รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 521 คำสาปแช่งของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธ
มายมิ้นท์นั่งบนม้านั่งไม่ขยับ สองมือกำขวดน้ำไว้แน่น ก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่รู้กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้ารีบเร่งก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องไห้หัวใจแตกสลายของหญิงสาว “ส้มเปรี้ยว ฮือๆๆ ส้มเปรี้ยวของฉัน……”
เสียงของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์!
มายมิ้นท์รีบเงยหน้าขึ้นหันไปมอง เห็นครอบครัวคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ทั้งสามคนเดินมาทางนี้จริงๆ
ก็ใช่ ถึงแม้ส้มเปรี้ยวจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลภักดีพิศุทธิ์แล้ว แต่ยังไงความรู้สึกก็ยังมีอยู่
ตอนนี้ข่าวการฆ่าตัวตายของส้มเปรี้ยวแพร่กระจายออกไป ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ต้องมาแน่ๆ
“ส้มเปรี้ยว ส้มเปรี้ยวของฉัน!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เดินมาหน้าสุด ฝีเท้าโซเซ ร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้
เยี่ยมบุญประคองเธอเอาไว้ “ค่อยๆ ระวังล้ม”
“ฉันจะค่อยๆ ได้ไง เยี่ยมบุญ ส้มเปรี้ยวของเรากระโดดตึกฆ่าตัวตายนะ ส้มเปรี้ยวตายไปแล้ว!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์จับแขนเสื้อเขาเอาไว้ ตะคอกด้วยดวงตาแดงก่ำ
เยี่ยมบุญถอนหายใจ “ฉันรู้ ส้มเปรี้ยวตายฉันก็เสียใจมากเหมือนกัน แต่คุณจะสะเทือนใจเกินไปไม่ได้ ถ้าล้มป่วยขึ้นมา ฉันก็ต้องเป็นห่วงคุณอีกไม่ใช่เหรอ?”
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ไม่พูดอะไรแล้ว ก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ
และด้านหลังทั้งคู่ ชวนชมค่อยๆ เดินมา ใบหน้าไม่มีความเศร้าเสียใจสักนิด ใบหน้ามีแต่ความใจร้อนเต็มไปหมด
ถึงแม้ได้ยินว่าส้มเปรี้ยวกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เธอก็ประหลาดใจมากเหมือนกัน
แต่หลังจากประหลาดใจมาก ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เธอกับส้มเปรี้ยวไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ส้มเปรี้ยวก็แค่ตาย เธอไม่รู้สึกเสียใจและเสียดายส้มเปรี้ยวอยู่แล้ว แต่กลับรู้สึกดีใจ
สำหรับเธอ ส้มเปรี้ยวตายไปแล้วก็เป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยในอนาคตพ่อแม่ก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงส้มเปรี้ยวอยู่ตลอดเวลา
ขณะที่คิด ชวนชมก็ยกยิ้มขึ้นมา
ยิ้มไปยิ้มมา ทันใดนั้นหางตาเธอก็เห็นมายมิ้นท์ตรงหน้า สีหน้าบนใบหน้าก็แข็งทื่อทันที “คุณมายมิ้นท์!”
ได้ยินสามคำนี้ เยี่ยมบุญและภรรยาก็ตกตะลึงเช่นกัน ทั้งคู่มองไปทางที่ชวนชมชี้
เห็นมายมิ้นท์ คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ก็เหมือนกับได้รับการกระตุ้นครั้งใหญ่ ออกแรงดิ้นจากการประคองของเยี่ยมบุญ เดินไปที่มายมิ้นท์ด้วยสีหน้ามุ่งร้าย
มายมิ้นท์เห็นเธอดินมา และด้วยสีหน้าที่อึมครึม ก็รู้ว่าเธอเจตนาไม่ดี ในใจจึงแอบระวังตัวขึ้นมา
ดังนั้นเมื่อคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ยกมือขึ้นมาจะตบหน้ามายมิ้นท์ มายมิ้นท์ก็ตอบสนองทันควัน จับข้อมือคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เอาไว้ แล้วออกแรงบีบ
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยฉัน!”
มายมิ้นท์ไม่อาจปล่อยเธออยู่แล้ว แต่กลับออกแรงบีบที่มือมากขึ้น
เธอเห็นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เจ็บปวดจนหน้าเริ่มแดง ในใจไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด แต่รู้สึกน้อยใจด้วยซ้ำ
ใช่แล้ว น้อยใจ
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้กับคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ ขี้เกียจคิดมันแล้วด้วย
เธอออกแรงผลักคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์แล้วยืนขึ้นมา พูดด้วยแววตาเย็นยะเยือก “คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ คุณจะตบฉันเหรอ?”
ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่เธอไม่เคยตีเธอเลย ปกป้องเธอเหมือนเป็นแก้วตาดวงใจ
ผู้หญิงที่เกลียดชังเธอคนนี้ มีสิทธิอะไรมาลงมือกับเธอ?
ที่ยิ่งน่าแปลกคือ เมื่อผู้หญิงคนนี้ลงมือกับเธอ มันทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เกือบถูกมายมิ้นท์ผลักล้มลงกับพื้น โชคดีที่เยี่ยมบุญมาประคองเธอได้ทันเวลา จึงไม่เกิดจุดจบล้มลงกับพื้น
เธอจับแขนเยี่ยมบุญ ดวงตาแดงก่ำ มองมายมิ้นท์ราวกับจะกินเธอ “แกนั่นแหละ แกฆ่าส้มเปรี้ยว แกนั่นแหละ แกคืนส้มเปรี้ยวฉันมานะ แกคืนส้มเปรี้ยวฉันมา!”
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์คำรามใส่มายมิ้นท์ ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ถ้าเธอไม่ถูกเยี่ยมบุญจับเอาไว้ เกรงว่าเธอต้องพุ่งไปข่วนใบหน้ามายมิ้นท์แน่ๆ
ในใจมายมิ้นท์อึดอัดมาก และน้อยใจเสียใจอย่างมาก
เธอกำฝ่ามือแน่น ยิ้มด้วยความโกรธแล้วพูดขึ้น “คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ พูดจาระวังหน่อยนะ ฉันฆ่าส้มเปรี้ยวอะไรกัน?”
“เป็นแก แกนั่นแหละ!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์นิ้วสั่นๆ ชี้มายมิ้นท์ “ถ้าแกไม่เอาส้มเปรี้ยวเข้าคุก ส้มเปรี้ยวคงไม่สิ้นหวังจนกระโดดตึกฆ่าตัวตายหรอก ฮือๆๆ ส้มเปรี้ยวผู้น่าสงสารของฉัน……”
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์พิงหน้าอกเยี่ยมบุญ ร้องไห้จนหายใจไม่ออก
เยี่ยมบุญลูบหลังเธอเบาๆ ช่วยเธอปรับลมหายใจ และต้องการพูดอะไรบางอย่าง
แต่มายมิ้นท์เอ่ยปากขึ้นก่อน “น่าขำ เพราะฉันเอาส้มเปรี้ยวเข้าคุก ส้มเปรี้ยวกระโดดตึกฆ่าตัวตายก็มาโทษฉัน นี่มันเหตุผลอะไร? ทั้งๆ ที่จุดจบในวันนี้เธอเป็นคนหาเรื่องใส่ตัวเอง ถ้าเธอไม่ทำเรื่องชั่วๆ ฉันก็ไม่มีทางเอาเธอเข้าคุก เธอก็คงไม่ฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ พวกคุณมีคุณสมบัติอะไรมาโทษฉัน ถ้าจะโทษก็โทษตัวพวกคุณเอง การสั่งสอนของพวกคุณนั่นแหละที่มีปัญหา!”
อย่างไรก็ตามมุมมองของเยี่ยมบุญและภรรยามีปัญหาอยู่แล้ว คำพูดของเธอ พวกเขาจะฟังมันได้อย่างไร
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ยังคงคิดว่ามายมิ้นท์ฆ่าส้มเปรี้ยว ชี้จมูกมายมิ้นท์แล้วสาปแช่ง “มายมิ้นท์ แกฆ่าส้มเปรี้ยว ทำให้ฉันสูญเสียลูกสาวไป ฉันขอสาปแกในอนาคตจะเป็นเหมือนฉัน ให้สูญเสียคนสำคัญที่สุดของตัวเอง เจ็บปวดทรมานไม่มีที่สิ้นสุด!”
รูม่านตามายมิ้นท์ขยายตัว ดวงตาสั่นไม่หยุด สีหน้าซีดเซียวขึ้นมา
แปลกจริงๆ นะ
ทั้งๆ ที่เธอควรไม่ใส่ใจคำสาปแช่งนี้สิ ยังไงแล้วคำสาปแช่งประเภทนี้มันไม่ใช่ของจริง
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ในใจเธอใส่ใจมันอย่างมาก โดยเฉพาะเห็นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ใช้แววตาเกลียดชัง อยากให้เธอตายเหลือเกิน หัวใจเธอก็เจ็บปวดอยู่รางๆ ขอบตาก็แดงนิดหน่อย
มายมิ้นท์หายใจเข้าลึกๆ กำฝ่ามือแน่น ฝืนระงับความรู้สึกซับซ้อนในใจ ดึงมุมปาก เค้นยิ้มดูถูกออกมา “ได้ งั้นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์รอดูเลย ดูสิว่าฉันจะสูญเสียคนสำคัญ แล้วเจ็บปวดทรมานไม่มีที่สิ้นสุดไหม!”
พ่อแม่เธอเสียชีวิตไปหมดแล้ว
บนโลกใบนี้ เธอไม่มีคนสำคัญที่สุดแล้ว
ดังนั้นคำสาปแช่งอันน่าขำของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ มันถูกลิขิตให้เป็นคำพูดเพ้อเจ้อ
“ยัยหนู บางคำพูดก็อย่าพูดมั่นใจเกินไป ถึงเวลานั้นเสียใจภายหลังก็ไม่ทันแล้ว” เยี่ยมบุญมองมายมิ้นท์ ใบหน้าชราพูดด้วยความเย็นชา
มายมิ้นท์เชิดคาง “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเสียใจภายหลังไหม แต่ฉันรู้ ว่าคุณจะไม่มีทางเห็นวันที่ฉันเสียใจ”
สีหน้าเยี่ยมบุญเปลี่ยนไปมาก “หมายความว่าไง? เธอ……”
“ฉันอะไร?” มายมิ้นท์กอดอก
ใบหน้าชราของเยี่ยมบุญสั่นไหว ผลุบเปลือกตาลง ซ่อนความมืดมนในดวงตา “ไม่มีอะไร เราไปกันเถอะ”
เขาถามมายมิ้นท์ไม่ได้ว่ารู้เรื่องปัญหาไตของเขาหรือไม่
ถ้ามายมิ้นท์ไม่รู้ นั่นก็แปลว่าเขาสารภาพเองไม่ใช่เหรอ
ดังนั้นเขาเสี่ยงไม่ได้
บางทีคำพูดเมื่อครู่ของมายมิ้นท์ อาจจะหมายถึงอย่างอื่นก็ได้
คิดถึงตรงนี้ เยี่ยมบุญก็ประคองคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เดินออกไป เกรงว่าอยู่นานเกินไปแล้วจะเปิดเผยช่องโหว่
และพวกเขายังต้องไปดูศพส้มเปรี้ยวด้วย ไปทำความเข้าใจรายละเอียดการกระโดดตึกฆ่าตัวตายของส้มเปรี้ยว จะเสียเวลาอยู่ที่นี่มากเกินไปไม่ได้ วันหลังถ้ามีโอกาสค่อยจัดการผู้หญิงคนนี้
หลังจากเยี่ยมบุญมองมายมิ้นท์ด้วยแววตามืดมนเย็นชาแล้ว ก็หันหลังจะเดินออกไป
แต่ขณะที่หันหลัง ไตของเขาก็เจ็บปวดขึ้นมากะทันหัน
เยี่ยมบุญเจ็บจนทำเสียงฮึดฮัดออกมา ปล่อยคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์แล้วจะคุกเข่าลงกับพื้น
แต่มายมิ้นท์ก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เมื่อร่างกายเยี่ยมบุญไหลลงมา เธอก็ยื่นมือออกไปพยุงเขาโดยไม่รู้ตัว
การกระทำนี้ อย่าว่าแต่มายมิ้นท์เอง แม้แต่เยี่ยมบุญและคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์สองสามีภรรยาก็ตะลึงงัน
โดยเฉพาะเยี่ยมบุญ เห็นมือมายมิ้นท์ที่ประคองแขนตัวเอง เนื้อบนใบหน้าชราวัยก็สั่น
“เธอ……”
ได้ยินเสียงเยี่ยมบุญ มายมิ้นท์ก็ตอบสนองทันทีว่าตัวเองทำอะไรลงไป รีบปล่อยแขนเขา ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วพูดอย่างเย็นชา “ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีเวลามาแสดงละครตบตากับประธานเยี่ยมบุญ”
“เธอบอกว่าฉันแสดงละครตบตา?” เยี่ยมบุญหายใจหอบอย่างหนักด้วยความโกรธ
เขายอมรับว่าเขาไม่ใช่คนดี
แต่ก็คงไม่ทำการแสดงละครตบตาที่ผิดศีลธรรมขนาดนี้หรอกมั้ง?
