ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 1873 อันตราย

ตอนที่ 1873 อันตราย

………………..

ซานซานอยากจะพูดคำว่า “ไม่สะดวก”

แต่เขายังไม่อยากตายเร็วขนาดนั้น เขาจึงพยักหน้า

“สะดวก สะดวกขอรับ! หากรองประมุขมีคำสั่งอันใด ก็พูดมาได้เลย ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ…”

มั่วอวิ๋นหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง

แต่เสียงหัวเราะนี้แปลกประหลาดอย่างมาก มันยังแฝงด้วยการถอนหายใจออกมาและความประชดประชันอยู่ด้วย

“คนอย่างเถ้าแก่ซานอยู่ในระดับใดกัน ข้าจะล่วงเกินได้อย่างใด? หลังจากนี้ไม่แน่ว่า พวกเราคงต้องพึ่งพาเถ้าแก่ซานแล้ว ดังนั้นควรจะต้องเกรงใจเจ้าอยู่แล้ว”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ซานซานพูดอันใดไม่ออก

มั่วอวิ๋นปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทุกอย่าง แล้วเขาจะโต้แย้งได้อย่างใด?

ต่อหน้าสายตาของผู้คนมากมายขนาดนี้ ทันทีที่เขาเข้าและออกมา พลังของม่านพลังนั้นก็จางหายไป อีกทั้งยังสามารถทำลายได้ด้วยกระบี่เดียว

ต่อให้เขาจะกระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ไม่สามารถล้างมลทินได้!

แต่เปรียบเทียบกับการที่ยังสามารถปิดตัวตนของนายท่านได้ และให้มั่วอวิ๋นมุ่งความสงสัยมาที่เขาทั้งหมด มันถือว่าดีกว่า…

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซานซานรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

เขาหลุบสายตาลงต่ำ สีหน้าดูเก้อกระดาก

“คือว่า…ข้าล้วนฟังคำสั่งของรองประมุข”

มั่วอวิ๋นหมุนตัว ตั้งใจจะเดินทางกลับไปที่สำนักกระบี่ทมิฬ

เขาเพิ่งเดินออกไปได้หนึ่งก้าว แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าอีกครั้ง แล้วหันศีรษะกลับมา

“เรื่องของยอดเขาหลานชิงได้จัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกท่าน…แยกย้ายกันไปเถอะ!”

น้ำเสียงนี้ทุ้มต่ำเย็นชาอีกทั้งยังแฝงด้วยคำสั่งอยู่เป็นนัยๆ

นั่นหมายความว่าเขาต้องการจะยึดครองยอดเขาหลานชิงแห่งนี้

แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ในตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้ามาลองดีกับมั่วอวิ๋น

…หลายวันที่ผ่านมานี้ คนของสำนักกระบี่ทมิฬบาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก แต่มั่วอวิ๋นกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขาหมายมั่นว่าจะเอายอดเขาหลานชิงให้ได้

หากใครคิดที่จะต่อต้านเขา เกรงว่าจะต้องมีจุดจบที่น่าอนาถใจแน่นอน!

หลังจากมั่วอวิ๋นพูดจบแล้วเขาก็เดินจากไป โดยไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคนเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้เห็นคนเหล่านี้อยู่ในสายตาเลย

ในตอนนี้เขาเพียงแค่อยากจะสอบถามให้ชัดเจน…ว่าเรื่องภายในม่านพลังนั้นมันมีความเป็นมาอย่างใดกันแน่!

ซานซานเดินต่อไปอย่างฝืนๆ

“…รองประมุข ท่าน…ให้ข้าติดตามท่านกลับไปเพียงคนเดียวก็พอแล้ว แต่ผู้ติดตามทั้งสองคนของข้านั้น ช่วงนี้เขาได้รับความลำบากมาไม่น้อยเลย ไม่ทราบว่าท่านจะปล่อยพวกเขากลับไปก่อนได้หรือไม่…”

มั่วอวิ๋นไม่ได้หันกลับมามอง เขาทำเพียงแค่โบกมือ

พวกเขาทั้งสองคนเป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่มีความสำคัญใดๆ

ขอเพียงพาซานซานกลับไป ทุกอย่างก็จะกระจ่างชัดขึ้นมาแล้ว

ซานซานถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็หันไปพูดกับฉู่หลิวเยว่ว่า

“เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ กลับไปรายงานคนในจวนว่าข้าปลอดภัยดี อีกสักพักก็จะกลับไปเอง”

ริมฝีปากของนางกระตุกเล็กน้อย เดิมทีนางอยากจะพูดอันใดบางอย่าง แต่เมื่อเห็นแววตาของซานซานแล้ว สุดท้ายนางก็พยักหน้าเบาๆ

“เจ้าค่ะ”

…

ในที่สุดเรื่องภายในยอดเขาหลานชิงก็จบลงด้วยประการฉะนี้

นอกจากคนของสำนักกระบี่ทมิฬที่คุ้มกันอยู่โดยรอบ คนอื่นๆ ล้วนแยกย้ายกันกลับ

ท้ายที่สุดแล้วเปลวเพลิงบนยอดเขาหลานชิงก็ยังคงลุกโชนอย่างต่อเนื่อง

ความลับที่อยู่ภายในนั้นก็ถูกฝังกลบ ยังไม่ได้เปิดเผยออกมา

ทุกคนเริ่มจับตาดู รอการกระทำต่อไปของสำนักกระบี่ทมิฬ

…

ระหว่างทางฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวไม่ได้พูดอันใดกันสักคำ จากนั้นไม่นานก็กลับมาถึงจวนเยว่

เยี่ยนชิงรอคอยอยู่ที่หน้าประตูใหญ่แล้ว

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกลับมาถึง ในที่สุดเส้นประสาทที่ตึงเครียดของเยี่ยนชิงก็ผ่อนคลายลง

“ฝ่าบาท พระชายา”

หรงซิวพยักหน้า

“ปิดประตูลงซะ”

เยี่ยนชิงตอบรับหนึ่งคำ จากนั้นก็เดินไปปิดประตู

ฉู่หลิวเยว่หันหน้ากลับมา

“เฉินอี”

ท่ามกลางความว่างเปล่ามีระลอกคลื่นที่สั่นสะเทือน จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็เดินออกมา

นั่นคือเฉินอีที่ไปดูสถานการณ์ของยอดเขาหลานชิงมาก่อนหน้านี้

ตอนที่เขาเห็นว่าฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ ออกมาจากม่านพลังแล้ว เดิมทีเขาอยากจะพุ่งตัวเข้าไปหาในทันที แต่ยังมีมั่วอวิ๋นที่จับจ้องมาด้วยสายตากระตือรือร้น หลังจากเขาพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็เลือกที่จะดูสถานการณ์ต่อไป

และเป็นเพราะว่าฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวปลอมตัวเป็นผู้ติดตาม เขาจึงไม่สะดวกที่จะเข้าไปรับ จึงทำได้เพียงหลบซ่อนกาย แล้วกลับมาพร้อมกับพวกเขาอย่างลับๆ

“นายท่าน ฝ่าบาท”

เฉินอีทำความเคารพ

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตาไปทางประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ดวงตาก็ลึกล้ำมากยิ่งขึ้น

ระหว่างทางนางกับหรงซิวแสร้งทำเป็นไม่เห็นความผิดปกติ

แต่เมื่อพวกเขาทั้งสองมาถึงที่จวน คนเหล่านั้นก็ยังไม่ยอมจากไป แต่กลับซ่อนตัวอยู่รอบๆ จวนเยว่

เห็นได้ชัดว่ามั่วอวิ๋นคงจะระวังพวกเขาเป็นอย่างมาก

“ระดับเทพขั้นสูงสามคน ไม่มีอันใดต้องกังวล”

เฉินอีพูดขึ้นมาด้วยเสียงราบเรียบ

“ข้าได้ทำสัญลักษณ์ไว้บนตัวของพวกเขาแล้ว หากพวกเขาเคลื่อนไหว ข้าก็จะสามารถรับรู้ได้ในทันที”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเบาๆ

นางไว้ใจผลงานของเฉินอีมาโดยตลอด

เยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็เหลือบสายตาหันไปมองเฉินอีอีกครั้ง

ระดับเทพขั้นสูงสามคน ไม่มีอันใดต้องกังวล…

คนที่สามารถพูดเช่นนี้ออกมาได้ ฝีมือของเฉินอี เกรงว่าจะแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดเสียอีก…

หรงซิวพูดขึ้นมาว่า

“พวกเราเข้าไปด้านในก่อนเถอะ แล้วค่อยคุยกันทีหลัง”

…

อู่เหยาและคนอื่นๆ รู้ว่าทั้งสองคนนั้นกลับมาแล้ว ดังนั้นจึงรีบออกมา

ภายในห้องโถงเริ่มคึกคักอย่างรวดเร็ว

“นายท่าน หลายวันที่ผ่านมานี้ท่านอยู่ภายในสำนักกระบี่ทมิฬได้รับบาดเจ็บบ้างหรือไม่? คนเหล่านั้นทำอันใดท่านหรือเปล่า?”

“ตอนนี้นายท่านกับฝ่าบาทกลับมากันแล้ว แล้วทางด้านยอดเขาหลานชิงจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ?”

“เหมือนว่าครั้งนี้คนของสำนักกระบี่ทมิฬจะบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก เหตุใดเขาถึงยอมปล่อยคนอย่างง่ายดายเช่นนี้?”

อู่เหยาและคนอื่นๆ เพิ่งจะได้พบหน้าฉู่หลิวเยว่และหรงซิวก็รีบตั้งคำถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

แต่เป็นสือซานที่ตระหนักถึงความผิดปกติได้ก่อน

“…พี่สามล่ะ? นายท่าน เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับท่านด้วยหรือ?”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ อู่เหยาและคนอื่นๆ ก็ถึงพบว่าซานซานไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตาไปมองทางสือซานอย่างชื่นชม

เกรงว่าในตอนนี้เขาน่าจะเป็นคนเดียวที่ยังจำซานซานได้

“เขาถูกมั่วอวิ๋นพาตัวไปยังสำนักกระบี่ทมิฬแล้ว”

พวกเขาทั้งหลายต่างชะงักไป

จากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็เล่าเรื่องคร่าวๆ ที่เกิดภายในสองสามวันนี้ให้พวกเขาฟัง

รวมถึงเรื่องเมื่อคืนด้วย เรื่องที่พวกเขาทั้งสามถูกดึงเข้าไปในม่านพลังนางก็เล่าออกมาจนหมด

แน่นอนว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโล่สีดำอันนั้นนางไม่ได้พูดออกไป

หลังจากเล่าจนจบ ทุกคนก็มีสีหน้ามึนงงเป็นอย่างมาก

“…เช่นนั้นครั้งนี้พี่สามจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือ?”

สือซานถามขึ้นอย่างเป็นกังวล

………………..