รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 390 คืนอาหารเช้าเขา
ผ่านไปสักพักหนึ่ง เขาก็แยกมือออกจากกัน หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรไปเบอร์หนึ่ง
อีกด้านหนึ่ง มายมิ้นท์กลับมาถึงห้องชุดโรงแรม
เพราะออกไปครั้งนี้ ได้ปลดปล่อยความกังวลในใจเธอ ตอนนี้ทั้งร่างเธอจึงผ่อนคลาย
ชาหวานเห็นเธอฮัมเพลงอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพูดขึ้น “ประธานมายมิ้นท์ คุณอารมณ์ดีจังนะคะ”
“แน่นอน” มายมิ้นท์พยักหน้า
รู้ว่าประวัติตัวเองไม่มีปัญหา
เธอต้องอารมณ์ดีอยู่แล้วล่ะ
ชาหวานเห็นเธอสุขใจแบบนี้ ก็รู้สึกมีความสุขตาม
หลังจากนั้น ชาหวานก็มองดูเวลา เห็นว่าเที่ยงแล้ว เดินไปที่ด้านหน้าโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้อง “ประธานมายมิ้นท์ คุณหิวหรือยังคะ? ฉันจะให้โรงแรมมาเสิร์ฟอาหารกลางวัน”
“เรียกมาสิ แต่เพิ่มอีกชุดหนึ่ง” มายมิ้นท์กะพริบตาแล้วพูดขึ้น
ชาหวานสงสัยและไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะคะ? เรามีสองคนนะ”
“สั่งให้เปปเปอร์” มายมิ้นท์เม้มริมฝีปากแดง แล้วพูดเรียบๆ “เงินค่าอาหารเช้าเมื่อเช้า เธอบอกว่าเขาโอนคืนมาไม่ใช่เหรอ? งั้นก็คืนอาหารกลางวันเขาหนึ่งมื้อ แบบนี้เขาก็คงยกเลิกไม่ได้ไหม?”
ชาหวานยิ้ม “ก็จริงค่ะ แต่ฉันไม่รู้ประธานเปปเปอร์ชอบกินอะไร ประธานมายมิ้นท์คุณน่าจะรู้ไหมคะ?”
ถึงแม้ตอนนี้ไม่ได้รักแล้ว แต่ประธานมายมิ้นท์ก็เคยรักในอดีต
ดังนั้นประธานมายมิ้นท์ต้องจำสิ่งที่ประธานเปปเปอร์ชอบได้แน่ๆ
มายมิ้นท์ไม่ออกความเห็น แค่พูดชื่ออาหารออกไปสองสามอย่าง
ชาหวานจด หยิบหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมาติดต่อพนักงานต้อนรับของโรงแรม แล้วสั่งอาหารกลางวัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานโรงแรมก็เข็นรถอาหารไปที่ห้องดีลักซ์
ตอนแรกผู้ช่วยเหมันตร์เปิด เห็นรถอาหาร ในดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจ “เราไม่ได้สั่งอาหารกลางวันนะ?”
อีกสักพักเขากับประธานเปปเปอร์จะออกไปข้างนอก ผู้ดูแลบริษัทสาขาเมืองน้ำรุ้ง ต้องการเลี้ยงอาหารประธานเปปเปอร์
เขาจึงไม่ได้สั่งอาหารกลางวัน ทำไมโรงแรมมาส่งอาหารกลางวัน?
พนักงานยิ้มแล้วตอบกลับ “คุณมายมิ้นท์จากห้องเอ็กเซคคิวทิฟสวีทเป็นคนสั่งให้คุณเปปเปอร์ครับ”
“คุณมายมิ้นท์?” ผู้ช่วยเหมันตร์ตาเป็นประกาย
“ใช่ครับ”
“ฉันรู้แล้ว เอารถอาหารมาให้ฉัน ฉันจะเอาไปส่ง” ผู้ช่วยเหมันตร์รีบยื่นมือ
พนักงานเข็นรถอาหารให้เขา
หลังจากเขารับมา ก็เข็นเข้าห้องทันที
เขาคาดเดาได้แล้วว่าอีกเดี๋ยวประธานเปปเปอร์จะทำสีหน้าอย่างไร
“ประธานเปปเปอร์” ผู้ช่วยเหมันตร์เดินมาถึงนอกประตูห้องทำงานเปปเปอร์ ยกมือขึ้นเคาะประตู “คุณมายมิ้นท์สั่งอาหารกลางวันให้คุณครับ!”
ภายในห้อง เปปเปอร์กำลังประชุมวิดีโอกับผู้ดูแลบริษัทสาขาอยู่ ได้ยินคำพูดผู้ช่วยเหมันตร์ เขาอึ้งก่อนอันดับแรก จากนั้นก็รีบพับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กลงทันที ลุกขึ้นก้าวเท้ายาวเดินไปที่ประตู
ไม่คิดว่ามายมิ้นท์จะสั่งอาหารกลางวันให้เขา!
ใบหน้าเปปเปอร์ดีใจอย่างไม่ปิดบัง เอื้อมมือไปเปิดประตู
เห็นรถอาหารด้านหลังผู้ช่วยเหมันตร์ ทั้งๆ ที่แววตามีความตื่นเต้นและอดใจรอไม่ไหวแล้ว แต่ใบหน้าแสร้งสงวนท่าทีเย็นชาเอาไว้ ริมฝีปากบางค่อยๆ พูดขึ้น “เมื่อกี้นายบอกว่า นี่คืออาหารที่มายมิ้นท์สั่งให้ฉัน?”
“ใช่ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า จากนั้นก็ยิ้มกว้างถามขึ้น “ประธานเปปเปอร์ คุณดีใจใช่ไหม?”
เปปเปอร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ก็ดี”
ที่จริงเขารู้ว่าทำไมมายมิ้นท์ต้องสั่งอาหารกลางวันให้เขา
คงเป็นเพราะอาหารเช้ามื้อนั้นล่ะมั้ง เธอไม่อยากติดหนี้เขา
ถึงแม้มันทำให้ในใจเขาอึดอัดเล็กน้อย แต่ที่มีมากกว่าคือความสุขใจ
เพราะเขาถือว่านี่คืออาหารที่เธอสั่งให้เขาโดยเฉพาะ ไม่ใช่อาหารที่คืนให้
ผู้ช่วยเหมันตร์เห็นความดีใจในดวงตาเปปเปอร์ มันจะล้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง แต่ยังยืนกรานแสร้งทำเป็น ‘ฝืน’ จึงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาภายในใจ
“งั้นประธานเปปเปอร์ ผมเข็นไปที่โต๊ะอาหารให้คุณนะ?” ผู้ช่วยเหมันตร์ชี้ไปที่โต๊ะอาหารทางนั้น
เปปเปอร์โบกมือ “ไม่ต้อง ฉันทำเอง”
พูดจบ เขาก็ดึงรถอาหารมา แล้วเข็นไปที่หน้าโต๊ะอาหาร
ผู้ช่วยเหมันตร์ตามหลังเขา เห็นท่าทางเขาเข็นรถอาหารแล้ว ก็แอบหัวเราะอย่างอดไม่ได้
เขารู้สึกว่า สถานะตัวเองกับประธานเปปเปอร์เหมือนสลับเปลี่ยนกันเลย เขาทำท่าผ่อนคลายเหมือนเป็นเจ้านาย ประธานเปปเปอร์ที่เข็นรถอาหารก็เหมือนผู้ช่วยของเขาสุดๆ
ไม่ต้องพูดถึงเลย การได้เป็นเจ้านายของเจ้านาย ความรู้สึกแบบนี้เนี่ยดีจริงๆ!
เดินมาถึงด้านหน้าโต๊ะอาหาร ผู้ช่วยเหมันตร์ก็ช่วยเปปเปอร์ยกจานบนนั้นขึ้นมาบนโต๊ะด้วยกัน
ผู้ช่วยเหมันตร์เปิดฝาทีละฝา เห็นอาหารสองสามอย่างบนโต๊ะ ดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจ “ประธานเปปเปอร์ นี่มันอาหารที่คุณชอบทานหมดเลย”
แววตาเปปเปอร์อ่อนโยนมากเหลือเกิน “ฉันรู้”
แวบเดียวเขาก็มองออกแล้ว
คิดไม่ถึง ว่าเธอยังจำอาหารที่เขาชอบทานได้
“ประธานเปปเปอร์ ตอนนี้คุณยิ่งดีใจเลยใช่ไหมครับ?” ผู้ช่วยเหมันตร์มองเปปเปอร์อย่างหยอกล้อ
เปปเปอร์เหลือบมองเขา ไม่ได้สนใจ ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมา “ไปบอก林殊หน่อย งานเลี้ยงอาหารกลางวันฉันไม่ไปแล้ว”
“ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า
มีอาหารกลางวันที่คุณมายมิ้นท์ให้คนมาส่ง อาหารกลางวันคนอื่นก็ต้องไว้ทีหลังไม่ใช่เหรอ?
ผู้ช่วยเหมันตร์หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความออกไป
หลังจากเห็นส่งสำเร็จแล้ว เขาก็ดึงเก้าอี้นั่งลงเช่นกัน เอื้อมมือไปหยิบตะเกียบขึ้น
เปปเปอร์เห็นดังนั้น ใบหน้าหล่อก็ไม่พอใจทันที พูดด้วยเสียงเย็นชาน่ากลัว “นายทำอะไร?”
ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบกลับอย่างมั่นใจ “กินข้าวไงครับ”
“ใครให้นายกิน?” เสียงเปปเปอร์ยิ่งเย็นชา
ผู้ช่วยเหมันตร์กะพริบตา “ก็คุณมายมิ้นท์ไงครับ อาหารพวกนี้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าสำหรับสองคน แถมมีตะเกียบสองคู่ด้วย แสดงว่าคุณมายมิ้นท์เตรียมส่วนสำหรับผมเหมือนกัน”
“เฮอะ” เปปเปอร์หัวเราะเยาะ “ถึงจะเป็นงี้ ฉันก็ไม่อยากให้นายกิน”
“ทำไมครับ?” ผู้ช่วยเหมันตร์เบิกตากว้าง
เปปเปอร์เอนพิงเก้าอี้ ทำหน้าเอาแต่ใจ “เพราะของพวกนี้เป็นของฉัน ถ้านายจะกิน ก็ไปสั่งเอง สรุปคือโต๊ะนี้ ไม่มีส่วนของนาย!”
“……” ผู้ช่วยเหมันตร์กระตุกมุมปาก หมดคำจะพูดสุดขีด
อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ เจ้านายนิสัยไม่ดีคนนี้ระเบิดความเป็นเจ้าของอย่างเห็นได้ชัด ไม่อยากให้คนอื่นทานอาหารกลางวันที่คุณมายมิ้นท์สั่งเท่านั้นแหละ
“แต่ประธานเปปเปอร์ครับ เยอะขนาดนี้คุณก็กินไม่หมดหรอก ทิ้งไปเยอะก็เสียดายอ่า แถมไม่ดีต่อน้ำใจคุณมายมิ้นท์ด้วยนะ” ผู้ช่วยเหมันตร์หัวเราะแหะๆ ขณะพูดขึ้น
เขาพูดแบบนี้แล้ว ประธานเปปเปอร์คงปล่อยให้เขาทานแล้วล่ะ
ตอนนี้เขาหิวจริงๆ
“ใครบอกฉันกินไม่หมดแล้วจะทิ้ง ฉันเก็บไว้กินตอนเย็นได้” เปปเปอร์มองเขา แล้วพูดเรียบๆ
ผู้ช่วยเหมันตร์อ้าปาก “นั่นมันอาหารเหลือนะครับ”
“ไม่เป็นไร!” เปปเปอร์เชิดคางอย่างหยิ่งผยอง
ตอนนี้ผู้ช่วยเหมันตร์ไม่มีอะไรจะพูดโดยสิ้นเชิง ในใจเหลือแค่เพียงความชื่นชม
คนที่ไม่เคยทานอาหารเหลือมาก่อน เพื่อไม่ให้อาหารที่คนรักสั่งทิ้งไปเสียเปล่า แม้แต่อาหารเหลือก็ยอมทาน
ในเรื่องนี้ เขาต้องชื่นชม
เพื่อจีบภรรยา ประธานเปปเปอร์ยอมวางเกียรติและศักดิ์ศรีจริงๆ
โดยเฉพาะคนที่มีสถานะอย่างประธานเปปเปอร์ วางของพวกนี้ลง มันยิ่งน่าชื่นชม
แต่น่าเสียดาย ถึงจะวางลงแล้ว ก็ยังจีบภรรยาไม่ติด
สุดท้ายผู้ช่วยเหมันตร์ก็เหลือบมองอาหารมากมายบนโต๊ะ จากนั้นก็เบ้ปากลุกออกมา
ให้เขาสั่งอาหารเอง ได้ เขาจะสั่งอาหารที่แพงที่สุด ให้เจ้านายนิสัยไม่ดีจ่ายชดใช้
……
ตอนกลางคืน หลังจากราเม็งเสร็จงานทั้งหมด ก็มาหามายมิ้นท์ที่โรงแรม
ตอนที่มายมิ้นท์คุยกับเขา คุยกันอย่างมีความสุข ชาหวานก็เดินเข้ามาจากด้านนอก กุมท้องหัวเราะตัวโก่ง
มายมิ้นท์กับราเม็งหยุดคุยกัน สองสายตามองมาที่เธอ
ถึงแม้มายมิ้นท์จะมองไม่เห็น ก็ขัดขวางเธอในการเอ่ยปากถามไม่ได้ “ชาหวาน เธอไปเจอเรื่องอะไรดีๆ มา ทำไมหัวเราะขนาดนี้?”
“ไม่ค่ะคือฉัน วะฮ่าๆๆ ……” ชาหวานยังพูดไม่จบ ก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง
ราเม็งขมวดคิ้ว น้ำเสียงค่อนข้างใจร้อน “เธออย่าหัวเราะได้ไหม?”
“ขอโทษๆ ฉันก็ไม่อยากเหมือนกัน จริงๆ มันโคตรขำเลย ขายขี้หน้าครั้งใหญ่เลยล่ะ” ชาหวานเช็ดหางตา หัวเราะออกมาน้ำตาไหลแล้วพูดขึ้น “เมื่อกี้ตอนฉันเข้ามาจากข้างนอกโรงแรม เห็นผู้ช่วยเหมันตร์พาหมอคนหนึ่งเข้ามา”
“แล้วไงต่อ?” มายมิ้นท์เลิกคิ้ว
