ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 1456 แหวนเฉียนคุน

ตอนที่ 1456 แหวนเฉียนคุน

ผู้คนต่างพากันหันมองนางด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ระคนสงสัย

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสนใจเรื่องพวกนี้ มากกว่าการตายของเหลี่ยงเส่าคังเสียอีก

ถ้ำปีศาจทมิฬนั้นมีชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วทั้งอาณาจักรเสิ่นซวี่ แม้ว่าเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ชื่อเสียงเหล่านั้นจะลดลงไปบ้าง แต่ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงภาพความฝังใจของผู้คนส่วนใหญ่ที่มีต่อพวกเขาได้เลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น เมื่อพวกเขาได้ยินว่าฉู่หลิวเยว่มีความสัมพันธ์บางอย่างกับถ้ำปีศาจทมิฬ ก็รู้สึกได้ถึงเส้นในหัวที่ตึงขึ้นมาทันที!

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนและผู้คนอื่นๆ ต่างก็พากันหันมองมา

พวกเขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่

หากฉู่หลิวเยว่ไม่สามารถชี้แจงเรื่องราวเหล่านี้ให้ชัดแจ้ง เกรงว่านางอาจจะถูกผู้คนเหล่านี้รุมโจมตีได้

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย

บนตัวนางนั้น มีพลังปราณของถ้ำปีศาจทมิฬอยู่จริงๆ หรือ?

ก่อนหน้านี้ นางเพิ่งจะต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามไปเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดอีกเลย

หรือว่า… เพราะเหตุนี้ที่ทำให้พลังปราณเหล่านี้ติดตัวนางมา?

มันน่าใช่กระมัง!

นางไม่เคยได้ยินเรื่องที่หากต่อสู้กับใครแล้ว จะสามารถทิ้งร่องรอยลมปราณของอีกฝ่ายไว้บนกายาได้มาก่อนเลย

นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาบางว่า

“ท่านอ๋องเหยาขอรับ ได้โปรดอภัยให้ฉู่เยว่ที่ไม่กระจ่างในสิ่งที่ท่านต้องการจะสื่อด้วยเถิด ก่อนหน้านี้ ข้าได้มีกรณีพิพาทกับผู้คนจากถ้ำปีศาจทมิฬมาก่อน แต่นั่นมันก็เพียงแค่นั้น นอกเหนือจากนี้ ข้าก็ไม่อาจรู้ได้ว่ามันเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นกับข้าได้เยี่ยงไร”

ท่าทางของผู้อาวุโสวั่นเจิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลันตะโกนถามอย่างอดไม่ได้

“ฉู่เยว่ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยต่อสู้กับคนจากถ้ำปีศาจทมิฬด้วยหรือ!”

คนเหล่านั้นล้วนเป็นพวกเหี้ยมโหดหัวรุนแรงทั้งนั้น เมื่อฉู่เยว่ไปกระทบกระทั่งกับพวกนั้น แบบนี้จะไม่…

ทว่ามิใช่เพียงผู้อาวุโสวั่นเจิงที่ตกใจ

เมื่อผู้คนบริเวณรอบๆ ได้ยินสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่พูดออกมา ต่างรู้สึกตกอกตกใจกันถ้วนหน้า

“ไม่กี่ปีมานี้ ผู้คนจากถ้ำปีศาจทมิฬไม่เคยปรากฏตัวออกมาเลย เหตุใดถึงเป็นเจ้าที่ได้พบเจอพวกคนเหล่านั้นกัน?”

เหยาปินโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ฉู่หลิวเยว่มองดูด้วยความกดดัน!

“เจ้าพูดเช่นนี้ เจ้ามีพยานหรือหลักฐานใดๆ หรือไม่เล่า!?”

พยาน? หลักฐาน?

เมื่อฉู่หลิวเยว่ได้ยินเช่นนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ท่านเหยา เรื่องแบบนี้ข้าจะโกหกท่านไปไยล่ะขอรับ?”

หรือเจ้านั่นต้องการใช้นาง เพื่อฟื้นคืนชีพซั่งกวนหว่านอย่างนั้นหรือ?

“ยิ่งไปกว่านั้น การที่พวกเขาไม่ได้ออกมาปรากฏตัวให้เห็น ก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เข้าออกช่องทางอื่นหนิขอรับ? จากที่ข้าได้ยินมา ถ้ำปีศาจทมิฬนั้นแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งนัก ขนาดของสำนักค่อนข้างใหญ่โต หรือท่านจะบอกว่าหลายปีมานี้ พวกเขาเอาแต่เก็บตัวอยู่ในอาณาเขตของตน และมิได้ลงมือทำการใดเลยจริงๆ หรือ?”

มันคงเป็นไปไม่ได้!

เหยาปินพลันสำลักน้ำลายดังอัก

“จริงสิ ยังมีอีกเรื่องที่ข้าจะต้องบอกให้พวกท่านได้ทราบโดยทั่วกัน คนผู้นั้นที่ข้าเคยต่อกรด้วย ไม่ใช่คนของถ้ำปีศาจทมิฬมาตั้งนานแล้ว ส่วนเรื่องที่ว่าเขาเป็นผู้ใดกันนั้น ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”

ไม่ใช่คนของถ้ำปีศาจทมิฬแล้ว?

แล้วจะแน่ใจได้อย่างใดกัน! ?

และจู่ๆ เหยาปินก็พูดขึ้นว่า

“ฉู่เยว่ มณฑลแห่งแสงอินทนิลของข้าต่อสู้กับถ้ำปีศาจทมิฬมานานหลายปี ข้าถือว่าเราพอมีประสบการณ์กันมาบ้าง เช่นนั้นตัวข้าเองยืนยันได้ว่า มีพลังลมปราณของถ้ำปีศาจทมิฬอยู่บนร่างของเจ้าจริงๆ! หากเจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีสิ่งใดให้ต้องละอาย ไม่มีสิ่งใดปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ เช่นนั้นเจ้ากล้ายอมให้ข้าสอบสวนเจ้าหรือไม่!?”

ฉู่หลิวเยว่คิ้วกระตุกเบาๆ แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปาก กลับได้ยินเสียงหรงซิวที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า

“ข้าสงสัยว่าท่านอ๋องเหยาวางแผนสอบสวนไว้อย่างใด?”

เหยาปินเหลือบมองไปที่หรงซิว เหยาปินรู้ดีว่าจงใจถามเช่นนั้น เพื่อคนทุกคนมุ่งความสนใจไปที่เขาแทน

แต่ถ้าหากเรื่องนี้ไม่มีการสอบสวนอย่างชัดเจน เขาจะไม่มีวันยอมวางมือเด็ดขาด!

ใครก็ตามที่มีความเกี่ยวข้องกับถ้ำปีศาจทมิฬ ชาวมณฑลแห่งแสงอินทนิลจะไม่มีวันปล่อยให้หนีรอดไปได้ง่ายๆ!

เหยาปินหยิบอันใดบางอย่างออกมาจากมือของเขา

มันคือแหวนปานจื่อ[1]วงหนึ่ง ที่ถูกแกะสลักด้วยหยกยุพราชทั่วทั้งวงอย่างประณีต โปร่งใสราวกับน้ำค้างที่เปล่งแสงประกายอย่างงดงาม

ขณะที่แสงส่องผ่าน ทำให้มองเห็นได้ชัดเจนว่ามีอันใดบางอย่างไหลเวียนอย่างเชื่องช้าอยู่ภายในนั้น

พลังที่ไม่อาจจะละสายตาได้ แผ่ขยายมาจากตัวแหวน!

“แหวนปานจื่อวงนี้ สามารถตรวจจับพลังลมปราณของถ้ำปีศาจทมิฬได้อย่างเฉียบคม หากมีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับถ้ำปีศาจทมิฬอยู่ภายในร่างกายของฉู่เยว่ มันจะถูกบีบออกมา แต่ถ้าหากว่าไม่มี ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามปกติ”

เหยาปินพูดพลางมองไปที่ฉู่หลิวเยว่

“ฉู่เยว่ เจ้ากล้ารับหรือไม่?”

แม้จะเป็นเรื่องน่าอายที่ต้องยอมรับการตรวจสอบเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่นี่ถือว่าเป็นวิธีที่โปร่งใสและตรงไปตรงมาที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ต่อให้อธิบายด้วยถ้อยคำมากมายเพียงใด ก็ไม่เท่ากับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง ให้ผู้คนได้รู้แจ้งเห็นจริงเช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็พยักหน้าตอบรับ

“ตกลง!”

นางมั่นใจในตัวเองขนาดนี้ แล้วยังต้องกลัวอันใดอีก?

หรงซิวมองดูนาง ครั้นเห็นว่านางมั่นอกมั่นใจ ริมฝีปากอันบอบบางของนางพลันกระตุกยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอันใด

เหยาปินลุกขึ้นยืน พลางค่อยๆ เดินไปตรงกลางแล้วพูดกับฉู่หลิวเยว่ว่า

“เชิญก้าวออกมา”

ทั้งสองคนยืนนิ่งไม่ไหวติง และห่างกันราวสิบก้าว

ท่าทีของเหยาปินเริ่มจริงจังมากยิ่งขึ้น

เขายกมือขึ้นแล้วหลับตาลงทันที

แหวนปานจื่อวงนั้น บินออกมาจากมือของเขาและมุ่งหน้าตรงไปยังฉู่หลิวเยว่!

ไม่นานนัก มันก็มาหยุดอยู่บนบริเวณศีรษะของฉู่หลิวเยว่

หึ่ง!

เสียงหนึ่งดังขึ้นมา!

แสงสีม่วงพุ่งทะลักหลั่งไหลลงมาราวกับน้ำตก พลันล้อมรอบฉู่หลิวเยว่ไว้!

ร่างกายของฉู่หลิวเยว่ ถูกล้อมรอบไปด้วยม่านแสงสีม่วงในทันที!

เพียงชั่วพริบตา ราวกับว่ามีใบมีดอันแหลมคมและเยือกเย็นนับไม่ถ้วนขูดไปทั่วทั้งร่างกายของนาง!

คิ้วของฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ ขมวดขึ้นเล็กน้อย

แต่ยังโชคดีที่ความเจ็บปวดนี้ มิได้รุนแรงมากนัก นางจึงอดทนได้อยู่บ้าง

ผู้คนต่างกลั้นหายใจ รอคอยอย่างลุ้นระทึก

เหยาปินยิ่งจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลยสักครั้ง

ราวกับผ่านไปนานแสนนาน

ทันใดนั้น ก็ได้เกิดปฏิกิริยาที่ผิดปกติขึ้น จากแหวนเฉียนคุนที่อยู่ในมือของฉู่หลิวเยว่!

พรึบ!

แหวนหยกยุพราชวงนั้นหมุนวนอย่างรวดเร็ว แม้แต่ม่านแสงที่ล้อมอยู่รอบๆ ราวกับสายน้ำ ก็ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนอยู่รอบๆ ตัวของฉู่หลิวเยว่ และเปล่งเสียงร้องอันแหลมคมออกมา!

เหยาปินพลันกระหยิ่มยิ้มเยาะอย่างมั่นใจ

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ!

ครั้นคนทั้งหมดได้เห็นฉากนี้ ก็ล้วนตกตะลึงพรึงเพริด

บางคนทนไม่ไหว รีบโน้มตัวไปข้างหน้า ราวกลัวจะพลาดฉากเด็ดอันใดอย่างนั้น

หากไม่ทดสอบก็จะไม่รู้ แต่เมื่อทดสอบ… ก็เห็นแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉู่เยว่ผู้นี้จริงๆ!

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนและคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากัน พวกเขาต่างก็ได้เห็นแววตาของอีกฝ่าย ที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและประหลาดใจ

… ก่อนหน้านี้ฉู่เยว่ได้พูดว่า เขาและถ้ำปีศาจทมิฬนั้น ไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันไม่ใช่หรือ?

แต่ตอนนี้… ฉู่หลิวเยว่ก้มศีรษะลงมอง

ทันใดนั้นก็ได้มีแสงสีขาวก็แวบเข้ามาในความคิดของนาง!

จริงด้วย!

เหตุใดนางถึงได้ลืมนึกถึงป้ายไม้นั่นไปได้!

เมื่อไม่นานมานี้ นางเคยไปเดินเล่นพักผ่อนกับหลัวเยี่ยนหมิงและจัวเซิงที่เมืองฝางโจว

ในตอนนั้น นางได้พบกับชายวัยกลางคนอยู่คนหนึ่งที่แผงลอยริมทางในตัวเมือง

คนๆ นั้น คือวิญญาณที่กำลังไล่ตามนางอยู่!

และตอนนั้นเองที่นางได้รับป้ายไม้แผ่นหนึ่งจากอีกฝ่าย

นั่นคือป้ายไม้ของถ้ำปีศาจทมิฬ!

บนป้ายไม้นั่นสลักรูปเสาเทพยดาของถ้ำปีศาจทมิฬไว้อย่างชัดเจน!

แต่หลังจากคราที่อีกฝ่ายล่าถอย นางเคยคิดที่จะทำลายป้ายไม้นั้นทิ้งเสีย แต่เมื่อคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็เก็บมันเอาไว้ก่อน

นึกไม่ถึงเลยว่า มันจะย้อนกลับมาสร้างปัญหาให้นางเช่นวันนี้!

กิ๊ง กิ๊ง…!

เสียงหวีดร้องนั้นคมชัดมากยิ่งขึ้น!

ราวกับมีพลังอันใดบางอย่างที่มองไม่เห็น พยายามทะลวงเข้าไปในแหวนเฉียนคุนอย่างสุดกำลัง และพยายามบีบบังคับป้ายไม้นั่นออกไป!

แต่ผ่านไปสักพัก แหวนเฉียนคุนวงนั้น ก็ไม่มีวี่แววที่จะถูกทำลายแต่อย่างใด

เหยาปินคิ้วขมวดแน่น

เหตุใดพลังป้องกันของแหวนเฉียนคุน ถึงได้ทรงพลังมากเพียงนี้!?

จู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ทำให้หัวใจของนางรู้สึกเต้นรัว

นี่คือแหวนเฉียนคุนของหรงซิว! อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของโอรสสวรรค์ด้วย!

เป็นเรื่องปกติที่มันจะสามารถต่อต้านพลังของเหยาปินได้ แต่ในสายตาคนอื่นนั้น เกรงว่ามัน…

[1] 枚扳指 แหวนปานจื่อ ในสมัยโบราณเรียกว่า “เส้อ” เป็นอุปกรณ์สวมนิ้วหัวแม่มือสำหรับผู้ที่ยิงธนู