ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 1872 ขอคำชี้แนะ

ตอนที่ 1872 ขอคำชี้แนะ

………………..

“นั่นมัน…ผู้ติดตามทั้งสองคนของเถ้าแก่ซานนี่นา? คาดไม่ถึงว่าพวกเขาก็ออกมาด้วย?”

มีคนพูดพึมพำด้วยความตกใจ

ไม่แปลกใจที่พวกเขาจะตกใจ เพราะว่าเรื่องนี้…มันอันตรายเป็นอย่างมาก!

ถ้าบอกว่าซานซานยังไม่ตาย พวกเขายังพอเข้าใจได้

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเจ้าของพื้นที่มิติขนาดเล็กในผาธารใส มีเปลวเพลิงอยู่ในร่างกายตนเอง ซึ่งเปลวเพลิงเหล่านั้นมีต้นกำเนิดเดียวกับเปลวเพลิงภายในยอดเขาหลานชิง

ทุกคนอาจจะรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่เขาสามารถปกป้องชีวิตน้อยๆ ของตนเองได้ แต่หากคิดอย่างละเอียดแล้ว นี่มันก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ว่า…

มันเกิดอันใดขึ้นกับผู้ติดตามทั้งสองคนนั้นกันแน่?

คาดไม่ถึงว่าพวกเขาก็สามารถติดตามออกมาได้อย่างปลอดภัย?

ทั้งนี้สถานการณ์ของทั้งสองคนก็ไม่ได้ดูสู้ดีนัก พวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บ

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับผู้คนที่ตายท่ามกลางเปลวเพลิงสีน้ำเงิน เรื่องนี้จึง…เป็นเรื่องที่น่าแปลกอย่างยิ่ง!

เมื่อมั่วอวิ๋นเห็นว่าพวกเขาออกมา เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

เมื่อมาถึงขั้นนี้ พวกเขาล้วนรู้สึกสงสัยกับคนเหล่านี้อย่างมาก!

ดังนั้นจึงรีบสาวเท้าเดินก้าวขึ้นไปด้านหน้า

…

หลังจากซานซานถูกเหวี่ยงออกมาแล้ว เป็นเรื่องยากมากที่เขาจะยืนได้อย่างมั่นคง

ทันทีที่เขายืนหยัดนิ่ง เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงสายตาที่อยู่รอบข้างเขาได้ในทันที

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

เพียงแค่มองครู่เดียว ทุกคนก็รู้ว่าทั้งสามคนนั้นถูกเปลวเพลิงสะบัดออกมา

แต่ซานซานรู้ดีว่าจะพูดให้ทุกคนในเหตุการณ์นี้เชื่อถือนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย

“เถ้าแก่ซาน?”

เสียงที่เย็นชาทว่าคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

หัวใจของซานซานสั่นสะท้าน ก่อนจะหันกลับไปมอง

ใบหน้าของเขาซีดขาวและสับสน ราวกับไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

“…รองประมุข?”

มั่วอวิ๋นจ้องเขาตาเขม็ง มุมปากกระตุกขึ้น

“เถ้าแก่ซาน ดูเหมือนว่าท่านจะมีโชคไม่น้อยเลยนะ เจ้าเข้าไปด้านในม่านพลังต่อหน้าทุกผู้คน แต่กลับไม่ได้เข้าใกล้ความตายเลยด้วยซ้ำ เจ้าไม่เพียงแต่จะสามารถเข้าไปด้านในได้ แต่กลับ…อยู่ที่แห่งนั้นเป็นเวลาหนึ่งคืน แล้วยังออกมาได้อย่างปลอดภัย…”

แม้ว่าเขากำลังหัวเราะ แต่หางตาของเขาไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาอยู่ที่นี่มานานหลายวันโดยไม่ได้นอนหลับพักผ่อนเลย ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ดูแล้วเต็มไปด้วยความเย็นชาและเข้มงวด

เมื่อถูกเขามองเช่นนี้ ซานซานก็รู้สึกหนาวสั่นสะท้านตั้งแต่หัวจรดเท้า!

หัวใจของเขาสั่นระรัว

“ขอบ…ขอบคุณรองประมุขที่เป็นห่วง ข้า…ข้าก็รู้สึกโชคดีมาก…”

มั่วอวิ๋นหันไปมองทางด้านหลังของเขา แล้วพูดขึ้นมาว่า

“เถ้าแก่ซานออกมาคนเดียวก็นับว่าโชคดีแล้ว แต่นี่ทั้งสามคนยังหนีรอดโดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ คงไม่สามารถใช้คำว่า ‘โชคดี’ มาอธิบายได้แล้วละมั้ง…ดูเหมือนว่าความสามารถของเถ้าแก่ซานจะอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเรานะ”

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าเหตุการณ์ตรงหน้าแปลกประหลาดอย่างมาก แต่เขาไม่ได้คำนึงถึงตัวตนที่แท้จริงของหรงซิวและฉู่หลิวเยว่เลย

และที่เขาคิดเช่นนั้น ก็เป็นเรื่องปกติแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วซานซานก็เป็นเจ้าของพื้นที่มิติขนาดเล็กแห่งผาธารใส

การที่เขามีโชคชะตาเช่นนี้ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะมีความมั่นใจมากกว่าคนอื่นเล็กน้อย

ซานซานหัวเราะขึ้นมาอย่างเก้อกระดากและขมขื่น

“คือว่า…รองประมุข ข้าขอพูดอย่างไม่ปิดบัง ข้าเองก็ไม่ทราบว่าทั้งหมดนี้มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่…”

ยังดีที่มั่วอวิ๋นไม่ได้สงสัยในตัวของนายท่าน แต่ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าความสนใจทั้งหมดของมั่ว

อวิ๋นตกอยู่ที่ตัวของเขา

ซานซานรู้เป็นอย่างนี้ว่า หากเขาจะผ่านด่านครั้งนี้ไปเกรงว่าจะไม่ง่ายนัก

เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของมั่วอวิ๋นก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อันใดออกมา

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อ

“รองประมุข เหมือนว่าเปลวเพลิงเหล่านั้นจะเบาลงเล็กน้อยแล้วขอรับ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างของเขา

ซานซานเหลือบสายตาหันไปมอง คนที่พูดนั้นคือ มั่วหลิน

ก่อนหน้านี้เขายืนอยู่ด้านข้างด้วยความเงียบงันมาโดยตลอด ท่าทางของเขามืดมนและหดหู่ ความรุ่งโรจน์ที่เคยมีได้จางหายไปแล้ว

ซานซานคาดเดาได้ว่า น่าจะเป็นเพราะเขาไม่สามารถจัดการเรื่องภายในยอดเขาหลานชิงได้ มั่วหลินจึงได้รับบทลงโทษจากมั่วอวิ๋น จนทำให้เขามีสภาพเช่นนี้

เพียงแต่ว่าภายในใจของมั่วหลินนั้นไม่ได้ยินยอม ในตอนนี้เขาจึงสาวเท้าเดินออกมาในทันที

มั่วอวิ๋นหันมองตามเสียงนั้น คิ้วก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เปลวเพลิงยังคงโหมกระหน่ำอยู่เลย ในตอนนี้เปลวเพลิงก็ไม่ได้ลุกลามออกไปอีกแล้ว

หรือว่า…มันเป็นเพราะซานซาน?

ภายในใจของมั่วอวิ๋นมีการคาดเดาจำนวนนับไม่ถ้วน

มั่วหลินตกใจเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันกรอด

“ขอรับ!”

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันอันตรายอย่างมาก แต่นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะให้เขาได้ฟื้นคืนอีกครั้ง!

เขาจำเป็นจะต้องคว้าเอาไว้!

มั่วหลินหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ลังเล และวิ่งตรงไปที่ม่านพลังบนยอดเขาหลานชิงแห่งนั้น

เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าม่านพลัง เขาก็โคจรลมปราณดั้งเดิมภายในร่างกายอย่างรวดเร็ว พร้อมชักกระบี่หงส์ที่เอวออกมา สองมือจับที่ด้ามกระบี่แน่น จากนั้นก็ฟันลงไปอย่างแรง!

กระบวนท่านี้เขาโจมตีด้วยกำลังทั้งสิบส่วน!

ลำแสงกระบี่สีดำเขียวส่องประกายออกมาผ่าความว่างเปล่า จากนั้นก็พุ่งตรงไปยังม่านพลังแห่งนั้น!

ตู้ม!

ม่านพลังที่เคยแข็งแกร่งก็ถูกผ่าออกในทันที!

เสียงอุทานดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่ชมอยู่โดยรอบ!

ก่อนหน้านี้ม่านพลังแห่งนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะร่วมมือกันสักกี่คนก็ไม่มีทางเปิดออกได้ไม่ใช่หรือ?

แต่ในตอนนี้คาดไม่ถึงว่ามั่วหลินจะสามารถเปิดออกได้อย่างง่ายดายขนาดนี้?

แม้ว่ามั่วหลินจะแข็งแกร่ง แต่ก่อนหน้านี้เขาก็ได้รับบาดเจ็บ ความแข็งแกร่งที่เขาสามารถแสดงได้ในตอนนี้ก็มีเพียงแค่เจ็ดแปดส่วนเท่านั้น

“มั่วหลินไม่ได้แข็งแกร่งขึ้น แต่พลังของม่านพลังนั้นต่างหากที่อ่อนแอลง!”

มีคนตระหนักถึงข้อนี้ เขาจึงพูดออกมาเสียงต่ำ

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ใช่คนโง่

เมื่อเห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ พวกเขาก็สามารถคาดเดาได้อย่างรวดเร็วว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้น

แต่ประเด็นสำคัญเลยก็คือ…เหตุใดม่านพลังนี้ถึงอ่อนแอลงอย่างกะทันหัน?

“เถ้าแก่ซาน ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นดาวนำโชคของพวกเรานะ เรื่องที่คนของสำนักกระบี่ทมิฬทำมันยากจะจัดการ แต่เมื่อมาถึงคราของเจ้า เจ้าใช้เวลาเพียงคืนเดียวก็สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้แล้ว หากรู้เช่นนี้ ข้าคงควรจะต้องเชิญเจ้ามาตั้งแต่แรก”

และเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องสูญเสียผู้คนจำนวนมากมายขนาดนั้น

มั่วอวิ๋นไม่ได้รู้สึกเสียใจต่อการตายของผู้คนเหล่านั้น

เขาเพียงแค่เสียหน้าเท่านั้น

คนของสำนักกระบี่ทมิฬจำนวนมากขนาดนั้น ยังไม่สามารถเทียบเท่ากับซานซานแค่หนึ่งคน!

พวกเขาเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไปตั้งหลายวัน!

มีผู้คนมากมายที่เฝ้ารอดูสถานการณ์อยู่ที่นี่ พวกเขาคงจะคิดว่าสำนักกระบี่ทมิฬนั้นไร้ความสามารถ

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น แผ่นหลังของซานซานก็มีเหงื่อเย็นๆ ผุดพรายออกมา

เขาไม่ใช่คนโง่ที่คิดว่าคำเหล่านี้เป็นคำชม!

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่มั่วหลินสามารถเปิดม่านพลังจนเป็นรูได้แล้ว ม่านพลังเหล่านั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่ว่าเพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ บนยอดเขาหลานชิงก็ยังหลงเหลือเปลวเพลิงสีน้ำเงินอยู่

เพียงแต่ว่าความร้อนแรงของเปลวเพลิงนั้นค่อยๆ ลดทอนลงไปแล้ว

ภายใต้ความสนใจของทุกคน เปลวเพลิงเหล่านั้นก็ค่อยๆ ถอยร่นลงไปใต้โขดหิน สุดท้ายก็เหลือเพียงเปลวเพลิงที่กำลังจะมอดดับลงอย่างเงียบเชียบ

ใบหน้าของมั่วอวิ๋นดำมืด

“มั่วหลิน เจ้าเฝ้าอยู่ตรงนั้นต่อไปก่อน!”

มั่วหลินรู้ว่าตนเองได้รับการอภัยโทษแล้ว ทั้งได้ละเว้นจากหายนะ เขาจึงรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

“ขอรับ!”

มั่วอวิ๋นหันหน้ากลับมามองทางซานซาน

“เถ้าแก่ซาน ข้ามีเรื่องบางอย่างที่อยากจะขอคำชี้แนะจากเจ้าอย่างละเอียด ไม่ทราบว่าเจ้าจะสะดวกหรือไม่?”

………………..