รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 437 เฮลิคอปเตอร์มาถึงแล้ว
เปปเปอร์ปิดเปลือกตา “ถ้าทำแล้วมันปล่อยมายมิ้นท์ไป ก็ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่ได้”
“อื้อๆๆ!”
คุณกล้าเหรอ!
มายมิ้นท์เบิกตากว้าง จ้องมองเปปเปอร์ด้วยความโกรธ
ไม่คิดว่าเขาจะฆ่าราเม็งจริงๆ!
ถ้าเขาทำแบบนี้จริงๆ ถึงองอาจจะปล่อยเธอไป เธอก็ไม่มีทางมีชีวิตต่อไปได้
เธอจะมีหน้ามีชีวิตต่อไปได้อย่างไร?
อย่างไรแล้ว ชีวิตของเธอก็แลกกับชีวิตราเม็งมา
ดังนั้นเธอไม่อนุญาตให้เปปเปอร์ลงมือกับราเม็งเด็ดขาด เธอยอมให้องอาจจับเธอไว้ดีกว่า ไม่ยอมให้ราเม็งไปตาย
เปปเปอร์เห็นแววตาโกรธเคืองของมายมิ้นท์อยู่แล้ว ดวงตาเป็นประกาย แต่ในใจขุ่นมัว
เธอเป็นห่วงราเม็งขนาดนี้เชียว?
“ว่าไง? พวกนายปรึกษากันเสร็จหรือยัง?” องอาจเห็นเปปเปอร์กับราเม็งไม่เคลื่อนไหว ทั้งร่างก็ค่อนข้างใจร้อน มือที่บีบคอมายมิ้นท์ก็กระชับแรงอีกครั้ง
มายมิ้นท์เจ็บจนหน้าเปลี่ยนรูป คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน
เปปเปอร์เห็นเธอเจ็บขนาดนี้ หัวใจก็เหมือนถูกใครกำเอาไว้ พูดคำรามเสียงทุ้ม “องอาจ แกกล้าทำร้ายเธอเหรอ?”
ราเม็งจ้องเขม็งองอาจเช่นกัน อยากฉีกองอาจมันเป็นชิ้นๆ
องอาจทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ “ฉันก็ไม่อยากหรอกนะ แต่ใครให้พวกนายให้คำตอบฉันช้าล่ะ ประธานเปปเปอร์ นายจะลงมือไหม? แน่นอนว่า ธิติมันฆ่าตัวตายเองก็ได้นะ ยังไงฉันก็แค่อยากให้มันตาย”
“แกนี่มันจริงๆ ……”
ราเม็งยังพูดไม่จบ ในขณะนี้ หัวหน้าบอดี้การ์ดก็เดินมาข้างหน้าทันที มองเปปเปอร์กับราเม็ง แล้วเอ่ยปากพูดขึ้น “ประธานเปปเปอร์ คุณราเม็ง ไม่งั้นให้ผมพาพวกพ้องพุ่งเข้าไปไหม พวกมันคนน้อย เราคนเยอะ จับพวกมัน แล้วช่วยคุณมายมิ้นท์กลับมาได้แน่นอน”
“ไม่ได้!” เปปเปอร์กับราเม็งปฏิเสธวิธีการนี้พร้อมกัน
เปปเปอร์พูดอย่างละเอียด “นายไม่เห็นเหรอว่าด้านหลังองอาจมันคืออะไร? มันเป็นเนินลาดชัน ตอนราเม็งกับพวกนายปรากฏตัว มันก็รู้ตัวแล้วว่ามันแพ้ในเรื่องจำนวนคน ถ้าเผชิญหน้าโดยตรง พวกมันแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย มันเลยจงใจพามายมิ้นท์ไปตรงนั้น เพื่อเตือนและขู่พวกเรา แค่พวกเราพุ่งเข้าไป มันก็จะผลักมายมิ้นท์ลงไปได้ทุกเมื่อ”
ไม่งั้น เขาสั่งให้บอดี้การ์ดพวกนี้ไปจับตัวตั้งนานแล้ว
หัวหน้าบอดี้การ์ดพยักหน้า “งี้นี่เองครับ ขอโทษครับประธานเปปเปอร์ ผมไตร่ตรองไม่รอบคอบ”
“ไม่เป็นไร และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ลูกน้องขององอาจมีคนหนึ่งมีปืน” เปปเปอร์หรี่ตาเล็กน้อย สายตากวาดมองเอวลูกน้องข้างกายองอาจ ต้องการหาคนที่ถือปืน และตำแหน่งของปืน
ที่เขารู้ว่าลูกน้องขององอาจมีปืน ก็เพราะบนทางที่รถติด คนขับรถคนนั้นบอกเขา
ดังนั้น นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เขาไม่กล้าให้เหล่าบอดี้การ์ดพุ่งเข้าไป
“ตอนนี้ผมทำยังไงดีครับ?” บอดี้การ์ดสีหน้าเคร่งขรึม “คงจะถกเถียงต่อไปแบบนี้ไม่ได้ไหมครับ? และไอ้องอาจนั่นมันก็ไม่อยากเถียงแล้ว มันกำลังรอให้เราจัดการคุณราเม็ง หรือคุณราเม็งจัดการตัวเอง ถ้ามันรอไม่ไหว อาจจะพาลโกรธ แล้วทำอะไรกับคุณมายมิ้นท์ก็ได้นะครับ”
ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่ราเม็ง
ราเม็งกำหมัดแน่น จากนั้นก็หันไปด้านข้างเล็กน้อย กดเสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น “เปปเปอร์ ฉันฆ่าตัวตายได้”
“ว่าไงนะ?” เปปเปอร์เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “นายอยากฆ่าตัวตายจริงเหรอ?”
“แกล้งฆ่าตัวตาย!” ราเม็งหลับตาลงพูดเสียงเรียบ “ฉันเลี่ยงจุดสำคัญในร่างกายได้ แล้วก็แกล้งตาย รอให้องอาจมันปล่อยมายมิ้นท์ นายก็ให้คนไปจับตัวพวกมันเลย วิธีนี้ได้ไหม?”
เปปเปอร์ถูนิ้วมือ ไม่ตอบ ราวกับกำลังพิจารณาความเป็นไปได้
พิจารณาประมาณสิบกว่าวินาที เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย “งั้นก็ตามนี้ ก็มีแค่วิธีการนี้แหละ”
ราเม็งตอบอืม หันสายตาไปทางองอาจ แล้วพูดเสียงดัง “องอาจ ฉันฆ่าตัวตายได้”
องอาจอึ้งก่อนอันดับแรก ต่อมาก็หัวเราะฮ่าๆ เสียงดังอย่างสบายอกสบายใจ
สีหน้ามายมิ้นท์ที่ถูกเขาบีบคออยู่ก็เปลี่ยนไปมาก มองราเม็งแล้วส่ายหน้าตลอดเวลาด้วยอารมณ์สะเทือนใจ อยากให้ราเม็งคืนคำพูดนี้กลับไป
เธอไม่ต้องการให้เขาเอาชีวิตตัวเอง มาแลกชีวิตของเธอ
ชีวิตที่แลกมาแบบนี้ เธอก็ยอมรับไม่ได้เช่นกัน
ราเม็งเข้าใจความหมายของมายมิ้นท์ ยิ้มนิดๆ ให้กับเธอ “พี่ พี่มองเห็นฉันแล้ว แสดงว่าตาพี่หายดีแล้วใช่ไหม ดีจัง แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันมีขอบเขต”
พูดจบ เขาก็มององอาจอีกครั้ง “แกปล่อยเธอ ฉันจะฆ่าตัวตายทันที”
รอยยิ้มองอาจบูดบึ้งทันที “ปล่อย? แกล้อเล่นอะไร ถ้าฉันปล่อยไป แล้วแกไม่ฆ่าตัวตายจะทำยังไง? แกต้องฆ่าตัวตายก่อน พอแกตายแล้ว ฉันค่อยปล่อยเธอ”
“งั้นฉันก็สงสัยได้เหมือนกันว่าถ้าฉันตายไปแล้ว แต่แกไม่ปล่อยเธอล่ะ?” ราเม็งพูดเสียงเย็นชา
องอาจทำเสียงเฮอะอย่างดูหมิ่น “มีประธานเปปเปอร์อยู่ที่นี่ ฉันกล้าไม่ปล่อยเหรอ? ใช่ไหมประธานเปปเปอร์”
เขามองเปปเปอร์
เปปเปอร์ค่อยๆ ขยับริมฝีปากบาง “พูดตามตรง ฉันก็ไม่เชื่อใจแก ดังนั้นตอนนี้วิธีที่ดีที่สุด ก็คือประนีประนอม แกปล่อยมายมิ้นท์……”
เพิ่งพูดได้ครึ่งเดียว ทันใดนั้นเหนือศีรษะก็มีเสียงใบพัดดังขึ้น
เปปเปอร์ขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไป
คนอื่นๆ ก็ต่างเงยหน้าขึ้น เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินอยู่เหนือศีรษะ
ลูกน้ององอาจจำเฮลิคอปเตอร์ได้ทันที หัวเราะดังลั่นด้วยความตื่นเต้น “คุณชายสี่ ดีจังครับ เฮลิคอปเตอร์ของเรา”
“ในที่สุดก็มา” องอาจจ้องมองเฮลิคอปเตอร์เช่นกัน หัวใจที่ตึงเครียด ก็ผ่อนคลายในที่สุด
ถึงเปปเปอร์จะบอกแล้วว่า ตราบใดที่ปล่อยมายมิ้นท์ไป จะปล่อยให้พวกเขาออกไปก่อนได้ชั่วคราว
แต่ถึงแม้สุดท้ายแล้วเปปเปอร์จะปล่อยพวกเขาออกไปจริงๆ แต่เฮลิคอปเตอร์ยังไม่มา พวกเขาก็ทำได้แค่หนีเอง ถ้าวิ่งหนีเข้าไปในภูเขาลึก ถึงเฮลิคอปเตอร์จะมาถึงแล้ว พวกเขาก็ขึ้นเครื่องไม่ได้ เพราะเฮลิคอปเตอร์ไม่สามารถลงจอดในภูเขาลึกได้
ถึงตอนนั้น เปปเปอร์ให้คนล้อมรอบภูเขาลูกนี้ ค้นหาแบบครอบคลุมทั่วถึง พวกเขาก็คงโดนจับ
โชคดีที่ตอนนี้ในที่สุดเฮลิคอปเตอร์ก็มาถึง สุดท้ายเขาก็สบายใจแล้ว อีกสักพักออกไป ก็ออกไปจากเมืองเดอะซีได้ทันที
เฮลิคอปเตอร์ขององอาจบินมาเหนือศีรษะขององอาจและกลุ่มคนของมัน ประตูห้องโดยสารเปิดออก บันไดเชือกก็ห้อยลงมา
องอาจมองเปปเปอร์และกลุ่มคนของเขา “ประธานเปปเปอร์ ฉันให้ลูกน้องฉันขึ้นเครื่องไปก่อนได้ไหม? ยังไงคุณเคยพูดแล้ว ตราบใดที่คืนมายมิ้นท์ให้คุณ คุณจะปล่อยเราไป เดี๋ยวธิติมันฆ่าตัวตายแล้ว ฉันจะคืนมายมิ้นท์ให้คุณ เราจะได้ไปทันที ว่าไง?”
“ได้ แต่!” เปปเปอร์ชี้เขา “ตอนนี้นายขึ้นเครื่องไม่ได้ ถ้านายขึ้นเครื่องบิน ทิ้งลูกน้องไว้คนหนึ่งจับมายมิ้นท์เป็นตัวประกัน ข้อตกลงระหว่างฉันกับนายจะเป็นโมฆะทันที ฉันจะรีบติดต่อกองทัพอากาศเมืองเดอะซีมาสกัดกั้นเฮลิคอปเตอร์ของนายไว้ แล้วยิงนายลงมา” เปปเปอร์พูดด้วยสีหน้าแข็งทื่อ
สีหน้าองอาจเปลี่ยนแปลงแล้วเปลี่ยนแปลงอีก สุดท้ายก็ยิ้มน่าเกลียดสุดๆ “ได้ งั้นฉันจะอยู่ข้างล่าง”
เดิมทีแล้ว เขาตั้งใจจะให้ตัวเองขึ้นเครื่องไปก่อนจริงๆ แล้วเหลือลูกน้องคนหนึ่งไว้ด้านล่างเพื่อจับมายมิ้นท์เป็นตัวประกันต่อ
สุดท้ายแผนยังไม่ทันได้ดำเนินการ ก็ถูกเปปเปอร์สกัดกั้นแล้ว
ลูกน้องไม่กี่คนขององอาจก็ไต่บันไดเชือกขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงองอาจคนเดียวที่อยู่ด้านล่าง
เขาหันศีรษะไปมองด้านหลัง เห็นว่าตัวเองอยู่ห่างจากเนินลาดชันด้านหลังประมาณห้าสิบเซนติเมตร ตัดสินใจมุ่งมั่น พามายมิ้นท์ถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว ถอยจนเหลือระยะห่างแค่ยี่สิบเซนติเมตร
การกระทำนี้ของเขา ทำให้หัวใจเปปเปอร์และราเม็งตึงเครียดทันที
“องอาจ แกกล้าทำอะไรงี่เง่างั้นเหรอ?” เปปเปอร์เตือนด้วยเสียงดุดัน
องอาจยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ประธานเปปเปอร์อย่าโกรธสิ นี่ฉันทำเพื่อเห็นแก่ความปลอดภัยของตัวเอง ยังไงแล้วตอนนี้ด้านล่างก็มีแค่ฉันคนเดียว ถ้าฉันไม่ทำอะไร ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?”
