไปด้วยเกาะมากมายนับไม่ถ้วน แต่เศรษฐกิจในประเทศมีการพัฒนาอย่างมาก เจริญรุ่งเรืองดุจดั่งพระอาทิตย์กลางท้องฟ้าในยุค80-90 นำหัวเซี่ยไปตั้งหลายถนน

แต่ว่าหลายปีมานี้หัวเสี้ยก็พัฒนาอย่างกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศรษฐกิจ การทหาร รวมถึงสถานะระหว่างประเทศ ก็ได้ทิ้งห่างตงอิ๋งไปหลายถนนแล้วเหมือนกัน

ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ ในฐานะประเทศที่พัฒนาแล้วในด้านเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะเป็นการก่อสร้างในเมืองปิงของตงอิ๋ง หรือจะเป็นสิ่งแวดล้อม ก็ยังดีกว่าหัวเซี่ยในหลายๆเมือง

โดยเฉพาะความสะอาดของสิ่งแวดล้อม ลู่เฉินก็ยังอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า มีการปลูกต้นไม้เป็นแนวริมถนนทั้งสองข้าง แต่บนถนนก็ไม่มีใบไม้ให้เห็นเลย และก็มีพุ่มไม้ดอกกระจายไปทั่ว ทำให้คนเดินถนนรู้สึกสบายอกสบายใจ

ทั้งสามคนลงจากเรือสำราญ เพราะว่าคุยกับเฉินจือหรานได้ดี บวกกับที่เซียวจื่อซินพูดเก่งด้วย ก็เลยกลายเป็นเพื่อนกับเฉินจือหราน

เฉินจือหรานก็ไม่ได้สงสัยเลยว่าเซียวจื่อซินมีเป้าหมายอื่นใด เธอรู้สึกว่าได้คุยกับเซียวจื่อซินแล้วสบายใจมาก โดยเฉพาะพอรู้ว่าเซียวจื่อซินเองก็ชอบฝึกศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน เฉินจือหรานก็เลยให้เซียวจื่อซินมาอยู่ห้องเดียวกัน

บวกกับที่เซียวจื่อซินก็มีเป้าหมายของเธอพอดี ว่าพอลงจากเรือสำราญแล้วก็จะอยู่กับทั้งสองคนนี้

ลู่เฉินคาดเดาได้ว่าเซียวจื่อซินมีความเป็นไปได้อย่างมากที่จะมาฆ่าเขา แต่ว่าพอเห็นว่าเธอคุยเข้ากับเฉินจือหรานได้ดี ก็เลยไม่ไปยุ่งกับเธอสักพัก

ยังไงเดี๋ยวเขาก็จะหาโอกาสให้เซียวจื่อซินถูกเปิดโปงอยู่ดี

เขาไม่จำเป็นต้องทายเลยด้วยซ้ำ ถ้าเกิดว่าเซียวจื่อซินใช้ชื่อจริงๆของเธอล่ะก็ น่าจะเป็นคนที่ตระกูลเซียวส่งมา

“พวกเราไปหาโรงแรมพักกันก่อนเถอะ” เฉินจือหรานเสนอ

พวกเขาไม่ได้ไปโตเกียว แต่ว่าไปเมืองปิงแทน เพราะว่าผู้ผลิตหุ่นยนต์รายใหญ่ที่สุดในตงอิ๋งนั้นอยู่ที่เมืองปิง ลู่เฉินพร้อมเข้าซื้อกิจการโรงงานหุ่นยนต์แห่งนี้ จากการใช้ช่องทางของเขา ก็ได้โปรโมทไปทั่วตงอิ๋งว่าบริษัทเทคโนโลยีอี๋ฉีได้นำเสนอหุ่นยนต์อัจฉริยะออกมา

แล้วจนถึงตอนนั้นก็ค่อยเปิดสาขา ผลิตเครื่องยนต์อเนกประสงค์ที่มีความสามารถสารพัด แบบนี้ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการลงโทษจากนักการเมืองในตงอิ๋งได้เป็นอย่างดี

ถึงแม้ว่าตอนนี้ตงอิ๋งกับประเทศ Mมีคนใหญ่คนโตบางคนที่ต้องการจะลงโทษบริษัทเทคโนโลยีอี๋ฉี แต่ว่าก็ยังไม่มีอะไรให้ตัดสินข้อผิดพลาดได้ และก็ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นด้วย ดังนั้นลู่เฉินก็เลยใช้วิธีนี้ เพื่อแก้ไขสถานการณ์ที่ยากลำบากของการที่จะถูกยกโทษได้เป็นอย่างดี

“ไม่ต้องหรอก พวกเขามาแล้ว” ลู่เฉินส่ายหน้าพร้อมกับพูดออกมา

“พวกเขา? ใครกันเหรอ?” เฉินจือหรานถามอย่างไม่เข้าใจ

“คนที่แส่หาเรื่อง” ลู่เฉินมองไปที่ไกลๆด้วยสายตาสงบ ผู้หญิงทั้งสองคนก็มองตามไป ก็เห็นคนตงอิ๋ง20-30คนล้อมพวกเขาเข้ามา เอวของทุกคนปูดออกมา มองดูก็รู้ว่าได้ซ่อนพวกอาวุธเช่นมีดหรือกระบองไว้เป็นต้น

“คุณลู่เฉิน พวกเราเจอกันอีกแล้ว” เสวี่ยนต้ายชวนเดินออกมาจากตรงกลางของคนกลุ่มนั้น มองลู่เฉินพร้อมกับรอยยิ้ม ชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาก็มองไปที่เฉินจือหรานกับเซียวจื่อซินอย่างกำเริบเสิบสาน

ตอนที่เห็นเสวี่ยนต้ายชวนนั้น ในที่สุดเฉินจือหรานกับเซียวจื่อซินก็ได้เข้าใจว่ามันคือเรื่องอะไรกัน เสวี่ยนต้ายชวนกำลังจะมาเอาคืนแล้ว ยังไงคืนเมื่อวานลู่เฉินก็แบล็กเมล์เงินเขาไปตั้งสิบล้านหยวน

ทั้งสองคนรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย ที่นี่คือตงอิ๋ง เป็นที่ของเสวี่ยนต้ายชวน ถึงแม้ว่าพวกเธอจะรู้ว่าลู่เฉินเก่งกาจมาก แต่ว่าที่นี่คือประเทศของเขา มังกรที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถบดขยี้งูดินได้ พูดไปมันก็มีเหตุผล

“ทำไม ตอนนี้แกมีเงินอีกแล้วเหรอ?” ลู่เฉินมองหน้าเสวี่ยนต้ายชวนด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“คุณลู่เฉินล้อเล่นเก่งเหมือนกันนิ ฉันเป็นลูกหลานของตระกูลเสวี่ยนต้าย แล้วก็ควบคุมกองกำลังใต้ดินของเมืองปิงอยู่กว่าครึ่ง คุณลู่เฉินคิดว่าฉันจะเห็นเงินสิบล้านอยู่ในสายตายังงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ ตราบใดที่พวกนายมากับพวกเรา ฉันจะให้นายอีกหลายสิบล้านเลย”เสวี่ยนต้ายชวนยิ้มพร้อมกับพูด พอกลับมายังที่ของเขา เขาก็มีความกล้าขึ้นมา

“งั้นเหรอ แล้วถ้าเกิดว่าฉันไม่ไปกับแกล่ะ?” ลู่เฉินยิ้มจางๆแล้วพูด

“ไม่ไปกับฉันงั้นเหรอ? ฮ่าๆ วันนี้ฉันเกรงว่าจะช่วยพวกแกไม่ได้นะ” เสวี่ยนต้ายชวนเองก็ยิ้มเหมือนกัน สายตามองสำรวจไปที่เฉินจือหรานกับเซียวจื่อซินอย่างกำเริบเสิบสาน

ตอนแรกเป้าหมายของพวกเขาคือเฉินจือหรานกับเซียวจื่อซิน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมองผิด แล้วกลับโดนลู่เฉินเอาไปสิบล้านหยวน

แล้วในตอนนี้เองชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเสวี่ยนต้ายชวนก็หัวเราะออกมาอย่างกำเริบเสิบสาน สายตาที่เขามองไปที่เฉินจือหรานและเซียวจื่อซินนั้นเต็มไปด้วยความน่าเกลียดอัปลักษณ์และลามก

แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายพูดภาษาตงอิ๋งขึ้นมา ลู่เฉินก็หันไปมองเฉินจือหราน เฉินจือหรานเข้าใจภาษาตงอิ๋ง

“พวกมันพูดว่าอะไร?” ลู่เฉินถาม

ในใจของเฉินจือหรานเต็มไปด้วยความโกรธ สีหน้าดูแย่มาก พอได้ยินลู่เฉินถามแบบนั้น เธอก็ส่ายหน้าอย่างเขินอายที่จะพูด

“คุณลู่เฉิน งั้นฉันจะบอกแกแล้วกัน ฉันน่ะ เปิดบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์ มีความเชี่ยวชาญในการถ่ายทำหนังสั้น AV ต่างๆ พวกเขาบอกว่าถ้าสาวสวยสองคนนี้ไปถ่ายหนัง มันต้องโด่งดังไปทั่วโลกอย่างแน่นอน” เสวี่ยนต้ายชวนมองไปที่ลู่เฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ลู่เฉินเลิกคิ้ว ในใจพูดว่าที่แท้ก็แบบนี้ออก ไม่น่าล่ะเมื่อกี้สีหน้าของเฉินจือหรานถึงได้ดูแย่แบบนั้น

“แกอยากจะเชิญพวกเธอไปถ่ายยังงั้นเหรอ? ฉันเกรงว่าทั้งตระกูลเสวี่ยนต้ายของนายก็เชิญไปไม่ได้หรอกนะ” ลู่เฉินพูดจาหยอกล้อ

พวกเขาได้ยินเรื่องของตระกูลเสวี่ยนต้ายมา ว่ากันว่าทรัพยากรทางการเงินติดอันดับ1ใน20ในตงอิ๋งเลย สำหรับลู่เฉินแล้วนั้น ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เศรษฐกิจของตงอิ๋งซบเซา นอกจากนายทุน2-3อันดับแรกเท่านั้น คนอื่นเขาก็ไม่กลัวหรอก

เหตุผลหลักก็คือพวกนายทุนใหญ่ๆเหล่านั้นจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับรัฐบาลในยตงอิ๋ง ไม่ควรจะไปแตะต้องพวกเขา

ส่วนพวกนายทุนอื่นๆ เขาไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

พอได้ยินคำพูดของลู่เฉิน เฉินจือหรานกับ เซียวจื่อซินก็หน้าแดงทั้งคู่ โดยเฉพาะเฉินจือหราน เธอจ้องมองไปที่ลู่เฉินอย่างเกรี้ยวกราด

“ไม่ ไม่ ไม่ แกผิดแล้ว ตราบใดที่พวกแกตกอยู่ในมือของฉัน ทำไมฉันต้องจ่ายเงินด้วยล่ะ” เสวี่ยนต้ายชวนยิ้มหยอกล้อ

เขายิ้มแล้วก็โบกมือ ตอนนั้นเอง กลุ่มชายร่างโตด้านหลังเขาก็เข้ามาล้อมทั้งสามคน

น่าเสียดายที่พวกลู่เฉินสามคนไม่ได้เห็นเป็นเรื่องจริงจังอะไร

“ไอ้หนุ่ม ได้ยินว่าแกกล้าแบล็กเมล์พี่ใหญ่ของพวกเรา เบื่อชีวิตแล้วรึยังไงกัน” ชายร่างโตคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆลู่เฉิน แล้วก็ยื่นมือมาตบหน้าลู่เฉิน

ลู่เฉินหัวเราะเยาะ แล้วก็จับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ หลังจากนั้นหักอย่างแรง

แกร๊ก!

เสียงกระดูกมือแตกหัก ชายร่างโตคนนั้นร้องออกมา กุมข้อมือของตัวเองแล้วก็ย่อตัวลง

จากแรงของข้อมือของลู่เฉินแล้วนั้น จะหักกระดูกมือของคู่ต่อสู้ไม่ได้จำเป็นต้องออกแรงอะไรมากมายเลย

“กระทืบมันให้แรง!”เสวี่ยนต้ายชวนสีหน้ามืดมนแล้วก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

เขานึกไม่ถึงเลยว่า ลู่เฉินอยู่ในที่ของเขาแล้วยังกล้าลงมือ

คนอื่นๆเห็นสถานการณ์ดังนั้น ก็พากันหยิบมีด ท่อเหล็กออกมาจากด้านหลังของตัวเอง แล้วก็เอาไปทักทายบนร่างกายของลู่เฉิน

สำหรับเฉินจือหรานกับเซียวจื่อซิน ไม่มีใครสนใจพวกเธอเลย

แต่ว่าต่อให้คนของเสวี่ยนต้ายชวนไม่ได้สนใจเฉินจือหราน เฉินจือหรานเองก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองว่าง เธอก้าวขึ้นไปด้านหน้าแล้วก็คว้าท่อในมือของชายร่างโต แล้วก็ฟาดท่อนั้นไปที่เท้าของชายร่างโตคนนั้น

เธอไม่ได้โหดร้ายเหมือนกับลู่เฉิน ท่อเหล็กทุกอันถูกตีไปที่หลังไม่ก็ขาของฝ่ายตรงข้าม

เซียวจื่อซินลังเลเล็กน้อย แต่ว่าคิดไปคิดมาแล้ว เธอก็เข้าร่วมศึกนี้ด้วย

ทั้งสามคนต่างเป็นคนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ พวกนักเลงของเสวี่ยนต้ายชวนทั้งสามสิบคน เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้ว ก็เป็นแค่คนที่ไร้ประโยชน์ โดยทั้งสามคนล้มคว่ำภายในเวลาแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น

พอเห็นฉากเหตุการณ์นี้ สีหน้าของเสวี่ยนต้ายชวนกับชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นก็ดูแย่มาก

พอเห็นว่าลู่เฉินเดินเข้ามาหาพวกเขา ขาของทั้งสามคนก็สั่นเล็กน้อย