ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2017 เกิดเรื่อง

ตอนที่ 2017 เกิดเรื่อง

………………..

พูดมาถึงตรงนี้ บรรดาฝูงชนที่แต่เดิมยังคงวิตกกังวลก็สงบใจลงได้ในที่สุด

ตั้งแต่สูญเสียกำลังคนไปมหาศาลด้วยน้ำมือของหรงซิวเมื่อหลายปีก่อน ถ้ำปีศาจทมิฬทั้งหมดก็เข้าสู่ช่วงพักฟื้นมาโดยตลอด

เจ้าสำนักถึงกับปิดด่านฝึกตนอยู่หลายปีจนพลังกล้าแกร่งขึ้น

บัดนี้มาประมือกันอีกครา ผู้ใดมีชัยผู้ใดปราชัยยังมิอาจรู้ได้!

…

ณ ตระกูลอี้

ภายในจวนอันเงียบสงบที่ตั้งห่างไกลออกไป ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บและโดดเดี่ยวยิ่ง

มีเพียงผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่ยืนเฝ้ายามอยู่ด้านหน้าประตูจวนด้วยท่าทีซังกะตาย

ตั้งแต่อี้เหวินเทากลับมาระยะนี้ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ได้ออกมาอีกเลย

ส่วนคนอื่นในตระกูลอี้ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนแต่อย่างใด

แน่นอนว่าเว้นจวินจิ่วชิงที่บัดนี้ได้รับตำแหน่งประมุขเอาไว้คนหนึ่ง

แต่เขาเองก็มาเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ราวกับว่าทั้งตระกูลอี้ลืมไปแล้วว่าที่นี่ยังคงมีอี้เหวินเทาอาศัยอยู่ก็มิปาน

ที่นี่มิมีผู้ใดแวะเวียนเข้ามาจึงมีบรรยากาศวังเวงอย่างมาก

ใครก็มิอาจคาดคิดว่าอี้เหวินเทาที่มีอำนาจในตระกูลอี้ถึงขั้นเรียกลมเรียกฝนมาได้หลายร้อยปีจะตกสู่จุดจบเช่นนี้ได้

ทันใดนั้น ก็มีเสียงบางอย่างตกแตกดังแว่วมาจากด้านใน

ผู้อาวุโสที่ยืนเฝ้ายามอยู่ขมวดคิ้ว ก้าวขึ้นไปถามว่า

“ท่านประมุข เป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”

ด้วยคุ้นชินมาหลายปี เขาจึงยังคงเรียกอี้เหวินเทาว่าประมุข

ผู้อาวุโสที่เฝ้ายามอยู่พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

“ท่านระวังให้มากหน่อย”

แปลว่าไม่มีใครเข้าไปจัดการเก็บกวาดให้

ตอนนี้ทั้งจวนหลังนี้มีเพียงเขาคนเดียวคอยเฝ้ายาม หากมิใช่เพราะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เขาก็ไม่สามารถผละจากตำแหน่งของตัวเองได้ตามใจ

อีกอย่าง… ทำจอกตกแตกก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยจริงๆ

พูดจบ เขาก็เบนสายตากลับไป

…

ภายในห้อง

อี้เหวินเทานั่งอยู่บนเก้าอี้ บนพื้นเบื้องหน้าเขามีโต๊ะที่เขาเพิ่งเตะล้มลงไปตัวหนึ่ง

เศษชาสาดกระจายทั่วพื้น จอกชาแตกออกเป็นชิ้นๆ

ด้านข้างกันมีบุรุษในชุดดำผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่

หน้าอกของอี้เหวินเทากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในแววตาคู่นั้นราวกับมีเพลิงโทสะกำลังลุกโหม

เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้เขาโกรธเกรี้ยวอย่างมาก

“ติดต่อไม่ได้? นี่มันหมายความว่าอันใดกัน!?”

เขากดเสียงให้ต่ำลง แต่ก็ยังคงฟังออกได้ไม่ยากถึงอารมณ์โมโหอย่างรุนแรงที่พยายามยับยั้งเอาไว้ในน้ำเสียง

บุรุษชุดดำยังคงก้มศีรษะอย่างเดิม ก่อนเอ่ยว่า

“พวกเราส่งข่าวออกไปสามรอบติดแล้ว แต่… ฝั่งนั้นยังคงเหมือนกับโยนหินลงทะเล ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด”

อี้เหวินเทาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหลับตาลง

ความจริงแล้วเขาเข้าใจความหมายของคำพูดนี้แต่แรกแล้ว

เพียงแต่ไม่อาจทำใจให้เชื่อได้เท่านั้น

ถ้ำปีศาจทมิฬเป็นความหวังสุดท้ายของเขาแล้วหนา!

หลายวันก่อนจวินจิ่วชิงมาเยือน ก่อนซักถามเขาในสิ่งที่เขาพูด

ตอนนั้นเขาทำทีเหมือนจะอ่อนน้อม บอกพวกเรื่องโล่ผสานนภาไปจนหมดเปลือก แต่แท้จริงแล้วในใจนั้นชิงชังจวินจิ่วชิงเหลือแสน

สำหรับเขาแล้ว สันดานเดิมของจวินจิ่วชิงโฉดชั่วดั่งหมาป่า คงคิดแผนจะฮุบเอาตำแหน่งประมุขไว้แต่แรกแล้ว!

ฉวยตอนที่เขาถูกขังอยู่ในท่าเรือดอกท้อใช้กำลังโจมตีและกลายเป็นประมุขคนใหม่ของตระกูลอี้ได้อย่างง่ายดาย!

ตอนนี้จวินจิ่วชิงตำแหน่งสูงส่งเหนือผู้ใด แล้วเขาเล่า? ต้องมาตกอยู่ในที่กันดารเช่นนี้ กระทั่งคิดจะเข้าออกจวนแห่งนี้ตามใจยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

ก็จริงอยู่ที่ว่าจวินจิ่วชิงคือคนที่เขาเลือกให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขด้วยตัวเอง แต่ตอนนั้นเขาจะไปรู้ได้อย่างใดว่าที่แท้จวินจิ่วชิงเป็นคนประเภทนี้?

ต้องโทษตัวเขาเองที่ตาต่ำถึงได้ถูกหลอกตลบหลังจนหัวหมุน

โชคดีที่เขายังได้ส่งมอบตราสัญลักษณ์ให้จวินจิ่วชิงด้วยตัวเอง…

ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว ช่างน่าหัวร่อยิ่งนัก!

อี้เหวินเทาไม่มีทางยอมนั่งรอความตายเฉยๆ อยู่แล้ว

ดังนั้น หลังจากเก็บตัวจำศีลมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ติดต่อกับทหารเดนตายของตนอีกครั้ง

แน่นอนว่าเขาย่อมมีวิธีการของตน

บุรุษชุดดำที่อยู่เบื้องหน้าก็คือหนึ่งในนั้น

สิ่งที่อี้เหวินเทาต้องการแท้จริงแล้วเรียบง่ายมาก

เขาต้องการทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป ทั้งฟื้นฟูพลังของตัวเองและแย่งชิงเอาตระกูลอี้กลับคืนมาอีกครา!

หากแต่แค่พูดนั้นง่ายดาย แต่เวลาทำกลับยากเย็นยิ่ง

สองเรื่องที่ว่ามานี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน สำหรับเขาในตอนนี้แล้วล้วนแต่มิอาจทำให้สำเร็จได้

ดังนั้นคราแรกเริ่ม เขาจึงต้องยืมกำลังจากภายนอก

จวบจนครานี้ เขาไร้ทางเลือกแล้วจริงๆ

อีกอย่าง… มิตรภาพของเขากับหรงซิวเองก็ขาดสะบั้นไปเรียบร้อย ต่อให้ถูกเขารู้เรื่องพวกนี้เข้าก็ไม่มีอันใดที่ต้องกลัวแล้ว

ตอนนี้เขาหมดสิ้นซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ยังมีอันใดให้ต้องหวาดกลัวอีก?

แต่คาดไม่ถึงเลยว่าการที่เขาเสี่ยงดวงพนัน เรียกตัวทหารเดนตายมา ทั้งยังให้พวกเขาไปติดต่อถ้ำปีศาจทมิฬ ผลลัพธ์ที่ได้กลับออกมาเป็นเช่นนี้!

แน่นอนอยู่แล้วว่าหากมิได้ความช่วยเหลือของคนผู้นั้น เขาย่อมไร้หนทางที่จะพลิกสถานการณ์กลับมาได้

ดังนั้นอี้เหวินเทาถึงได้รู้สึกอัดอั้นตันใจเช่นนี้

“ตอนที่หรงซิวบุกโจมตีถ้ำปีศาจทมิฬ หากมิใช่เพราะข้าส่งทหารเดนตายไปช่วย พวกเขาจะมีเวลาหลบหนีไปได้ราบรื่นได้อย่างใด? บัดนี้กลับมาตัดมิตรคิดแปรผันกันเสียแล้ว!”

ระหว่างที่พูด อี้เหวินเทาก็ส่งเสียงไอขึ้นมาอีกครา

สีหน้าของเขายังคงซีดเผือดอย่างมาก ในปากมีรสคาวอมหวานแผ่ซานไปทั่ว

บุรุษชุดดำที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

“นายท่าน ร่างกายของท่าน…”

อี้เหวินเทาส่ายศีรษะ

“รักษาจนหายแล้ว ผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

สุ้มเสียงของเขาฟังดูอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ไม่น้อย

การต่อสู้ครั้งก่อนทำเขาสูญเสียไปมหาศาล

วันคืนเหล่านั้นที่ถูกขังอยู่ในท่าเรือดอกท้อทำให้เขาได้รับประสบการณ์ถูกทำลายจนแหลกลาญ

หากมิใช่เพราะพื้นฐานของเขาดี เกรงว่าคงอดทนไม่ไหวไปนานแล้ว

“ติดต่อต่อไป!”

บุรุษชุดดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปากว่า

“อันใดนะ?”

“ส่วนตัวข้าน้อยคิดว่า ต่อให้ฝั่งนั้นไม่คิดช่วยเหลือ ก็ต้องส่งเสียงตอบกลับมาบ้าง ไม่น่าจะไร้การโต้ตอบเช่นนี้ อีกอย่าง… ตอนนี้คนผู้นั้นไม่มีทางไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลอี้และตระกูลหนาน แต่จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ นี่… ท่านมิรู้สึกว่ามันแปลกบ้างหรือขอรับ?”

เดิมอี้เหวินเทาก็หาได้รู้สึกเช่นนี้ไม่ แต่พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็รู้สึกได้ในพริบตาเช่นกันว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาหยัดกายลุกขึ้น เดินวกไปวนมาอยู่ในห้องพลางขมวดคิ้วจนเป็นปม จดจ่ออยู่กับความคิดพักใหญ่

ถูกต้อง

ตระกูลหนานและตระกูลอี้ต่างเกิดเรื่องขึ้น คนผู้นั้นย่อมไม่มีทางนิ่งเฉยไม่รู้ร้อนได้

อย่างใดเสียผู้ที่คอยอยู่เบื้องหลังทั้งสองตระกูลก็คือเขา

บัดนี้ ความพ่ายแพ้ของเขากับหนานอีฝานก็นับว่าเป็นความอัปยศอดสูของคนผู้นั้นในระดับหนึ่ง

เขาจะไปอดทนอดกลั้นอยู่ได้อย่างใด?

“…บางที… คนผู้นั้นอาจจะกำลังปิดด่าน?”

หลายปีมานี้ อี้เหวินเทาเองก็มีการติดต่อกับคนผู้นั้นน้อยมาก รู้เพียงว่าเขาใช้เวลาส่วนใหญไปกับการปิดด่านฝึกตน

“ไม่สิ ถ้าเป็นแบบนั้น คนใต้บังคับบัญชาก็คงไม่มีทางอยู่นิ่งเฉยแน่…”

อี้เหวินเทาพลันหยุดยืนนิ่ง ก่อนจะเบิกตากว้าง

เกรงว่า… ถ้ำปีศาจทมิฬจะเกิดเรื่องขึ้นแล้วจริงๆ!

ความคิดของเขาแล่นพล่าน พลางตวัดสายตาหันไปมองบุรุษชุดดำ

“ระยะนี้ที่เจ้าแวบมา เคยถูกใครจับสังเกตบ้างหรือไม่?”

บุรุษชุดดำตอบทันควัน

“ไม่เลยขอรับ ข้าน้อยระแวดระวังตัวมาโดยตลอด มิกล้ากระโตกกระตากแม้แต่นิดเดียว”

อี้เหวินเทากลับยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจเท่าไรนัก

เขาชะงักไป ก่อนถามต่อว่า

“สถานการณ์ฝั่งท่าเรือดอกท้อและพระราชวังเมฆาสวรรค์เป็นอย่างใดบ้าง?”

บุรุษชุดดำส่ายศีรษะ

“ดูเหมือนจะ… ปกติดีทุกอย่าง ระยะนี้ไม่ได้ยินข่าวอันใดเลยขอรับ”

อี้เหวินเทาพลันใจดิ่งวูบ

…เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!