ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 496 : ไม่มีอะไรต้องพูด

ฮันกูคือผู้อาวุโสของเผ่าชูมิ เขาเป็นคนระดับสูงและแกร่งพอๆ กับ
ชูบ้า แต่หัวหน้าเผ่าคนก่อนได้มอบตําแหน่งนี้ให้กับชูบ้า
ตลอดหลายปีมานี้ฮันกูอยากที่จะขึ้นไปแทนที่ชูบ้า แต่ชูบ้าก็ไม่เคย
ทําอะไรผิดพลาด เขาพัฒนาเผ่าได้เป็นอย่างดี จึงทําให้ฮันกูไม่อาจจะ
หาโอกาสได้เลย !
เมื่อทั้งสองคนแก่ขึ้น ฮันกูจึงไม่คิดจะชิงตําแหน่งนี้อีก แต่ที่เขาทํา
ตอนนี้ก็เพื่อเตรียมตําแหน่งนี้ให้กับลูกชายของเขา เขาตั้งใจจะผลักดัน
ให้ลูกชายขึ้นมาเป็นหัวหน้าเผ่าให้ได้
ฮันมิต ลูกของฮันกูมีความแข็งแกร่งที่ไม่แย่เท่าไหร่ เขาเองก็ได้
พรสวรรค์มาจากฮันกูเช่นกัน ดังนั้นผู้เยาว์ในเผ่าจึงพากันเคารพฮันมิ
ตอยู่บ้าง
ฮันกูได้ฝึกฝนลูกชายอย่างหนักเพื่อให้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าเผ่าคน
ต่อไป ไม่ว่าจะได้ตําแหน่งนั้นมารึไม่ก็ตาม
การที่อยู่ตําแหน่งผู้อาวุโส มันมีหลายเรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับเผ่า สิ่งที่
เป็นปัญหาคือการทะลวงผ่านระดับไปให้ได้ฮันกูเชื่อว่าตราบใดที่เขาผลักดันลูกชายให้ขึ้นไปสู่ตําแหน่งหัวหน้า
เผ่าได้ เขาก็มั่นใจว่าลูกชายของเขานั้นจะสามารถปกครองได้อย่างยอด
เยี่ยม
การที่เป็นผู้อาวุโสมาหลายปี ฮันกูก็มีกองกําลังเป็นของตัวเอง จาก
การเลือกคนนําทางก็ทําให้เห็นได้ว่ากองกําลังของฮันกูมีมากแค่ไหน
“หวังเย่า ฉันหวังว่าคุณจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ” ชูบ้าพูดขึ้น
หวังเย่ามองไปที่ชูบ้าสักพัก ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
“คุณหวังเย่า ถ้าคุณจะออกไปก็ระวังตัวด้วย”
เมื่อได้ยินที่ชูบ้าบอกมา หวังเย่ารู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก
เพราะการที่คอยแต่มาระแวดระวังนั้นมันทําให้เสียเวลาเปล่าๆ
“แน่นอนว่าผมต้องระวังตัว คุณไม่ต้องกังวลหรอก ” เพราะถึง
ยังไงหวังเย่าก็ต้องหวงชีวิตของตัวเองอยู่แล้ว
ชูบ้าอธิบายออกมา “ อํานาจของฮันกูน่ะไม่ใช่น้อย ”
หวังเย่าเองก็พอมองออกอยู่แล้วว่ากองกําลังของฮันกูนั้นคงไม่ใช่
น้อยๆ เพราะการที่จะกล้าทําเรื่องแบบนี้ออกมานั้นจะอ่อนแอได้ยังไง ?แต่ตอนนี้เมื่อชูบ้าพูดมา หวังเย่าก็รู้ว่ากองกําลังของฮันกู นั้น
แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้
“ฉันหวังว่าคุณจะปกป้องลูกสาวของฉันได้” ชูบ้าพูดขึ้น
“คุณพูดเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว ผมจําได้แต่ปัญหาคือลูกสาวของ
คุณจะฟังฉันรึเปล่านั่นมันก็อีกเรื่อง”
ตอนที่เจอกันตะกี้ หวังเย่าก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนหัวรั้น
ถ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยก็คงไม่เป็นอะไร แต่การออกไป
ภายนอกในสภาพแวดล้อมที่อันตรายนั้น มันก็จะมีแต่ทําให้ตัวเองและ
เพื่อนร่วมทีมตกอยู่ในอันตราย
“เธอเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก ฉันจึงได้แต่ต้องตามใจเธอ”
“ผมเสียใจด้วย แต่ผมไม่ได้อยากจะพูดถึงเรื่องเศร้าในเวลานี้”
“ไม่เป็นไร หวังเย่า คุณไม่ต้องใส่ใจกับเรื่องแย่ๆ หรอก”
คําพูดของชูบ้านั้นทําให้หวังเย่าไม่อาจจะเข้าใจได้
“คุณหมายความว่ายังไง ?”“ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรหรอก แต่เอาเป็นว่ามันก็ดีสําหรับ
เธอที่คุณพาเธอออกไปดูโลกภายนอกบ้าง ใช่สิ” ชูบ้าเปลี่ยนเรื่อง “ฉัน
ได้ยินว่าคุณมาจากหัวเซี่ย ที่นั่นมันเป็นยังไง ? ”
ชูบ้าถามเกี่ยวกับบ้านเกิดของเขา แม้ว่าจะไม่รู้ว่าทําไมอีกฝ่ายถึง
ได้ถามเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังพูดขึ้นมาอย่างภูมิใจ “หัวเซี่ยน่ะเป็นที่ที่
งดงามและแข็งแกร่ง ”
“ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากไปที่บ้านเกิดของคุณดูบ้าง” เมื่อพูดถึงจุด
นั้นชูบ้าก็คิ้วขมวด “ฉันไม่ได้ออกไปไหนมานานมากแล้ว”
จากนั้นชูบ้าก็ได้เดินออกไปพร้อมกับชูหยุน
แต่เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินจากไป หวังเย่าก็รู้สึกว่าชูบ้าเหมือนจะมี
ความลับบางอย่างแต่ไม่ได้พูดมันออกมา
“เธอสวยดีนี่” ชาโรน่าไม่ได้พูดอะไรออกมานานแต่อยู่ๆเธอก็พูด
ขึ้น
หวังเย่าตอบกลับ “สวยดี แต่….เธอสวยกว่า” หวังเย่านั้นเป็นคนที่
ฉลาดพูด
ชาโรน่าใกล้ชิดกับหวังเย่ามาสักพักแล้ว ดังนั้นเธอจึงระวังผู้หญิง
ทุกคนที่เข้าใกล้หวังเย่าเป็นพิเศษโดยเฉพาะผู้หญิงที่สวยแบบนั้น“แล้วชูบ้า บอกอะไรกับนาย ? ” เฉี่ยนเจินเฉียนถามขึ้นมา
“ก็ไม่ได้มีอะไร ผมคิดว่าเขามีบางอย่างอยากจะบอกผม แต่
สุดท้ายเขาก็ไม่ยอมพูดมันออกมา” หวังเย่าตอบกลับ
“ฉันคิดว่าเผ่าชูมิอาจจะมีบางอย่างปิดบังเรา และฉันคิดว่าพวก
เขาไม่ได้มีแนวคิดเดียวกันกับเรา ! ” เฉี่ยนเจินเฉียนพูดขึ้น
“ผมเองก็รู้สึกแบบนั้น มันเหมือนจะต้องเกิดปัญหาขึ้นมา”
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่หวังเย่าก็ต้องจัดการธุระตัวเอง
ก่อน
“ถึงแม้จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา แต่ผมก็มีเรื่องที่ต้องไปจัดการ
ลุงเฉียน ลุงอยู่ที่นี่ ผมจะให้ชาโรน่าอยู่ที่นี่ด้วยเผื่อว่าเกิดปัญหา”
ตอนแรกหวังเย่าคิดจะให้ชาโรน่า เดินทางไปกับเขาด้วย แต่ท่าที
ของชูบ้าทําให้หวังเย่าเริ่มที่จะไม่มั่นใจขึ้นมา
เขากังวลเรื่องความปลอดภัยของเฉี่ยนเจินเฉียน ดังนั้นหวังเย่าจึง
ตัดสินใจให้ชาโรน่าอยู่ที่นี่ และเลือกจะเดินทางออกไปเพียงลําพัง
“ไม่ ! ”
“ไม่ ! ”ทั้งสองคนคัดค้านออกมาทันที
“นายจะไปคนเดียวได้ยังไง ? ” เฉี่ยนเจินเฉียนมองไปที่ชาโรน่า
และถามหวังเย่าขึ้นมา
“ที่นี่ไม่ใช่หัวเซี่ย นายจะเดินทางออกไปคนเดียวได้ยังไง ? ” หาก
เกิดอะไรขึ้นมา ทั้งสองก็ไม่อาจจะช่วยหวังเย่าได้ เฉี่ยนเจินเฉียนเป็น
ห่วงเขาจริงๆ
“ฉันอยากไปกับคุณด้วย !” ชาโรน่าเหมือนไม่สนใจเหตุผลแล้ว
เธอเองก็คิดแบบเดียวกับเฉี่ยนเจินเฉียน
“ชาโรน่า ฉันมีความคิดของตัวเอง ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่ ! ” หวังเย่า
พูดขึ้น แต่ชาโรน่าไม่คิดจะฟังคําพูดของเขาแม้แต่น้อย
“คุณคิดอะไรของคุณ ? คุณจะเดินทางไปกับผู้หญิงสองต่อสอง ! ”
ตอนนั้นชาโรน่าก็ตะโกนออกมา
เฉี่ยนเจินเฉียนไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับการโต้เถียงกันของทั้งสองคน
“คุณคิดจะไปไหนกันแน่ ? ”
“คุณควรอธิบายให้ฉันฟังหน่อย !”“อย่างแรกเลย เราไม่คุ้นกับที่นี่ ดังนั้นในสถานการณ์อันตรายฉันก็
ยังหนีออกมาได้ แต่ถ้ามีเธอด้วย ฉันก็ไม่มั่นใจ”
ชาโรน่าได้ยินแบบนั้นก็สลดไป เธอลืมไปเลยว่าเธออ่อนแอกว่า
หวังเย่า ! และอาจจะไปเป็นตัวถ่วงให้กับเขา
“อย่างที่สองคือฉันคิดว่าอาจจะเกิดปัญหาขึ้นมาที่นี่ ผู้อาวุโสฮันกู
ไม่ใช่คนดี ลุงเฉียนอยู่ที่นี่คนเดียวน่ะ ฉันไม่อาจจะทําใจให้สบายได้ ฉัน
หวังให้เธออยู่เป็นเพื่อนลุงเฉียน ”
ชาโรน่าเป็นคนที่ฉลาด แม้ว่าหวังเย่าจะไม่อธิบายอะไรมากนัก แต่
ชาโรน่าก็เข้าใจความคิดของหวังเย่า ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไม่เถียงต่อ