รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 26 ไม่เป็นไร ฉันรู้ดีว่าประธานเปปเปอร์ไม่ได้ตั้งใจ
ยืนคุยโทรศัพท์ตากลมอยู่ข้างรถ มายมิ้นท์ก็เวียนศีรษะมาก เท้าก็โซเซเล็กน้อย
ดวงตาเปปเปอร์หนักอึ้ง แย่งโทรศัพท์ในมือมายมิ้นท์มาวางสายทันที แล้วอุ้มเธอไปอีกด้านของรถ
ร่างกายลอยขึ้นกลางอากาศ มายมิ้นท์ก็ตกใจ ร่มเกือบบินออกจากมือ เธอรีบดึงเสื้อผู้ชายไว้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าเล็กเย็นชาเล็กน้อย
“เปปเปอร์ วางฉันลง!”
เปปเปอร์ไม่สนใจ เปิดประตูผู้โดยสารข้างคนขับ แล้วยัดเธอเข้าไป
“ประธานเปปเปอร์ คุณหยุดได้หรือยัง?” เห็นผู้ชายจะคาดเข็มขัดนิรภัย มายมิ้นท์ก็พูดอย่างเย็นชา “ฉันหาบริการขับรถไปส่งได้ คุณไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง!”
แต่งงานมาหกปี อย่าว่าแต่เปปเปอร์เป็นห่วงเธอ บทสนทนาระหว่างทั้งคู่นั้นน้อยมาก ผลสุดท้ายหลังจากหย่ากัน แค่เวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน เธอก็เจอเปปเปอร์หลายครั้ง
เมืองเดอะซี มันเล็กขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?
เปปเปอร์เห็นใบหน้าเธอย่ำแย่เต็มเปี่ยม และมีท่าทางดื้อรั้น ในใจก็ยิ่งหงุดหงิด “อากาศแย่แบบนี้ คุณกดบริการไป ก็ไม่มีใครรับหรอก”
“จะมีคนกดรับไหมมันก็เรื่องของฉัน”
“มายมิ้นท์” ผู้ชายโน้มตัวเข้าใกล้มายมิ้นท์ ลมหายใจเย็นโอบล้อมเธอ แววตาก็เย็นชาหนักอึ้ง “คุณต้องดื้อขนาดนี้เลยเหรอ?”
พื้นที่ในรถมันแคบ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ มายมิ้นท์ก็ไม่มีที่หลบ
ใบหน้าเล็กของเธอยิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ กำลังคิดจะเอ่ยปาก ก็เห็นแผ่นหลังผู้ชายโดยไม่ได้ตั้งใจ พบว่าตอนที่เขาอุ้มตนเข้ามาในรถไม่สามารถถือร่มได้ ด้านนอกฝนตกหนัก แผ่นหลังมากกว่าครึ่งของเขาเปียกชื้นทั้งหมด
ในใจมายมิ้นท์สั่นอย่างรุนแรง สิ่งที่อยากพูดหายไปจากปาก เบนสายตาออกมาอย่างรวดเร็ว
เปปเปอร์เหลือบมองเธอ ดึงเข็มขัดนิรภัยต่อ แต่เพราะอยู่ใกล้เกินไป นิ้วจึงสัมผัสโดนโค้งเว้าหน้าอกมายมิ้นท์โดยไม่ได้ตั้งใจ
“……” ทั้งคู่ล้วนตกตะลึง
มายมิ้นท์ตอบสนองก่อน ดึงเข็มขัดนิรภัยออกจากมือเขา แล้วยัดเข้าไปในที่เสียบเข็มขัด
เปปเปอร์ลูกกระเดือกสั่นคลอน “ขอโทษ”
“ไม่เป็นไร ฉันรู้ดีว่าประธานเปปเปอร์ไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อมายมิ้นท์นึกถึงเมื่อครู่นี้ที่เล่นไพ่ สิ่งที่ประธานการุณพูด จึงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเปปเปอร์ “ก็ประธานเปปเปอร์เป็น “นักบุญ” ที่หาได้ยากตลอดกาลยังไงล่ะ!”
เผชิญหน้ากับคำพูดเย้ยหยันของผู้หญิง เปปเปอร์ก็แค่ขมวดคิ้ว นั่งบนเบาะคนขับอย่างรวดเร็ว และสตาร์ตรถ
เปปเปอร์ถาม “อยู่ที่ไหน?”
“คอนโดพราวฟ้า” ตอบกลับอย่างเย็นชา เอามือเท้าคางมองนอกหน้าต่าง
ทั้งคู่ไม่มีใครเอ่ยปากอีก ภายในรถโดดเดี่ยวเหมือนตาย มีแค่เสียงแกว่งไปมาของเครื่องปัดน้ำฝนเท่านั้น
เดิมทีแล้วมายมิ้นท์โดนฝน รู้สึกไม่สบายอย่างมาก
ในขณะนี้บนรถมีเครื่องทำความร้อนเป่า ความหนาวเย็นสลับกับความร้อน ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็รู้สึกวิงเวียน นอนลงไปในเบาะนั่ง
รถมาถึงคอนโดพราวฟ้าแล้ว แต่เปปเปอร์ไม่รู้ว่ามายมิ้นท์อยู่ที่อาคารไหน เห็นใบหน้าเธอแดงก่ำ เดาว่าเป็นหวัด จึงหาร้านขายยาระหว่างทาง ลงรถไปซื้อยาแก้หวัดมาหนึ่งกล่อง
“มายมิ้นท์” เปปเปอร์ตบใบหน้าเธอเบาๆ “กินยาแก้หวัด”
เรียกไปสองสามครั้ง เห็นมายมิ้นท์ยังไม่มีการตอบสนองสักนิด แถมไออีกสองสามครั้ง เขาก็กินยา แล้วบีบกรามของผู้หญิง บังคับป้อนยาแก้หวัดลงไปในปากเธอ
ริมฝีปากมายมิ้นท์เย็นมาก แต่ก็นุ่มมาก มีความน่าดึงดูดเล็กน้อย ทำให้เปปเปอร์ยากที่จะควบคุมตัวเอง ต้องการถลำลึกลงไปอีก
ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่วางบนที่วางแขนของรถก็สั่นขึ้นมา
เปปเปอร์ก็ได้สติกลับมา เขากวาดตามองกลีบปากมายมิ้นท์ที่บวมเล็กน้อย ก็ตกใจที่ตัวเองเพิ่งทำอะไรบางอย่างลงไป เลิกคิ้วขึ้นมา หยิบโทรศัพท์มารับสาย
“เปปเปอร์ คุณคุยเรื่องความร่วมมือเสร็จหรือยัง?” โทรศัพท์มีเสียงนุ่มนวลของส้มเปรี้ยวดังขึ้น
“อืม”
“งั้นคุณมารับฉันกับคุณป้าที่เอาท์เล็ทมอลล์นะ” ส้มเปรี้ยวพูด “ฉันกับคุณป้าออกมาชอปปิ้ง ไม่คิดว่าจู่ๆ ฝนจะตกหนัก คนขับรถไปรับปีโป้ที่โรงเรียนแล้ว ออกไปไม่ได้ ฉันก็เลยโทรหาคุณ”
เปปเปอร์เหลือบมองมายมิ้นท์ที่อยู่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ก็ตอบกลับเสียงทุ้ม “โอเค อีกสิบห้านาทีฉันถึง”
“คุณระวังความปลอดภัยด้วยนะ”
ภายในรถมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ มันคือน้ำหอมที่มายมิ้นท์ใช้บ่อยๆ เปปเปอร์ยิ่งได้กลิ่นในใจก็ยิ่งหงุดหงิด
เขาถือร่มลงจากรถ โทรหาผู้ช่วยเหมันตร์ บอกว่าตัวเองอยู่ที่ประตูทางทิศใต้ของคอนโดพราวฟ้า
ประมาณห้านาทีต่อมา ผู้ช่วยเหมันตร์ก็ขับรถมา
“ประธานเปปเปอร์” ผู้ช่วยเหมันตร์หยิบเสื้อผ้ามา เห็นเปปเปอร์ยืนอยู่ข้างรถก็ประหลาดใจมาก แล้วก็มองรถด้านหลังเขาอีกครั้ง
เอ๋ นี่มันรถคุณมายมิ้นท์ไม่ใช่เหรอ?
เปปเปอร์รับเสื้อผ้ากับกุญแจรถมา เหลือบมองรถด้านหลัง ดวงตาลุ่มลึกหนักอึ้ง “นายขับรถของเธอ พาเธอไปส่งที่โรงแรมสุขสกายแล้วให้บริกรวัดอุณหภูมิเธอ”
“ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ไม่ได้ถามมาก ก็ตอบตกลง
……
เปปเปอร์ขับรถไปที่เอาท์เล็ทมอลล์ บางครั้งก็คิดถึงท่าทางดื้อรั้นของมายมิ้นท์ และริมฝีปากเย็นเฉียบแต่นุ่มนวล คิดแล้วในใจก็หงุดหงิด
ลดกระจกรถต่ำลงมาหน่อย ลมเย็นๆ พัดมา ถึงได้สบายขึ้น
หลังจากถึงเอาท์เล็ทมอลล์ ไม่นานเปปเปอร์ก็เห็นส้มเปรี้ยวและคุณแม่ตระกูลนวบดินทร์ยืนที่ประตูทางเข้า มือของสองคนถือถุงชอปปิ้งหลายใบ
เขาถือร่มลงจากรถ รีบเดินเข้าไป “หนาวขนาดนี้ ทำไมไม่รอด้านใน”
ส้มเปรี้ยวเห็นเขามาแล้ว มุมปากก็เผยรอยยิ้มบางๆ “ฉันกับคุณป้าก็เพิ่งออกมา ไม่คิดว่าคุณจะถึงแล้ว”
พิศมัยข้างๆ แอบยิ้ม “เพิ่งออกมาที่ไหนกันล่ะ ส้มเปรี้ยวรู้ว่าลูกจะมา ก็ออกมารอลูกโดยเฉพาะเลย! ถึงเธอจะซื้อของเยอะมาก แต่ซื้อให้ตัวเองแค่เสื้อคลุม นอกนั้นเป็นเสื้อผ้าที่ซื้อให้ลูก”
“คุณป้าคะ” ส้มเปรี้ยวหน้าแดงเล็กน้อยเพราะคำพูด “คุณพูดอีก เปปเปอร์จะคิดว่าฉันไม่สำรวมเลยสักนิด”
“อุ๊ยตาย เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว ยังสุภาพเรียกฉันว่าคุณป้าอีกเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ส้มเปรี้ยวก็ยิ่งหน้าแดง
“ข้างนอกมันหนาว ขึ้นรถก่อนเถอะครับ” เปปเปอร์พูด รับถุงชอปปิ้งในมือส้มเปรี้ยวมา แล้วกางร่มไว้เหนือศีรษะเธอ
หลังจากส้มเปรี้ยวขึ้นรถไปแล้ว ก็ไปรับพิศมัย
หลังจากพิศมัยขึ้นรถแล้วก็พูดขึ้น “ส้มเปรี้ยว เธอดูสิว่าเปปเปอร์ปกป้องเธอมากแค่ไหน ให้เธอขึ้นรถไปก่อนแล้วค่อยมารับแม่อย่างฉัน ต๊ายตาย ลำเอียงจริงๆ ถ้าเธอสองคนแต่งงานกันจริงๆ ในสายตาเขาคงไม่มีฉันแล้ว”
รอยยิ้มมุมปากยิ่งกว้างขึ้น กลัวว่าจะถูกพิศมัยแซวอีก เธอจึงเปลี่ยนหัวข้อ ไปถามเปปเปอร์ “นี่รถผู้ช่วยเหมันตร์ใช่ไหมคะ?”
“อืม” ดวงตาเปปเปอร์ขยับ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ผู้ช่วยเหมันต์ เอารถฉันไปซ่อมบำรุงที่ร้าน4S”
“มิน่าคุณถึงขับรถของเขามารับฉันกับคุณป้า”
ในตอนนี้ พิศมัยก็พูดแทรก “แม่ได้ยินส้มเปรี้ยวบอกว่าลูกคุยเรื่องการร่วมมือทางธุรกิจที่โฮมสเตย์เหมยแดง และซื้อติ่มซำดั้งเดิมมาฝากส้มเปรี้ยวสองสามกล่องด้วย ให้แม่ชิมหน่อย”
ตอนนั้นเปปเปอร์อยากแน่ใจว่าคนที่อยู่ในห้องส่วนตัวไม่ใช่มายมิ้นท์ จึงตามมายมิ้นท์ออกมาจากวิลล่า
เรื่องซื้อติ่มซำ ก็ลืมไปแล้ว
เปปเปอร์พูด “คุยเรื่องธุรกิจยุ่งเกินก็เลยลืมครับ ผมมีโทรศัพท์ของเถ้าแก่พวกเขา พรุ่งนี้ให้พวกเขาส่งไปที่บ้านสักสองสามกล่อง”
“ดูลูกสิ จริงๆ เลยนะ” พิศมัยดุเขา “ส้มเปรี้ยวออกมาชอปปิ้ง คิดถึงแต่ลูก ซื้อนี่ซื้อนั้นให้ลูก แม้แต่ติ่มซำลูกก็ลืมซื้อให้เธอ”
หลังจากดุ เธอก็ดึงมือส้มเปรี้ยวอีกครั้ง แล้วยิ้มตาหยี “ส้มเปรี้ยว คืนนี้กินข้าวที่บ้านป้านะ เธอเพิ่งหายดี ป้าจะทำซุปชดเชยให้เธอ”
ส้มเปรี้ยวยิ้มบางๆ “ขอบคุณค่ะคุณป้า”
ในขณะนี้ โทรศัพท์ภายในรถก็สั่นสองสามครั้ง
ส้มเปรี้ยวหยิบออกมาดู เมื่อเห็นเนื้อหาในวีแชท รวมถึงรูปภาพนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อไปแล้ว
