ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 675 ความเจ้าเล่ห์ของเจ้ามีมาแต่ก าเนิด

“ผู้อาวุโส ท่านยกยอข้าเกินไปแล้ว เพียงแค่ผู้อาวุโสใหญ่เห็นว่า ข้าว่างเกินไปและโยนลูกศิษย์ให้ข้าเพื่อให้สอนนางเล่น ๆ และฆ่า เวลา” เย่ชิวกล่าวอย่างนอบน้อม
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งเทียนเจิ้งก็ลูบเคราทันทีและรู ้สึกขบขัน
“เด็กคนนี้เสพติดการเสแสร ้งงั้นหรือ เอาแต่พูดว่าตนเองแค่สอน นางเล่น ๆ เจ้ากาลังสอนนางแบบสบาย ๆ งั้นรึ”
เขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งในใจ เมิ่งเทียนเจิ้งให้ความสนใจลูก ศิษย์ของเย่ชิวมาโดยตลอด
เขาตกตะลึงกับความเร็วของการพัฒนานั้น เขาไม่รู ้ว่าเย่ชิวใช ้ อะไร แต่ชายคนนี้สุดยอดมาก แม้ว่าเขาจะรู ้ว่าเย่ชิวเสแสร ้ง แต่เมิ่ง เทียนเจิ้งก็ไม่กล้าเปิดเผยอีกฝ่ าย เขาชอบงานอดิเรกของเย่ชิวมาก ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากว่าเขาก็ชอบอวดตนเองเมื่อยังเด็ก
“อะแฮ่ม อะแฮ่ม” เมิ่งเทียนเจิ้งไอเบา ๆ ขัดจังหวะเย่ชิว ไม่ปล่อย ให้อีกฝ่ายโม้เสร็จ ถ้าเย่ชิวทาเช่นนั้นทั้งหมด แล้วเขาจะโม้ได้อย่างไร เขายังไม่ได้โม้มากพอ
เมื่อได้ยินเสียงไอ นักพรตเทียนหยวนไม่เข้าใจ เขาหันตัวกลับ และถามด้วยความสงสัยว่า “สหายเต๋า เป็ นเช่นนั้นจริงหรือ”

เขาไม่เชื่อว่าเมิ่งเทียนเจิ้งจะเบื่อถึงขนาดโยนศิษย์ให้เย่ชิวเพื่อให้ อีกฝ่ ายสอน สมดังคาด นักพรตเทียนหยวนมองไป มุมปากของเมิ่ง เทียนเจิ้งโค้งขึ้นเล็กน้อย รู ้ว่าถึงเวลาแล้วที่ตนจะต้องโอ้อวด
เขาพูดอย่างใจเย็น “ใช่ นั่นเป็ นเรื่องจริง เด็กคนนี้มีนิสัยซุกซน และชอบสร ้างปัญหา หากข้าไม่ให้เขาท าอะไร เขาอาจท าให้ข้า เดือดร ้อนมาก ข้าอาจให้เขาสอนศิษย์สองสามคนเล่น ๆ”
“ข้าเข้าใจแล้ว” นักพรตเทียนหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
หลังจากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าเชื่อว่าลูกศิษย์ของเย่ ชิวคนนี้มีพรสวรรค์และความสามารถที่ดี ในฐานะอาจารย์ เขาโดด เด่นมากอยู่แล้ว ศิษย์คนนี้ไม่น่าจะเลวร ้ายเกินไป” เขาพูดด้วย น้าเสียงติดตลก เขาไม่เชื่อว่าเย่ชิวจะสอนอัจฉริยะคนไหนก็ได้
แม้ว่าเย่ชิวจะโดดเด่นมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสอน ลูกศิษย์ที่ดีได้ นี่เป็ นสองแนวคิดที่แตกต่างกัน ที่เรียกว่าคาสอนนั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความโดดเด่น ในทางกลับกัน ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ อันยาวนานและความสามารถในการสอนศิษย์และตอบค าถาม
เห็นได้ชัดว่า เย่ชิวยังเด็กมาก เขาจะมีประสบการณ์มากแค่ไหน กัน
เมื่อเห็นอีกฝ่ ายถามเช่นนี้ เมิ่งเทียนเจิ้งก็เผยรอยยิ้มชั่วร ้ายโดย ไม่รู ้ตัวและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะซ่อนมันไว้ ฮิฮิ… เจ้า ถามเองนะ ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องอวด

เขาตอบด้วยน้าเสียงกระวนกระวายใจว่า “ก็พอได้ นางเพิ่งเข้า ส านักได้สองเดือนและยังไม่สามารถหลุดพ้นจากขอบเขตยอดยุทธ ขั้นสมบูรณ์ได้ด้วยซ้า อาจกล่าวได้ว่านางแทบจะไม่ผ่านเกณฑ์”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ ายพูดอย่างหมดความอดทนราวกับว่าดูถูก มุม ปากของเย่ชิวกระตุก
นักพรตเทียนหยวนก็ไม่ได้ฟังจริงจังเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้ยินน้าเสียงของเมิ่งเทียนเจิ้ง เขารู ้สึกว่าผลที่ได้รับน่าจะเป็ น เรื่องทั่วไป
เขาพูดโดยไม่รู ้ตัวว่า “ทุกอย่างยากในตอนเริ่มต้น นี่เป็ นครั้งแรก ที่เขาสอนลูกศิษย์ ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะมีประสบการณ์ไม่ เพียงพอ ครั้งหน้า… ” ในขณะที่เขาพูด เขาก็พลันนึกอะไรบางอย่าง ออก สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีและรอยยิ้มก็หยุดลง
“เดี๋ยวก่อน… ก่อนหน้านี้เจ้าพูดว่าอะไรกัน สองเดือนในสานัก บรรลุขอบเขตยอดยุทธขั้นสมบูรณ์หรือ” นักพรตเทียนหยวนย้าอีก ครั้งด้วยน้าเสียงที่ไม่แน่นอน
เมิ่งเทียนเจิ้งพยายามอย่างเต็มที่เพื่อยับยั้งเสียงหัวเราะของตน และตอบอย่างจริงจังว่า “มีปัญหาอะไรหรือไม่”
“เวรเอ๊ย! เมิ่งเทียนเจิ้ง ข้าพอแล้ว” คราวนี้ นักพรตเทียนหยวน ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

เจ้ากาลังเล่นบ้าอะไรกับข้า มันไม่มีที่สิ้นสุดหรือ ขอบเขตยอด ยุทธขั้นสมบูรณ์หลังจากเข้าสานักมาสองเดือน นี่มันน่ากลัวขนาด ไหน เจ้าบอกข้าว่ามันแทบจะไม่ผ่านเกณธ ์ แล้วสีหน้าที่ดูถูกเหยียด หยามนั้นคืออะไร นี่เจ้ากาลังโม้หรือ
นักพรตเทียนหยวนเข้าใจทันทีว่าเมิ่งเทียนเจิ้งจงใจเล่นกับเขา
“เฮ้อ เจ้ากาลังทาอะไร เจ้าต้องการที่จะโจมตีรึ เอาเถอะ ข้าไม่ได้ ต่อสู้กับใครมาหลายปีแล้ว ขอยืดกล้ามเนื้อก็ไม่เสียหาย” เมิ่งเทียน เจิ้งรู ้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเมื่อเห็นนักพรตเทียนหยวนคลุ้มคลั่งในจุดนั้น เขาถูฝ่ามือเข้าด้วยกันและกาลังจะยืนขึ้น
เม่นแคระตัวนี้แก่มากแล้ว แต่ความขี้เล่นของเมิ่งเทียนเจิ้งไม่เคย ลดลง อีกทั้งยังทาให้เย่ชิวและหมิงเยว่พูดไม่ออกจริง ๆ นักพรตเทียน หยวนยิ่งพูดไม่ออก
บัดซบ… เขาไม่สามารถเล่นตลกหรือเอาชนะอีกฝ่ ายได้ ถ้าเขารู ้ เร็วกว่านี้ เขาคงไม่มาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เยียวยาสวรรค์นี้ นี่ไม่ได้เป็ น การทาให้เขาลาบากขึ้นหรอกหรือ
“ฮ่าฮ่า!” เมิ่งเทียนเจิ้งหัวเราะอย่างไร ้ความปรานีเมื่อเห็นใบหน้า ของนักพรตเทียนหยวนมืดมนไปด้วยความโกรธ
เขารู ้ว่าเมื่อใดควรหยุด เมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจึงหยุด เล่นกับนักพรตเทียนหยวน “เอาล่ะ พอแล้ว เจ้าแก่มากแล้ว แต่เจ้ายัง

โวยวายเหมือนเด็ก ๆ มันไม่ค่อยเหมาะสมนัก ที่นี่ยังมีรุ่นเยาว์ โปรด ใส่ใจกับภาพลักษณ์ของเจ้าด้วย”
“เจ้า!” คงจะดีหากเขาไม่พูดเช่นนี้ แต่นักพรตเทียนหยวนแทบจะ กระอักหลั่งเลือดมา ไม่รู ้หรือว่าเหตุใดข้าถึงเป็ นเช่นนี ้
หมิงเยว่อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มสดใสเมื่อนางเห็นว่าเม่นทะเลแก่ สองตัวดูเหมือนจะต่อสู้กัน เย่ชิวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนางอีกสอง สามครั้ง จริง ๆ แล้วเขาแค่มอง ทุกคน อย่าเข้าใจผิด
“ฮ่าฮ่า!” เย่ชิวโน้มตัวเข้าใกล้หมิงเยว่ด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่หญิง ดูสิ ดังคากล่าวที่ว่า ไม้คดย่อมมีเงาที่คด จริง ๆ แล้ว นิสัยแย่ ๆ ส่วนใหญ่ที่ท่านคิดว่าข้ามี เช่นการหลอกลวงคนอื่นก็มา จากที่นี่ ข้าก็เป็ นหนึ่งในเหยื่อ ข้าไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ด้วยตนเอง ท่าน เข้าใจหรือไม่”
เย่ชิวยังคงต้องการที่จะกอบกู้ภาพลักษณ์ที่ชอบตีสองหน้า หลอกลวงผู้อื่นและโยนความผิดทั้งหมดไปที่เมิ่งเทียนเจิ้ง แต่ทว่า หมิงเยว่เพียงแต่เหลือบมองเขาอย่างดูถูกและพูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะ เชื่อเรื่องไร ้สาระของเจ้าหรือ เจ้านั้นเจ้าเล่ห์มาแต่กาเนิด เกี่ยวอะไร กับผู้อาวุโสใหญ่ ข้าเกรงว่าผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้ท าให้หลงทาง แต่เจ้า ต่างหากที่ทาให้ผู้อาวุโสใหญ่หลงทาง ข้าไม่เคยเห็นผู้อาวุโสใหญ่ เป็ นเช่นนี้มาก่อน มันต้องเป็ นปัญหาของเจ้า”

“นี่… ” การวิเคราะห์ที่จริงจังของหมิงเยว่ทาให้เย่ชิวไม่สามารถ ท าอะไรได้
“ข้าไร ้เดียงสา ศิษย์พี่หญิง เมื่อก่อนข้าเป็ นคนดี ข้าอ่อนโยน ใจ ดี มีน้าใจ และใจกว้าง ข้าเป็ นสุภาพบุรุษและไม่เคยคิดร ้ายต่อผู้อื่น ผู้ อาวุโสใหญ่ท าให้ข้าหลงทาง ข้ารับประกันได้”
เย่ชิวเอาแต่ยกยอตนเองและใส่ร ้ายเมิ่งเทียนเจิ้ง เขารู ้เพียง เล็กน้อยว่าในสายตาของหมิงเยว่ เขาแค่แกล้งท า
“เจ้าคิดว่าข้าเป็ นผู้หญิงไร ้เดียงสาที่ไม่รู ้อะไรและเชื่อคาพูดหวาน ๆ งั้นรึ” หมิงเยว่ไม่เชื่อเรื่องไร ้สาระของเย่ชิว นางสามารถเชื่อใครก็ได้ ในโลกนี้ แต่จะเชื่อคาพูดเย่ชิวไม่ได้ นางพูดต่อ
“ข้าจ าได้ว่ามีบางคนเคยเล่นบทบาทสมมุติในเทือกเขามังกรแดง
“ตอนนั้น ข้าคิดว่าคน ๆ หนึ่งเป็ นคนใจดีที่ช่วยเหลือโลกจริง ๆ ในท้ายที่สุด ข้าก็ได้ตระหนักว่าตั้งแต่ต้นจนจบ คนสองคนที่ใจดีและ ชั่วร ้ายกลับกลายเป็ นคนเดียวกัน”
ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา เย่ชิวก็ตกใจทันทีและถอย หลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู ้ตัว
“เวรเอ๊ย! นางรู ้” เย่ชิวตกใจและมองไปที่หมิงเยว่อย่างไม่อยาก เชื่อ เดิมทีเขาคิดว่าเขาสามารถซ่อนความลับนี้ไว้ในใจได้เสม