ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 666 เจ้าเด็กสารเลว ข้าจะฉีกปากเจ้าทิ้งหากเจ้า พูดอีกครั้ง

ยิ่งคิดก็ยิ่งขุ่นเคือง หยาหยาเงยหน้าขึ้นมองน้าแล้วมองไปที่ อาจารย์ ยิ่งนางคิดมากเท่าใด นางก็ยิ่งรู ้สึกว่าพวกเขาช่างเข้ากันดี เกินไป พวกเขาเป็ นคู่ที่สมบูรณ์แบบ ความคิดในใจของนางปรากฏ ขึ้นอีกครั้ง
“ฮิฮิ ดูเหมือนว่าข้าต้องใช ้กลยุทธ ์บางอย่าง” เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ทันใดนั้นหยาหยาก็พูดว่า “ท่านน้า ท่านวางแผนที่จะกลับไปเมื่อใด”
เจียงหลิงเอ๋ออึ้งไปชั่วขณะ นางหันตัวกลับมองที่หยาหยา รู ้สึก ลังเลใจ หลังจากนั้นไม่นาน นางก็พูดว่า “อาจารย์ของข้าคุยกับผู้ อาวุโสเมิ่งเป็ นเวลานานที่ศาลาลิขิตดารา หากไม่มีอะไรไม่คาดคิด เกิดขึ้น เราจะกลับไปวันนี้”
“อ๋า!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยาหยาเปิดเผยสีหน้าผิดหวังและไม่เต็ม ใจอย่างมากในทันที นางจับมือเจียงหลิงเอ๋อแล้วเขย่า พูดอย่าง ฉุนเฉียว “ท่านน้า เหตุใดท่านรีบร ้อนยิ่งนัก หยาหยาไม่ได้เจอท่าน ตั้งหลายปี อยู่บนภูเขาและอยู่เป็ นเพื่อนหยาหยาสักสองสามวันไม่ได้ หรือ นอกจากอาจารย์ หยาหยาไม่มีใครบนภูเขานี้คุยด้วยแล้ว”
ขณะที่นางพูด เสียงของนางก็สะอึกสะอื้น หัวใจของเจียงหลิงเอ๋ อปวดร ้าวเมื่อเห็นสิ่งนี้ นางยังได้เห็นสถานการณ์ที่โถงฝึกเมฆาม่วง

มันดูเหงามากจริง ๆ ทั่วทั้งภูเขา นอกจากเย่ชิวและหยาหยาแล้วก็ไม่ มีใคร
เย่ชิวเป็ นคนที่ยุ่งมาก เวลาส่วนใหญ่นั้นหยาหยาฝึกฝนคนเดียว โดยไม่มีใครอยู่ด้วย เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เจียงหลิงเอ๋อทนไม่ไหว ไม่ว่า อย่างไร หัวใจของนางก็ยิ่งปวดร ้าว แต่ถึงกระนั้น นางก็มีธุระของ ตนเองที่ต้องทา
ถึงนางทนไม่ได้ นางก็ยังตัดสินใจได้ นางกัดฟันและพูดว่า “หยา หยา เจ้าโตแล้วและก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องอย่างราบรื่น”
“เจ้าต้องเข้าใจว่าความเหงาเป็ นบรรทัดฐานบนเส้นทางของการ บ่มเพาะในอนาคต เป็ นกระบวนการที่ทุกคนต้องผ่าน เจ้าควรเรียนรู ้ที่ จะอดทนต่อความเหงานั้นและเรียนรู ้ที่จะเติบโตด้วยตนเอง”
หยาหยาเผยสีหน้าผิดหวังเมื่อนางตั้งใจฟังการสอนของอีกฝ่ าย นางเข้าใจความหมายนี้โดยธรรมชาติ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางคิด นางพูด อย่างหัวเสีย “เอาล่ะ ท่านน้า หยาหยาเข้าใจแล้ว ท่านน้ามีสิ่งที่ต้อง ทา หยาหยาไม่เป็ นภาระน้าแล้ว ข้าต้องเรียนรู ้ที่จะแบกรับมันไว้เพียง ลาพังและเติบโตไปอย่างโดดเดี่ยว”
น้าเสียงของนางยิ่งขุ่นเคืองและสะอึกสะอื้น ในช่วงเวลานั้น หัวใจ ของเจียงหลิงเอ๋อยิ่งปวดร ้าว

เจียงหลิงเอ๋อทนไม่ได้ที่จะเห็นอีกฝ่ ายร ้องไห้ “เฮ้อ… ข้าไม่รู ้จะทา อย่างไรกับเจ้าจริง ๆ เอาล่ะ ข้าจะอยู่บนภูเขากับเจ้าสองสามวัน เพียง สามวันเท่านั้น”
“จริง ๆ หรือ“ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา หยาหยาก็เผย รอยยิ้มที่ประสบความสาเร็จในแผนของนางทันที”ฮิฮิ ข้ารู ้ว่าท่านน้า ปฏิบัติต่อหยาหยาอย่างดีที่สุด”
ฉับพลัน นางก็โผเข้ากอดเจียงหลิงเอ๋ออย่างมีความสุข กลเม็ด เล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของนางเท่านั้นที่หลอกเจียงหลิงเอ๋อได้ นางจะ ซ่อนมันจากเย่ชิวได้อย่างไร
“ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กเลวคนนี้ไปเรียนรู ้สิ่งนี้จากใคร” เย่ชิวรู ้สึกขบขัน เขาไม่รู ้ว่านางเรียนรู ้มาจากใคร แต่เขาไม่ได้สอนนางอย่างแน่นอน
เจียงหลิงเอ๋อบอกไม่ถูกว่าหลานสาวคิดอะไรอยู่ คิดเพียงว่าอีก ฝ่ ายคงทนไม่ได้ที่จะแยกทาง นางจะรู ้ได้อย่างไรว่าขั้นตอนแรกของ แผนของหยาหยาคือปล่อยให้นางอยู่ต่อและสร ้างโอกาสให้นางมีเวลา โต้ตอบกับอาจารย์มากขึ้น
ดั่งคากล่าวที่ว่า ความรักย่อมงอกงามตามกาลเวลา นางเชื่อ อย่างแน่วแน่ว่าด้วยเสน่ห์ของอาจารย์ เขาจะสามารถดึงดูดน้าของ นางได้สาเร็จในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นางเคยเห็นนักต้มตุ๋น แต่ไม่เคย เห็นใครหลอกลวงน้าของนางได้

เย่ชิวได้เปิดตาในวันนี้ เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้ า เป็ นเวลาเที่ยง วันแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน เย่ชิวก็พูดว่า “เอาล่ะ ข้าจะไม่รบกวนการ อยู่ร่วมกันของเจ้า หยาหยาอย่าลืมสร ้างความบันเทิงให้กับน้าเจ้า ข้า มีเรื่องที่ต้องทาและจะจากไปก่อน เราจะคุยกันพรุ่งนี้”
“อา… อาจารย์ ท่านจะไปไหน” เมื่อนางได้ยินว่าอาจารย์ของนาง กาลังจะไปแล้ว หยาหยาก็ตื่นตระหนกทันที ไม่ใช่เรื่องง่ายสาหรับนาง ที่จะให้น้าของนางอยู่ต่อ แล้วเหตุใดอาจารย์ของนางถึงจะจากไป เกิดอะไรขึ้น
เย่ชิวไม่ได้ปิดบังอะไรและพูดว่า “ก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสใหญ่ส่ง สัญญาณเสียงขอให้ข้าไปที่ศาลาลิขิตดารา ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้” หลังจากพูดเช่นนั้น เย่ชิวก็กระโดดขึ้นและกลายเป็ นลาแสงที่ส่อง ข้ามท้องฟ้ า หายไปในทะเลเมฆ
เคล็ดวิชาการเคลื่อนไหวที่สง่างามเช่นนี้ทาให้เจียงหลิงเอ๋อต กตะลึง นางอดไม่ได้ที่จะเตือนอีกฝ่ าย “เร็วอะไรเช่นนี้ หยาหยา อาจารย์ของเจ้าอาจกล่าวได้ว่ามีอานาจทุกอย่างและไม่อาจหยั่งรู ้ได้ วิธีดังกล่าวอาจเป็ นสิ่งที่แม้แต่ข้าเองก็ตามไม่ทัน เห็นได้ว่าเขากาลัง ซ่อนความแข็งแกร่ง เจ้าต้องเรียนรู ้ให้ดีจากเขา เป็ นโชคของเจ้าที่จะ ได้เรียนรู ้ทุกสิ่ง อย่าหย่อนยานและละการเรียน เข้าใจหรือไม่”
เมื่อหยาหยาได้ยินดังนั้น นางก็พูดอย่างภาคภูมิใจ “นี่ไม่มีอะไร น้า ท่านไม่รู ้แต่อาจารย์ของข้าพลังมาก ครั้งที่แล้ว คู่มู่ไห่จากมรดก

บุปผาซากศพมาที่โถงฝึกเมฆาม่วงของข้าเพื่อสร ้างความยุ่งยากให้ ข้า พวกเขาใช ้เคล็ดวิชาลับประหลาดเพื่ออัญเชิญเทพมารโบราณ”
“เพียงแค่กลิ่นอายทาให้ผู้คนรู ้สึกหวาดกลัวจนหายใจไม่ออก อย่างไรก็ตาม อาจารย์ทุบตีอีกฝ่ ายจมดินอย่างโหดร ้าย เรียกได้ว่า การสังหารเทพมารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว”
หลังพูดเช่นนี้ ใจของหยาหยาก็อบอวลไปด้วยคาชื่นชม
เจียงหลิงเอ๋อตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่อง เช่นนี้ขึ้น ดูจากลักษณะแล้ว ความแข็งแกร่งของเย่ชิวนั้นห่างไกล จากความเรียบง่ายอย่างที่เห็น
“ถึงกับมีเรื่องเช่นนี้”
เจียงหลิงเอ๋อคิดลึกและอดไม่ได้ที่จะแสดงความชื่นชม เมื่อเห็น สิ่งนี้ หยาหยาก็เกิดความคิดทันทีและพูดว่า “ท่านน้า ท่านคิดอย่างไร กับอาจารย์ของข้า”
เจียงหลิงเอ๋อไม่ได้ยินอะไร นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและประเมิน อย่างจริงจัง “แข็งแกร่งมาก สง่างาม มีอารมณ์ที่พิเศษ และรูปร่าง หน้าตาราวกับสวรรค์ เขาควรจะเป็ นอัจฉริยะที่โดดเด่นในโลกนี้”
“เขามีนิสัยไม่แยแสและสงบ ไม่ว่าสถานการณ์จะอันตรายแค่ ไหน เขาสามารถสงบสติอารมณ์และเผชิญหน้ากับมันอย่างใจเย็น นิสัยเช่นนี้น่าจะดีที่สุด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าเคยเห็นเพียงคน เดียวที่มีความคิดเช่นนี้ และนั่นคือผู้หญิงในตานานจากดินแดน

ศักดิ์สิทธิ์เยียวยาสวรรค์ของเจ้า หมิงเยว่ สองคนนี้อาจกล่าวได้ว่า เป็ นมังกรและหงส์ที่แท้จริง”
เจียงหลิงเอ๋อให้การประเมินที่สูงมาก นี่คือการประเมินที่จริงใจ ที่สุดในใจนาง แม้ว่านางจะไม่เคยเข้าไปในสนามรบยุคเซียนโบราณ และไม่เคยเห็นสุดยอดยอดฝี มือที่เดินออกมาจากกองซากศพและ ทะเลเลือดอย่างแท้จริงก็ตาม
ในแง่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ มีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่ทาให้ นางประเมินพวกเขาได้เช่นนี้ อย่างไรก็ตาม หยาหยาไม่ได้ให้ ความสาคัญกับการประเมินของนาง เมื่อเห็นว่าน้าของนางดูจริงจัง หยาหยาก็มีความคิด
“ท่านน้าชอบเขาหรือไม่”
เจียงหลิงเอ๋อตะลึงกับค าพูดของอีกฝ่ ายทันที นางหันตัวกลับและ ตระหนักว่าผู้หญิงที่น่าตีคนนี้กาลังมองนางด้วยรอยยิ้มที่ซุกซน
เจียงหลิงเอ๋ออดไม่ได้ที่จะหน้าแดงและพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้าเด็กสารเลว ถ้ายังกล้าพูดเรื่องไร ้สาระอีก ข้าจะฉีกปากเจ้า”
พวกนางเป็ นน้ากับหลานสาว แต่ที่จริงแล้วเหมือนพี่น้องมากกว่า ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าช่องว่างระหว่างรุ่นและข้อจากัดของความอาวุโส
ถ้าเย่ชิวยังอยู่ เขาคงจะได้เห็นสิ่งที่เจริ