ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 633 ผู้มาเยือนนอกภูเขา

ยอดอาจารย์มหาเมตตา ตอนที่ 633 ผู้มาเยือนนอกภูเขา

เขาควรตอบแทนบุญคุณนี้อย่างไร

เขารู ้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ต้นจนจบ เขารู ้ดีว่าเขาควรและไม่ ควรทําอะไร หากหลู่จือต้องการขึ้นสู่ตําแหน่งเทพธิดานั่นคือเรื่องของ นาง เซียวโม่ไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้ สิ่งที่เขาทําได้มากที่สุดคือช่วย พวกเขาเมื่อชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในอันตรายและตอบแทนบุญคุณ เขาไม่สามารถห้ามสองพี่น้องที่จะไปยังโถงฝึกเมฆาม่วงได้

เซียวโม่มองไปที่ร่างทั้งสองบนท้องฟ้ าและเผยรอยยิ้มจาง ๆ“ฮ่า ฮ่า เป็ นความคิดที่ไม่เลว วิธีการของเจ้าอาจได้ผล น่าเสียดายที่โชค ของเจ้าแย่เกินไป เจ้าต้องการผูกเข้ากับเย่ชิวหรือ มันเป็ นความฝัน ของคนโง่”

หลังจากเฝ้ าดูอยู่นาน เซียวโม่ประเมินอย่างแผ่วเบา อย่าคิดว่า เพียงเพราะเขาไม่มีอะไรทําทั้งวัน ทําให้เขาไม่รู ้อะไรเกี่ยวกับดินแดน ศักดิ์สิทธิ์เยียวยาสวรรค์ ในความเป็ นจริง เขารอบรู ้มาก

เขารู ้จักความแข็งแกร่งของเย่ชิวและเหลียนเฟิงที่อยู่เบื้องหลัง เขาเป็ นอย่างดี

หลายคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เยียวยาสวรรค์ไม่รู ้เกี่ยวกับเหลียน เฟิง อาจเป็ นเพราะนางเข้าปิดด่านทันทีที่เข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และไม่ได้ออกมาเดินเล่น มีคนน้อยมากที่รู ้ว่านางมีตัวตนอยู่

ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ ์ของนางกับเย่ชิว

ขณะนี้ ในโถงฝึกเมฆาม่วง

เย่ชิวถือดาบเทพเจ้าเพลิงชาดและมองไปที่หน้าผาที่ถูกผ่าครึ่ง เขาครุ่นคิดอย่างหนัก ในพริบตา ผู้เฝ้ าดูหลายสิบคนได้จมกองเลือด ไปแล้ว น่าเสียดายมีสองสามคนที่หลบหนีไปได้ เย่ชิวรู ้สึกหดหู่มาก

“อืม… ดูเหมือนว่าข้ายังไม่คุ้นเคยกับกระบวนท่านี้ ข้าต้องซ ้อม ให้มากกว่านี้”

เย่ชิวทราบคร่าว ๆ เกี่ยวกับพลังของดาบสะบั้นแล้ว จาก รูปลักษณ์ของมัน มันมีพลังระเบิดรุนแรงมาก ระดับการทําลายล้างยิ่ง น่ากลัวขึ้นไปอีก โชคไม่ดีที่เย่ชิวจับได้แค่ส่วนปลายของภูเขานํ้าแข็ง และยังไม่เชี่ยวชาญอย่างสมบูรณ์

มิฉะนั้น การโจมตีก่อนหน้านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะสังหารผู้เฝ้ าดู ทั้งหมด แต่โดยรวมแล้ว ก็ไม่ได้แย่ เย่ชิวพอใจกับพลังของการโจมตี นี้มาก

หลังจากนั้นไม่นาน เย่ชิวก็เก็บดาบเทพเจ้าเพลิงชาดและหันหลัง กลับเพื่อเดินกลับไปที่โต๊ะหิน ด้วยการป้ องปรามจากการโจมตีใน

วันนี้ ไม่ควรมีใครกล้าส่งคนสอดส่องเพื่อติดตามดูเขาช่วงเวลาต่อ จากนี้

“อาจารย์!” ทันทีที่เย่ชิวกลับไปที่โต๊ะหิน หยาหยาก็เดินเข้ามา อย่างตื่นเต้น

เมื่อเห็นสีหน้านาง เย่ชิวก็เข้าใจว่านางคิดอะไร ต้องเป็ นเพราะ ดาบของเย่ชิวก่อนหน้านี้ทําให้นางตะลึง นางรู ้สึกเหมือนถูกฉีดเลือด ไก่ทันที

“ฮ่าฮ่า… เป็ นอย่างไรบ้าง เจ้าเห็นดาบของข้าชัดเจนหรือไม่ก่อน หน้านี้” เย่ชิวไม่ได้ปิดบังอะไรและถามหยาหยาอย่างใจเย็นเกี่ยวกับ ความรู ้สึกของนาง

หยาหยาชมเขาอย่างไม่เห็นแก่ตัว “ท่านอาจารย์เก่งกาจยิ่งนัด ข้าต้องการเรียนรู ้เคล็ดวิชากระบี่นี้ด้วย”

หยาหยามองเย่ชิวด้วยสีหน้าออดอ้อน นางตกใจมากกับดาบ ของเย่ชิวก่อนหน้านี้ หัวใจของนางเต็มไปด้วยจินตนาการไม่รู ้จบ ในทันที ถ้านางรู ้เคล็ดวิชาดาบ นางจะไม่สามารถไปใดมาใดในโลก ได้อย่างอิสระในอนาคตหรือ

ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่เย่เฉินที่กําลังคุกเข่าอยู่อีกฝั่งของสะพานหิน ก็ตกตะลึงกับดาบของเย่ชิว เขาไม่คิดว่าเย่ชิวจะมีเคล็ดวิชาดาบน่า กลัวขนาดนี้ ถ้าเขาเรียนรู ้มันได้ เขาจะต้องกลัวอะไรอีก

ในช่วงเวลานั้น ความมุ่งมั่นที่จะเป็ นศิษย์ก็ยิ่งมั่นคงยิ่งขึ้น เขา คุกเข่ามาสองสามเดือนแล้ว เขาเชื่อมั่นว่าตราบเท่าที่เขายังคง คุกเข่า เย่ชิวเย่ชิวจะถูกกระตุ้นโดยความจริงใจในสักวันหนึ่ง

น่าเสียดาย เย่ชิวเพิกเฉยต่อความคิดเขาโดยสิ้นเชิงและมองไปที่ ลูกศิษย์ตัวน้อยอย่างเอ็นดู

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เย่ชิวก็ไม่ได้บอกปัดและพูดว่า “ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กบ้า เจ้ากําลังฝันอยู่ ด้วยรากฐานปัจจุบันของเจ้า เจ้าไม่ สามารถแม้แต่จะถือดาบได้อย่างมั่นคง ยากที่เจ้าจะเข้าใจความลึกซึ้ง ของดาบนี้ แม้ข้าเองก็ยังเข้าใจเพียงยอดภูเขานํ้าแข็ง”

“เคล็ดวิชาดาบที่ดูเหมือนธรรมดานี้มีความลึกซึ้งนับพันและการ เปลี่ยนแปลงไม่รู ้จบ เจ้าควรปัดเป่ าความคิดนี้ แค่เคล็ดวิชาสมบัติ นกกระจอกมังกรก็เพียงพอแล้วสําหรับเจ้าที่จะฝึกฝน ไม่ใช่เรื่องที่ เป็ นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเรียนรู ้หากเจ้าต้องการจริง ๆ นั่นขึ้นอยู่กับว่าเจ้า มีพรสวรรค์หรือไม่”

เมื่อได้ยินคําตอบของอาจารย์ หยาหยารู ้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ นางได้แต่โทษตนเองในใจเท่านั้น อาจารย์อธิบายไว้อย่างชัดเจนมาก หากต้องการเรียนรู ้เคล็ดวิชาสังหารมังกร พูดตามความเป็ นจริง นาง ยังเก่งไม่พอและไม่มีคุณสมบัติ

หากพูดให้ถูก เคล็ดวิชาสมบัตินกกระจอกมังกรนั้นแข็งแกร่ง มากแล้ว มันเพียงพอให้นางใช ้ตอนนี้

“ฮึ่ม… ” นางแลบลิ้นออกมา ทันใดนั้นหยาหยาก็รู ้สึกอาย เล็กน้อย นางถูกอาจารย์ด่าว่าโง่เสียแล้ว

ไม่ ข้าต้องทํางานอย่างหนักเพื่อทําความเข้าใจเคล็ดวิชาสมบัติ นกกระจอกมังกรและพยายามไปให้ถึงเป้ าหมายที่อาจารย์ให้ข้า โดยเร็วที่สุด ข้าไม่สามารถปล่อยให้อาจารย์ดูถูกข้าได้ เมื่อคิดได้ เช่นนี้ เลือดของนางก็เดือดราวกับถูกฉีดด้วยเลือดไก่

“อาจารย์ ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าจะไปฝึกฝนในตอนนี้และพยายาม เชี่ยวชาญเคล็ดวิชาระดับเทพเจ้าให้เร็วที่สุด”

นางเชื่อว่าอาจารย์ของนางไม่ได้สอนเคล็ดวิชาสังหารมังกร ไม่ใช่เพราะเขาซ่อนมันไว้ แต่เพราะนางฝึกฝนไม่ได้

นางไม่สงสัยเรื่องนี้

นี่เป็ นเพราะอาจารย์ของนางไม่เคยปิ ดบังอะไรจากนาง ซึ่ง อาจารย์ได้ให้ยาอายุวัฒนะระดับสูงสุดแก่นางทันทีที่นางเข้าสํานัก

นางจะหาอาจารย์เช่นนี้ได้ที่ใด

ดังนั้น โดยเนื้อแท้แล้ว พรสวรรค์ของนางยังไม่ดีพอ เพราะเหตุนี้ อาจารย์ของนางจึงไม่ได้สอนนาง ไม่ใช่ว่าเขากลัวว่านางจะกัด มากกว่าที่นางจะเคี้ยวได้ แต่เขากลัวว่านางจะหลงทาง และทําลาย อนาคตของตนเอง

นอกจากนี้นางยังรู ้ดีว่าหากต้องการฝึ กฝนเคล็ดวิชาสมบัติให้ แข็งแกร่งยิ่งขึ้น นางต้องมีรากฐานที่มั่นคง ตอนนี้เป็ นเวลาที่ดีในการ สร ้างรากฐาน

เมื่อได้ยินคําตอบของนาง เย่ชิวรู ้สึกพอใจมาก ศิษย์คนนี้ยังมี เหตุผล

“เอาล่ะ ข้ารู ้สึกยินดีมากที่เจ้ามีความตั้งใจแน่วแน่เช่นนี้ หากไม่ มีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้น เจ้าจะต้องโดดเด่นในนาคตอย่างแน่นอน”

หลังจากให้การประเมินที่สูงมากและให้กําลังใจนาง เย่ชิวกล่าว ว่า “เอาล่ะ เจ้าควรไปฝึกฝนต่อ อย่าลืมการบ้านของเจ้าในวันนี้ เจ้า ต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัดทุกวัน อย่าเล่นจนละเลยการบ่มเพาะของ เจ้า”

“ข้าเข้าใจแล้ว” หยาหยาตอบแล้ววิ่งกลับไปที่หน้าผา นางเริ่มทํา การบ้านประจําวันและจดจ่ออยู่กับการบ่มเพาะ

เมื่อมองไปที่อาจารย์ที่ชี้แนะลูกศิษย์แบบตัวต่อตัวและสอนเคล็ด วิชาลับอันลึกซึ้ง เย่เฉินก็รู ้สึกอิจฉาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เขาต้องการส่งเสียงดังเพื่อดึงดูดความสนใจของเย่ชิวและ พยายามให้ผลลัพธ ์เหมือนกับหยาหยาโดยเร็วที่สุด เขาอิจฉาอย่าง หาที่เปรียบมิได้ เหตุใดหยาหยา ผู้ซึ่งเป็ นที่ชื่นชอบน้อยที่สุดใน บรรดาพวกเขา ถึงกับมีความสุขกับการดูแลดี ๆ เช่นนี้

ต้องรู ้ว่าการสอนตัวต่อตัวเช่นนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นในดินแดน ศักดิ์สิทธิ์ ผู้อาวุโสจากขุนเขาอื่น ๆ สอนลูกศิษย์รวมกัน จะเข้าใจได้ มากเพียงใดขึ้นอยู่กับโชคของตนเอง

ด้วยการเปรียบเทียบดังกล่าว ความต่างจึงปรากฏขึ้น ลําไส้ของ เย่เฉินเขียวด้วยความเสียใจ หากเขารู ้ว่าโถงฝึกเมฆาม่วงนั้นดีมาก เขาคงเลือกที่จะยอมรับอีกฝ่ายเป็ นอาจารย์อย่างแน่วแน่

จริง ๆ แล้วไม่ใช่เขาคนเดียวที่เสียใจ ศิษย์กลุ่มนั้นล้วนรู ้สึก เสียใจ

ในตอนนั้น ในหมู่พวกเขา กู้จวินคงเสียใจที่สุดเพราะเขาน่าจะมี คู่แข่งน้อยที่สุดในตอนนั้น หากตอนนั้นเขาเลือกโถงฝึ กเมฆาม่วง ชีวิตอาจจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ในขณะนี้ เย่ชิว ซึ่งกําลังนั่งพักผ่อนอยู่เหนือทะเลเมฆ กําลังจะ กลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน ทันใดนั้น สายลมก็พัดผ่านมา

“หืม” เย่ชิวอึ้งไปชั่วขณะ พร ้อมจะลุกขึ้นไปดูทะเลหมอก “เรามี แขก”