ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2111 ไปพร้อมกัน

ตอนที่ 2111 ไปพร้อมกัน

………………..

ฉู่หลิวเยว่หันหน้าไปมองและตกใจกับเหตุการณ์ขึ้นในทันที

สุดทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ไม่รู้ว่ามีพระราชวังแห่งหนึ่งปรากฏออกมาเมื่อใด!

พระราวังนั่นถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ จนมองเห็นได้ไม่ชัด ทำให้มองเห็นเพียงโครงร่างบางๆ เท่านั้น รูปร่างที่แน่ชัดกลับมิอาจแยกได้

ด้านหน้าท้องพระโรง ประตูหินที่ตั้งสูงตระหง่าและมีป้ายคำขวัญแขวนอยู่ด้านบน น่าเสียดายคำขวัญที่อยู่ด้านบนกลับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกจนมองไม่เห็น

แต่ถึงกระนั้นก็ยังสามารถรู้สึกได้ถึงความสูงส่งและสง่างามจนมิอาจอธิบายได้!

มันตั้งตระหง่าอย่างเงียบๆ ระหว่างสวรรค์และโลก เหมือนกับสัตว์ร้ายที่คืบคลาน เพื่อรอคอยเวลาโจมตีและกลืนกินทุกสิ่ง!

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองแน่นิ่ง ชั่วครู่ก็มิอาจมองเห็นได้ นั่นคือภาพลวงตาหรือการมีอยู่จริงๆ

แต่…

เห็นได้ชัดว่านางกับหรงซิวต่างไม่เห็นอะไรเลยเมื่อครู่นี้ เหตุใดหลังจากที่อี้เจากับโหมวเจินมาถึง พระราชวังที่แปลกประหลาดนั่นก็ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“นี่คือ…”

โหมวเจินถามขึ้น

“ในทะเลทรายจันทราสีชาดนี้ จะปรากฏพระราชวังเช่นนี้ได้อย่างไร”

ฉู่หลิวเยว่พูดอะไรไม่ออกครู่หนึ่งและไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไร

แท้จริงแล้วทะเลทรายจันทราสีชาดเป็นอาณาเขตของราชวงศ์เทียนลิ่ง เพื่อความสงบในพื้นที่อันกว้างใหญ่และรกร้าง นางยังนำกองทัพมาด้วยตนเอง และสู้รบอย่างยากลำบากอยู่หลายครั้ง

อีกทั้งนางเคยไปทะเลทรายจันทราสีชาดอยู่หลายครั้ง

เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว ช่วงเวลาที่นางอยู่ที่นี่ก็นับว่ายาวนานอยู่

แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่เคยเห็นลักษณะเช่นนี้มาก่อน

เดิมทีเขาคิดว่าฉู่หลิวเยว่น่าจะรู้จักที่แห่งนี้

แต่เมื่อเห็นปฏิกริยาของนาง เห็นได้ชัดว่าคงเห็นพระราชวังนี้เป็นครั้งแรก

“นั่น…”

เขาถามขึ้นอย่างลังเล

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดพวกข้าสองคนถึงมาที่นี่”

ฉู่หลิวเยว่ตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง

คำถามเช่นนี้…ด้วยพลังของอี้เจากับโหมวเจินที่คิดจะมาที่นี่ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ราวกับมองเห็นความคิดของนางออกทั้งหมด โหมวเจินจึงยิ้มฝืนพลางเอ่ยขึ้น

“ดูแล้วพวกเจ้าคงยังไม่รู้ว่าอาณาจักรเสิ่นซวี่ปรากฏประตูแดนสวรรค์บานหนึ่งขึ้น”

ปฏิกิริยาของฉู่หลิวเยว่เมื่อครู่ จึงเข้าใจความหมายของเขาและค่อยๆ เบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจขึ้นในทันที

แต่ต่อไปคำพูดของโหมวเจิน กลับยิ่งทำให้นางประหลาดใจกว่าเดิม

“พวกข้าทั้งสอง เข้ามาจากประตูแดนสวรรค์นั่น”

“ว่าอันใดนะ!”

ฉู่หลิวเยว่เกือบสงสัยว่าตนเองฟังผิดหรือไม่

“ความหมายของท่านคือ…ท่านกับผู้อาวุโสอี้เจา หลังจากข้ามประตูแดนสวรรค์นั่นแล้วก็ตรงมาที่นี่อย่างนั้นหรือ”

โหมวเจินหยักหน้าพลางกล่าวขึ้น

“ไม่ธรรมดา”

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางอี้เจาอย่างไม่รู้ตัว ถึงแม้ผู้ที่อยู่ด้านหลังจะไม่พูดอันใด แต่สีหน้าก็ได้อธิบายหมดทุกสิ่ง

หากเป็นอย่างที่สองคนนี้พูด เรื่องทั้งหมดก็น่าเชื่อถือได้อย่างไม่ลังเล!

ริมฝีปากของฉู่หลิวเยว่ขยับเล็กน้อย ในใจกลับมีคลื่นโหมดซัดสาด!

นางรู้ว่าจากทะเลทรายจันทราสีชาดสามารถมุ่งไปอาณาจักรเสิ่นซวี่ได้ แต่สุดท้ายในตอนแรกนางจึงจากที่นี่ไปท่าเรือดอกท้อ

สถานการณ์ของทั้งสองท่านนี้แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

อี้เจาพูดเสียงเข้มขึ้นว่า

“ตอนนี้ผู้คนในอาณาจักรเสิ่นซวี่ทั้งหมด น่าจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของประตูแดนสวรรค์นั่นแล้ว และด้วยเหตุที่ประตูแดนสวรรค์ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันอย่างมาก จึงดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนไม่น้อยเพื่อมาที่นี่”

ขณะที่เขาพูดก็แหงนหน้าขึ้นมองพระราชวังภาพลวงตาตรงขอบฟ้านั่น

“หากพวกเขาได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ เกรงว่าจะยิ่งยุ่งยากขึ้น”

เรื่องเช่นนี้นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปี ใครจะไม่คิดเข้าไปประตูแดนสวรรค์เพื่อหาคำตอบกันเล่า

แม้ว่าทะเลทรายจันทราสีชาดจะอยู่นอกอาณาจักรเสิ่นซวี่ แต่เห็นได้ชัดว่าพระราชวังแห่งนั้นเป็นการมีอยู่ที่ไม่ปกติธรรมดา

ขณะที่นางเม้มริมฝีปากความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในหัวของนาง

ความวิตกกังวลเหล่านี้ของอี้เจา นางย่อมเข้าใจอย่างแน่นอน

แต่…

เรื่องที่เกิดขึ้นเหล่านี้ช่วงบังเอิญเกินไป ไม่รู้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่เป่าและพวกเขาหรือไม่

โหมวเจินหรี่ตาลง และมีบางสิ่งไม่รู้ว่าพูดออกมาดีหรือไม่

“จื่อเฉินและคนอื่นๆ ก็อยู่ในพระราชวังนี้หรือไม่”

จากคำพูดของฉู่หลิวเยว่เมื่อครู่ ดวงตาที่แปลกประหลาดอย่างมากนั้นไม่สามารถออกจากทะเลทรายจันทราสีชาดนี้ไปได้

หลังจากพาถวนจื่อและจื่อเฉินไป พระราชวังก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ ย่อมทําให้ผู้คนคิดถึงสิ่งเหล่านี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ฉู่หลิวเยว่ครู่คิดอย่างหนักครู่หนึ่งพลางเอ่ยขึ้น

“ต่อให้คาดเดาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้ไปดูให้เห็นกับตาตนเองสักหน่อย!”

นางเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับพระราชวังที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงคิดที่จะเข้าไปตรวจสอบ

หากยังสามารถหาถวนจื่อกันจื่อเฉินได้เจอ ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว

ในดวงตาหงส์ที่คมเข้มของหรงซิวได้ผ่านความเย็นชาไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นคนที่เข้ามา ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกประหลาดใจพลางพูดขึ้น

“เฉินอี เสี่ยวโจว?”

เฉินอีก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพ

“คารวะนายท่าน”

จากนั้นเขาแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย จึงมองเห็นอี้เจากับโหมวเจินที่ด้านหลังของฉู่หลิวเยว่

ร่อยรอยของความบังเอิญเอ่อล้นออกมาจากสายตาของเขา กลับหายไปอย่างรวดเร็ว

และเขาทำความเคาระทั้งสองคนด้วยความเคารพและเกรงใจ

“คารวะผู้อาวุโสทั้งสอง”

เชียงหว่านโจวอยู่ด้านหลังเขา และเงียบขรึมไม่พูดจา

สายตาของฉู่หลิวเยว่กวาดมองทั้งร่างของเขารอบหนึ่ง

“พวกเจ้ามาได้อย่างไร”

เฉินอีชะงักไปครู่หนึ่ง

“หลังจากที่พระองค์ออกจากท่าเรือดอกท้อ ข้าน้อยก็กังวลใจอยู่ตลอด หลังจากคิดวนไปวนมา จึงต้องการมาหาคำตอบที่แท้จริง”

คำพูดนี้เลอะเลือนอยู่บ้าง แต่ฉู่หลิวเยว่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร

เฉินอีเป็นผู้มีพลังมากที่สุด โดยเฉพาะหลังจากการเกิดใหม่ในเวลานั้น เขายิ่งเป็นห่วงความปลอดภัยของนางมากขึ้นและรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงมาถึงที่นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องปกตินัก

เพียงแต่ฉู่หลิวเยว่คาดไม่ถึงว่า เขาจะพาเชียงหว่านโจวมาด้วย

แม้ว่าสองคนนี้จะรู้จักกัน แต่ก็ไม่ได้คุ้นเคยกันมากนัก

เฉินอีไม่ได้พาคนอื่นของสิบสามเยว่มาด้วย แต่กลับพาเชียงหว่านโจว มาคนเดียว…ดูค่อนข้างผิดปกติจริงๆ

แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะถามคำถามเช่นนี้

นางพูดขึ้น

“วางใจเถอะ พวกข้าไม่เป็นอันใด นับตั้งแต่ถวนจื่อกับจื่อเฉิน…หายตัวไป แต่พวกเจ้ามาได้เวลาพอดี พวกข้าวางแผนจะไปดูที่นั่นหน่อย บางทีอาจะเจอพวกเขา”

เฉิงอีกับเชียงหว่านโจวมองตามสายตาของนางไป ขอบฟ้าที่ห่างไกล พระราชวังลึกลับกว้างใหญ่ตั้งตระหง่าอยู่ระหว่างสวรรค์และโลก ได้ปรากฏขึ้นในตาของทั้งสองคน

เพราะเขาหันหลัง ฉู่หลิวเยว่จึงมองไม่เห็นแววตาของเฉินอีเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

เมื่อหันกลับมามองฉู่หลิวเยว่อีกครั้ง สีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติดังเดิม

เฉิงอีมีท่าทางลังเลและเอ่ยถามขึ้น

“นายท่าน สถานที่แห่งนั้นดูแล้วอันตรายอย่างมาก แต่ไม่รู้แน่ชัดว่ามีอันตรายอันใด…ท่านจะไปจริงๆ หรือ”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ

นี่ไม่ใช่วันแรกที่เฉิงอีติดตามนางไป หลายปีมานี้สถานที่อันตรายแบบใดที่นางไม่เคยไป? อันตรายระหว่างความเป็นและความตายยิ่งไม่รู้ว่าเคยพบเจอมามากเท่าใด

เหตุใดจู่ๆ เขาจึงถามเช่นนี้

นางพยักหน้าด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“บางทีนี่เป็นโอกาสเดียวที่สามารถตามหาถวนจื่อกับจื่อเฉินกลับมาได้”

นางจำเป็นต้องไป!

เฉิงอีมองนางครู่หนึ่งและก้มตัวลงอย่างรวดเร็วพลางพูดขึ้น

“ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยก็จะไปพร้อมกับท่านด้วย”