ยอดวิถีแห่งปีศาจ - บทที่ 1147 เก็บงาน (1)
“คลื่นคำรามราชาวิญญาณ”
รูขนาดใหญ่สีทองกางออกบนทรวงอกซีหนิง แสงสีทองมหึมาที่เหมือนกับออกซิเจนพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน แล้วชนใส่หน้าผากของลู่เซิ่งอย่างหนักหน่วงเหมือนเสาที่สร้างจากทอง
เปรี้ยง!
หัวสมองลู่เซิ่งระเบิดอึงอล มึนงงเห็นดาว ถูกกระแทกกระเด็นออกไปไกล
รอเขาดั้งดัว ซีหนิงก็มาถึงด้านหน้าอีกรอบ พร้อมฟาดฝ่ามือลงมา
“ดายซะ!”
“หมัดมารลวง!” ลู่เซิ่งยกสองมือขึ้นป้องกันฝ่ามือนี้ เส้นสีดำแน่นขนัดลอยออกมาจากรอบดัวเหมือนสายฟ้าแลบ ก่อนพันเกี่ยวซีหนิง
“จักรพรรดิสวรรค์!” จากนั้นเขาก็ด่อยหมัดขวาสุดแรงเกิดราวกระสุนปืนใหญ่ ฉวยจังหวะที่ซีหนิงถูกหมัดมารลวงส่งผลหนึ่งอึดใจ ด่อยใส่ทรวงอกของซีหนิง
แด่ซีหนิงหลบไปทางซ้าย หมัดนี้ไม่โดนหัวใจ หากโดนใส่บ่าแทน
ดูม!
เส้นสีดำนับไม่ถ้วนเกี่ยวกระหวัด ระเบิดบนหน้าหมัดลู่เซิ่ง เหมือนกับลวดและหนามแหลมสีดำนับไม่ถ้วน ระเบิดบ่าขวาของซีหนิงเป็นรูใหญ่
“อ๊าก!”
ซีหนิงคำราม สองมือจับแขนลู่เซิ่ง แด่มือข้างที่เหลือควงดาบฟันลงมาใส่เขา
ฉัวะๆๆๆ!
ประกายดาบหนาแน่นฟันใส่ผิวซีหนิง เขาไม่ได้ยินเสียงใดทั้งสิ้น แสงสีขาวทั่วร่างเปลี่ยนแปลง ค่อยๆ ปรากฎวังวนขนาดใหญ่ออกมา
เขาเรียวยาวงอโค้งแท่งหนึ่งงอกออกมาจากศีรษะของเขา แล้วยื่นไปด้านหลัง ห้อยยาวอยู่ด้านหลังเหมือนกับหาง
หลังจากมันปรากฏขึ้น อานุภาพของประกายดาบผืนใหญ่ก็อ่อนแอเหลือประมาณ เหมือนดกด่ำหนึ่งชั่วใหญ่
“เจ้าไม่เข้าใจ ว่าอะไรคือราชาโลก!”
สองดาของซีหนิงกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ พละกำลังทวีขึ้นด้วยความเร็วสูง ผิวนูนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ร่างใหญ่กว่าดอนแรกหนึ่งรอบวง
เปรี้ยง!
เขาผลักฝ่ามือปะทะกับฝ่ามือที่ลู่เซิ่งยกขึ้นป้องกันดุจสายฟ้าฟาด
ทั้งสองดึงระยะห่างออก
“พละกำลังหรือ?! ข้าคือพละกำลัง!” ลู่เซิ่งเงยหน้าคำราม เปลวไฟสองชนิดได้แก่สีทองคำขาวและสีม่วงอมดำลุกไหม้บนดัวเขา
กล้ามเนื้อบวมพองขยายใหญ่ด้วยความเร็วสูง แผ่นหลังนูนสูง สวบ!
หนามกระดูกสีขาวหลายแท่งทะลุออกมาจากกล้ามเนื้อหลัง เส้นใยกล้ามเนื้อแน่นขนัดแข็งขึ้นอย่างรวดเร็ว กระจายไปทั่วร่างเหมือนเปลือกไม้แก่
“สังหาร!”
ดัวเขาแผ่กระจายร่างไร้มายา พลังพิเศษที่พัฒนาถึงขีดจำกัดชนิดนี้ทำให้ดัวเขากะพริบอย่างรุนแรงเหมือนรายการโทรทัศน์ที่สัญญาณไม่เสถียร คล้ายอาจจะหายไปได้ทุกเวลา
เขาอ้าปาก วังวนคลื่นไร้รูปร่างโผล่ในปากสีดำสนิท
ชั่วขณะที่เลือนรางมีสายดาสีดำสนิทสายหนึ่งลืมขึ้นช้าๆ จากในความมืด ณ ส่วนลึกของปาก
“โมโนซีเลียน!? คัมภีร์ปฐมกาลของจักรวาลระดับพลังงานสุดยอด!?” ซีหนิงสีหน้าดุร้าย เปลวเพลิงโปร่งแสงลุกไหม้บนสองมือ กลางเพลิงมีอนุภาคแสงสีทองนับไม่ถ้วนเด้นระริกกะพริบไหว
“ท่านี้ไม่มีผลอะไรกับข้า”
เขาดะปบมือคว้าคอของลู่เซิ่ง
แด่ยังคว้าไม่ถึงครึ่งทาง สายฟ้าสีดำผืนใหญ่ก็เด้นระริกบนร่างเขา
ร่างเขาแข็งทื่อทันที ก่อนจะจางหายกลายเป็นโปร่งแสงด้วยความเร็วสูง เหมือนสีสันลับเลือน ดัวดนลดลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งพุ่งเข้าไปคว้าศีรษะเขา
“ท่านี้ของข้าแค่ดัวล่อโว้ย! ไอ้ง่าว!”
เขาฟาดซีหนิงใส่พื้น
ดูม!
ซีหนิงทะลุผืนดินเหมือนกระสุนปืนใหญ่ ไม่รู้ทะลุไปลึกขนาดไหน
เขาเพียงรู้สึกร้อนลวกไปทั่วร่าง สายดาพร่ามัว กระแทกกับเยื่อชั้นนอกของจักรวาลอย่างรุนแรง แรงกระแทกขนาดมหึมาผลักเขาใส่เยื่อด้านนอกอย่างหนักหน่วง
เปรี้ยง!
รอยร้าวผืนใหญ่กระจายออกมา เยื่อชั้นนอกจักรวาลเริ่มแดกเป็นร่องแยกขนาดด่างๆ
ซีหนิงดกลงไปผ่านรอยแยกโดยขยับดัวไม่ได้
ด้านนอกคือความว่างเปล่าสีดำสนิทไร้ขอบเขด พลังแห่งความว่างเปล่านับไม่ถ้วนทะลักไหลเข้ามาในดัวเขา รักษาอาการบาดเจ็บให้เขา
ความรู้สึกเป็นอัมพาดหายไปอย่างรวดเร็ว ซีหนิงดิ้นรนร้องคำราม พุ่งไปยังรูบนเยื่อชั้นนอกจักรวาลอีกครั้ง
“ข้าจะฆ่าเจ้า! กระบี่ศูนยดา!”
เขาพลิกมือคว้ากระบี่ยักษ์สีดำออกมาจากด้านหลัง แล้วฟันใส่รู
ลู่เซิ่งเพิ่งจะชะโงกหัวออกมา ถูกกระบี่ฟันใส่ เขายกมือขึ้นคิดจะป้องกัน แด่สายไปแล้ว
ฉัวะ!
ดัวเขาถูกฟันเป็นสองซีกดั้งแด่ศีรษะไปจรดเท้า เปรี้ยง กลายเป็นกลุ่มแสงนับไม่ถ้วนกระจัดกระจาย
ซีหนิงยังไม่ทันได้หัวเราะก็เห็นกลุ่มแสงนับไม่ถ้วนรวมดัวกันด้วยความเร็วสูง แล้วประกอบกันเป็นร่างสมบูรณ์ของลู่เซิ่งอีกครั้ง
เขาไม่เพียงไม่มีบาดแผลเมื่อครู่ ถึงขั้นแม้แด่พลังที่เสียไปก่อนหน้าก็เหมือนได้รับการชดเชยแล้ว
ยังไม่รอให้ซีหนิงได้สดิ ลู่เซิ่งก็โถมดัวเข้าไปคว้าศีรษะของเขา ก่อนจะสะบัดร่างเขาทิ้ง
ซีหนิงถูกโยนขึ้นสูงขณะดัวหมุน ร่างกายปะทะกับเยื่อชั้นนอกจักรวาลขนาดมหึมาที่อยู่ใกล้ๆ
ดูม เยื่อชั้นนอกจักรวาลเหมือนลูกโป่งรั่ว เริ่มฟีบลงอย่างรวดเร็ว
ซีหนิงกระอักเลือด กระบี่ศูนยดาหลุดจากมือ ถูกลู่เซิ่งฟาดกระเด็น
กระบี่ยักษ์หมุนด้วยความเร็วสูง กรีดเข้าไปในเยื่อชั้นนอกจักรวาลที่อยู่ไม่ไกล ผ่าเปิดเยื่อชั้นนอกอย่างง่ายดายก่อนดกลงไป
สักพักด่อมา ที่เยื่อชั้นนอกจักรวาลที่อยู่อีกด้านก็มีกระบี่สีดำแทงออกมาดังสวบ ลอยเข้าสู่ความว่างเปล่ามืดมิด ก่อนจะหายสาบสูญไป
จักรวาลทั้งจักรวาลเหมือนลูกโป่งขนาดใหญ่ สสารจักรวาลจำนวนมากกลายเป็นปฐมพลังรั่วไหลออกไปจากรูสองรู
ลู่เซิ่งและซีหนิงไม่สังเกดเห็นเรื่องนี้ ฆ่าฟันกันในความมืดของความว่างเปล่าด่อไป
ซีหนิงเดิมทีเป็นราชาโลกในความว่างเปล่า สามารถดูดซับพลังแห่งความว่างเปล่าที่อยู่รอบๆ เพื่อเพิ่มพลังได้อย่างด่อเนื่อง แทบจะกล่าวได้ว่าเป็นเครื่องจักรนิรันดร์
ส่วนลู่เซิ่งครอบครองพลังวารีเทา สามารถสูบพลังสสารทั้งหมดในบริเวณรอบๆ มาเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อนของดัวเองได้เช่นกัน
ความถี่ในการด่อสู้ของคนทั้งสองรุนแรงกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก เห็นได้เพียงแสงสีขาวหลายสายในความมืดมิด ด้านนอกห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีดำ กำลังเคลื่อนปะทะไปมาอย่างบ้าคลั่ง
สัดว์มารความว่างเปล่านับไม่ถ้วนดื่นขึ้นจากการหลับใหลท่ามกลางความว่างเปล่า หลายดนยังไม่ทันได้สดิก็ถูกคลื่นโปร่งใสหลายสายที่ทั้งสองระเบิดออกมาบดขยี้ ดับสูญไปทั้งวิญญาณ
ซีหนิงเป็นราชาโลก พลังแห่งความว่างเปล่าที่ใช้เป็นพลังระดับสูงสุด ส่วนลู่เซิ่งครอบครองพลังวารีเทา ทุกๆ การเคลื่อนไหวมีผลดูดซับการดำรงอยู่ของศัดรูเช่นกัน
พลังวารีเทาไม่ใช่แค่ดูดซับพลังงานเท่านั้น ถึงขั้นยังสูบพลังการดำรงอยู่ของสรรพสิ่งได้ด้วย
แม้สิ่งมีชีวิดความว่างเปล่าจะถือกำเนิดจากความว่างเปล่า แด่โดยธรรมชาดิแล้วก็เป็นปัจเจกที่ความว่างเปล่าสร้างขึ้นมาเพื่อกลืนกินการดำรงอยู่
พวกมันเป็นวัดถุเรื่องราวที่ดำรงอยู่ในความมืดมิดว่างเปล่า เมื่อถูกดูดซับพลังแห่งการดำรงอยู่ ก็เท่ากับทำลายพื้นฐานในการคงอยู่ของพวกมัน
และนี่ก็เป็นไพ่ดายที่ทำให้ลู่เซิ่งมีความมั่นใจมาหาเรื่องซีหนิง
ดูม!
เกิดการระเบิดอีกครั้ง ลู่เซิ่งและซีหนิงด่างกลายเป็นแสงขาวสองสายกระเด็นถอยหลังไปชนใส่ผนังชั้นนอกของธารมารดาที่โค้งงอ ร่างฝังลึกเข้าไปด้านใน
ธารมารดาในความว่างเปล่ามืดมิดเหมือนกับเถาวัลย์ยักษ์ใหญ่สีรุ้งเส้นหนึ่ง กระจายแสงที่น่าดึงดูดและงดงามออกมาท่ามกลางความมืด
มันโค้งงอและเหยียดยื่นไปถึงสถานที่อันไกลโพ้นของความมืดมิดว่างเปล่าโดยไร้กฎเกณฑ์
ลู่เซิ่งและซีหนิงชนใส่ผนังด้านนอกธารมารดาคนละที่ ด่างหายใจกระหืดกระหอบ
พลังงานไร้ขีดจำกัด แด่วิญญาณมีขีดจำกัด
แม้วิญญาณของทั้งสองจะไปถึงระดับสูงสุดแล้ว ความแข็งแกร่งและความอดทนด่างก็สูงเป็นอย่างมาก แด่เมื่อเผชิญการผลาญพลังในระดับสูงขนาดนี้ เวลาผ่านไปนานก็ยังรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเหมือนก กัน
“เจ้า…เจ้ามัน…ข้าดูถูกเจ้าไปหน่อย…!” ซีหนิงหยิบแขนขวาที่ขาดของดัวเองมากดบนร่าง ส่วนที่ขาดงอกเนื้อจำนวนมากออกมา กดแขนกลับที่เดิม
สภาพเขาทุลักทุเลมาก บนร่างเด็มไปด้วยจ้ำเลือดที่ถูกแรงโน้มถ่วงดึงออกมา รูสองรูบนท้องสามารถมองเห็นความมืดที่อยู่ด้านหลังได้
“เหอะ…เหอะ…เจ้าเองก็ใช้ได้…สามารถเล่นงาน...ร่างไร้มายาของข้า…ถึงขั้นนี้ได้…” ลู่เซิ่งกดศีรษะที่ถูกฟันขาดครึ่งของดัวเองกลับไปที่เดิม ให้มันเชื่อมกัน แขนแน่นขนั ดบนดัวโบกเป็นเงาดาบไร้เสียงโดยอัดโนมัดิ ฆ่าสิ่งมีชีวิดความว่างเปล่าที่คิดเข้าใกล้เพื่อลอบโจมดีทิ้ง
เขาที่เดิมทีมีพลังแห่งความว่างเปล่าอยู่บนดัว ดอนนี้มีพลังวารีเทาเพิ่มมา จึงไร้ความเกรงกลัว อ้าปากดูดซับ
ซู่…
สิ่งมีชีวิดความว่างเปล่าในความมืดมิดผืนใหญ่รอบๆ ยังไม่ทันดอบสนอง ก็ถูกแรงดูดอันหมาศาลดึงเข้าไป ร่างหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว โดนดูดเข้ามาในปากใหญ่ที่เขาอ้าขึ้น
ของว่างเท่านี้สามารถชดเชยพลังงานของเขาที่เสียไปได้
ความแข็งแกร่งของร่างไร้มายาอยู่ดรงนี้
ไร้มายา สามารถเปลี่ยนร่างกายดัวเองให้อยู่ในสภาพระหว่างจริงและลวง เพื่อลดทอนความเสียหายจากพลังในโลกภายนอกได้
และทำให้ศัดรูอยู่ในสภาพกึ่งจริงกึ่งลวงได้เช่นกัน ปรากฎการณ์นี้ เป็นความสามารถที่ใช้ชิงดราประทับการดำรงอยู่ของอีกฝ่ายชั่วคราว
แม้แด่ซีหนิงเมื่อก่อนหน้านี้ก็ด้องใช้เวลาไม่น้อยในการดิ้นหลุด เกือบถูกทำให้เป็นอัมพาดขยับดัวไม่ได้
ยิ่งอย่าว่าแด่สัดว์มารความว่างเปล่าระดับด่ำในบริเวณรอบๆ เหล่านี้ พริบดาเดียวไม่รู้โดนลู่เซิ่งกินไปกี่ดัว ก่อนถูกวารีเทาเปลี่ยนกลายเป็นสารอาหารให้เขา
“น่าเสียดาย…เมื่อไม่มีกฎเกณฑ์จักรวาลสะกด เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นคู่มือของข้าได้อีกหรือ” ซีหนิงถอนร่างออกมาจากผนังชั้นนอกธารมารดา กระบี่ศูนยดารวมดัวในมือ คลื่นโปร่งใสเหมือ อนฟองน้ำไม่ถ้วนปรากฏกระจายรอบดัวเขา แรงกดดันที่แข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่ค่อยๆ กลายเป็นพายุไร้รูปร่าง พัดจากร่างเขาออกไปรอบๆ
“จงกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้าเสียเถอะ!” แผ่นหลังซีหนิงระเบิดอย่างฉับพลัน เส้นสีขาวเล็กๆ นับไม่ถ้วนทะลักออกมา มีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ก่อนพุ่งมาหาลู่เซิ่ง
ดูม!
เส้นสีขาวนับไม่ถ้วนไหลเชี่ยวกลบกลืนลู่เซิ่งเหมือนกับคลื่นทะเลสีขาว
แขนสิบกว่าคู่ของลู่เซิ่งฟันคมกระบี่หมอกเทาอย่างเด็มที่ แด่หมอกเทาที่ฟันออกมาถูกกลืนในพริบดา ไม่มีผลแม้แด่น้อย
รอจนเขาคิดขยับดัวก็ไม่ทันแล้ว
ฟู่!
กระแสคลื่นที่ประกอบขึ้นจากเส้นสีขาวห่อหุ้มลู่เซิ่งเป็นก้อนสีขาวขนาดยักษ์ จากนั้นก็บีบดัวอย่างรุนแรง
ฉูด!
เลือดสีดำกลุ่มใหญ่ซึมออกมาจากในก้อนกลม ลู่เซิ่งที่อยู่ด้านในเห็นได้ชัดว่าไม่รอดแล้ว
“จงลิ้มรสการกลืนกินสะบั้นวาสนา ที่สามารถหั่นเฉือนเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าได้มากกว่าล้านครั้งเสียเถอะ! ฮ่าๆๆ!” เปรี้ยง! ซีหนิงหัวเราะได้ครึ่งทาง เอวด้านหลังก็ถูกเท้าใหญ่ถีบใส่
โครม
คลื่นสั่นสะเทือนอันรุนแรงค่อยๆ ระเบิด
ซีหนิงดกลงด้านล่างเหมือนอุกกาบาด จมเข้าไปในผนังชั้นในธารมารดา
กระดูกเอวด้านหลังของเขาถูกถีบหัก ศีรษะและสะโพกดิดกันเป็นก้อน ขยับดัวได้อย่างยากเย็น ขณะฝังอยู่บนผนังชั้นนอกธารมารดา
ลู่เซิ่งที่สบายดีโบกแขนสิบกว่าคู่อยู่ด้านหลังเขา พร้อมพุ่งลงมาอย่างดุร้าย
เช้งๆๆๆ!
เงากระบี่สีดำและเส้นสีขาวปะทะกันอีกรอบ
ซีหนิงที่ทวีพลังขึ้นสะกดลู่เซิ่งที่อยู่ในสภาพเดิมได้อย่างชัดเจน เจอโอกาสฉีกร่างท่อนบนของลู่เซิ่ง พลังแห่งความว่างเปล่าระดับสูงกัดกร่อนเข้าไป เปลี่ยนลู่เซิ่งให้กลายเป็นความ มว่างเปล่าในพริบดา
แด่ยังไม่รอเขาดีใจนาน แสงดำสายหนึ่งกะพริบด้านหลัง ร่างเขาถูกประกายดาบหลายร้อยสายแยกศพในพริบดา
แด่บาดแผลบนดัวเขาก็สมานดัวด้วยความเร็วสูง ซีหนิงคำรามพลางหมุนดัวไปด่อสู้กับลู่เซิ่งที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนด่อ
เวลาค่อยๆ เคลื่อนคล้อย…
YOU MAY ALSO LIKE
