รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 85 ความน้อยใจของปีโป
ณ คฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์
ปีโป้ก็อ่านจดหมายแล้ว
ถึงแม้จดหมายนี้ เขาอ่านมาหลายรอบแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งก็สามารถพบสิ่งใหม่ๆ จากในนั้นได้
โดยเฉพาะชีวิตประจำวันและงานอดิเรกที่ข้าวก้องเล่า มันเหมือนพี่ใหญ่จริงๆ
แน่นอนว่าสิ่งที่เหมือนที่สุด ก็คือลายมือของข้าวก้องคนนี้ แค่ลายมือรุนแรงน้อยกว่าพี่ใหญ่อยู่บ้าง มีความสบายๆ มากกว่า
ถ้าเขาไม่รู้ว่าเพื่อนทางจดหมายของพี่ใหญ่คือพี่ส้มเปรี้ยว เขาจะคิดจริงๆ ว่าตอนนั้นคนที่เขียนจดหมายกับพี่ใหญ่คือมายมิ้นท์
ปีโป้พับจดหมายเรียบร้อย ใส่กลับไปในซอง เตรียมเก็บมัน
มายมิ้นท์ผู้หญิงคนนั้นต้องโกรธที่เขาเอาจดหมายมาโดยไม่ได้รับอนุญาตแน่ๆ ถึงได้บอกว่าให้เขาทิ้งมัน
เขาไม่ทิ้งหรอก คราวหน้าค่อยคืนให้เธอก็พอ
ปีโป้ทำเสียงฮึดฮัด เพิ่งจะใส่จดหมายไว้ในลิ้นชัก ประตูก็ถูกใครสักคนเคาะ “คุณชายรอง ลงมากินข้าวข้างล่างค่ะ”
“มาแล้ว!” ปีโป้ตอบ ลากเก้าอี้ยืนขึ้น
มาถึงด้านล่าง ส้มเปรี้ยวก็ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “น้องปีโป้”
“พี่ส้มเปรี้ยวมาแล้วเหรอครับ” ปีโป้ก็ยิ้มให้เธอเช่นกัน
ส้มเปรี้ยวพยักหน้า “คุณป้าเชิญฉันมากินข้าวน่ะ”
“อ๋อ” ปีโป้มองไปที่พิสมัย เรียกอย่างอุดอู้ “แม่”
พิสมัยทำเสียงฮึดฮัด ไม่สนใจ ยกเท้าเดินไปที่ห้องอาหาร
ปีโป้ไม่มีทางเลือก มองไปที่เปปเปอร์อีกครั้ง
เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย
ปีโป้ดวงตาเป็นประกาย กระโดดขึ้นมาอย่างสุขใจ “ดีจัง ขอบคุณครับพี่”
เขาก็รู้ว่าพี่ใหญ่สุดยอดที่สุดแล้ว
สามารถพูดโน้มน้าวแม่ได้ทุกครั้ง
“นายควรขอบคุณส้มเปรี้ยวด้วย ส้มเปรี้ยวก็ช่วยนายพูดโน้มน้าว” เปปเปอร์จับมือส้มเปรี้ยว
ปีโป้ตกตะลึง จากนั้นก็มองส้มเปรี้ยวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา “พี่ส้มเปรี้ยวก็ช่วยผมเหรอ?”
ส้มเปรี้ยวทัดผมไว้หลังหู ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น “ฉันแค่แนะนำคุณป้าสองประโยคเอง”
จริงๆ แล้วสำหรับการที่ปีโป้เล่นบาส เธอก็ชอบฟังชอบดู เมื่อเป็นแบบนี้ จะได้ไม่แย่งทรัพย์สินกับเปปเปอร์
ต่อไปเธอเป็นภรรยาของเปปเปอร์ จะไม่ให้ทรัพย์สินตระกูลนวบดินทร์ตกอยู่ในมือคนอื่นเด็ดขาด ถึงแม้คนคนนี้จะเป็นน้องชายเปปเปอร์ก็ไม่ได้!
ปีโป้ยังคงไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดว่าส้มเปรี้ยวจะช่วยเขาจริงๆ แต่ก็ยังกล่าวขอบคุณอย่างเชื่อฟัง
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าเธอค่อนข้างปลอม
คราวก่อนเขาให้เธอช่วยเซ็นสัญญาทีมบาสหน่อย แต่เธอบอกว่าไม่อยากให้แม่เขาเสียใจ ปฏิเสธเขาทันที
ครั้งนี้ เธอกลับออกตัวช่วยเขาพูดโน้มน้าว หรือไม่กลัวแม่เขาเสียใจแล้วเหรอ?
ส้มเปรี้ยวได้ยินปีโป้กล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แค่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ซาบซึ้งอะไรเธอมาก ในใจก็ไม่ค่อยพอใจ แสดงสีหน้าน้อยใจขึ้นมา “น้องปีโป้ไม่ค่อยพอใจที่ฉันพูดโน้มน้าวหรือเปล่า ทำไมรู้สึกนายไม่ดีใจเลยล่ะ?”
“ฮะ?” ปีโป้งุนงง
เขาไม่พอใจตอนไหน?
และไม่ดีใจตอนไหน?
เห็นปีโป้ไม่ตอบ ส้มเปรี้ยวก็กัดปาก มองเปปเปอร์อย่างทำอะไรไม่ถูก “เปปเปอร์ ฉันทำอะไรผิดไปใช่ไหมอ่า?”
“ไม่มีอะไรหรอก” เปปเปอร์ลูบผมเธอ จากนั้นก็มองไปที่น้องชาย “ปีโป้ ขอโทษส้มเปรี้ยว”
“ไม่ ทำไมผมต้องขอโทษล่ะ?” ปีโป้งุนงงอย่างแท้จริง
เขาไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นเลยโอเคไหม
เธอเองกำลังคิดมาก เกี่ยวอะไรกับเขา?
“เอาล่ะเปปเปอร์ ช่างเถอะ” ส้มเปรี้ยวดึงแขนเสื้อเปปเปอร์ บ่งบอกว่าไม่ต้อง
เปปเปอร์ลูบหลังมือเธอ จากนั้นก็ทำหน้าบึ้งตึง ดุปีโป้ด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “ฉันบอกว่า ขอโทษไง ไม่ได้ยินเหรอ?”
ปีโป้แค่รู้สึกตัวเองน้อยใจมาก แต่เพราะความน่าเกรงขามของเปปเปอร์ จึงกล่าวขอโทษส้มเปรี้ยว “ขอโทษครับพี่ส้มเปรี้ยว”
ส้มเปรี้ยวโบกมือ “ไม่เป็นไร”
“ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม?” ปีโป้จ้องเปปเปอร์ เดินไปที่ห้องอาหารอย่างขุ่นเคือง
ส้มเปรี้ยวกอดแขนเปปเปอร์แน่น “เปปเปอร์ ทั้งหมดมันเพราะ ทำให้พวกคุณสองพี่น้องทะเลาะขัดแย้งกัน”
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ไปกินข้าวก่อน” เปปเปอร์กดคิ้ว พูดอย่างเหนื่อยล้า
ส้มเปรี้ยวยิ้มขณะพยักหน้า
บนโต๊ะอาหาร ปีโป้ไม่พูดสักประโยคเดียว เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธอยู่
เขาไม่เข้าใจ คนที่เข้าใจเขาผิดก็คือส้มเปรี้ยว ทำไมสุดท้ายแล้วเหยื่อคือส้มเปรี้ยว แต่เขากลับกลายเป็นผู้กระทำผิด แถมยังต้องมาขอโทษส้มเปรี้ยวอีก
นี่มันเหตุผลอะไร!
ในช่วงเวลาหนึ่ง ปีโป้ไม่ค่อยชอบส้มเปรี้ยวอย่างอดไม่ได้ ในใจเริ่มต่อต้านที่เธอเป็นพี่สะใภ้ตน
เขาถึงขนาดรู้สึกว่า ถ้าต่อไปเธอเป็นพี่สะใภ้เขาจริงๆ เหตุการณ์ให้ขอโทษอย่างไร้เหตุผลแบบเมื่อครู่นี้ ต้องมีอีกมากแน่นอน
คิดแบบนี้แล้ว ปีโป้ก็ไม่อยากอาหารทันที ตบตะเกียบวางบนโต๊ะ
ทุกคนตกใจเพราะเขา มองไปทางเขาพร้อมกัน
“น้องปีโป้ เธอเป็นอะไร?” ส้มเปรี้ยวกะพริบตา ถามอย่างเป็นห่วง “มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่าอ่า สีหน้าแย่มาก”
“คุณไม่ต้องยุ่ง!” ปีโป้ตอบกลับอย่างอารมณ์ไม่ดี
การแสดงออกส้มเปรี้ยวอึมครึมทันที ฝืนยิ้ม “โอเค ฉันไม่ถามแล้ว……”
“เจ้าเด็กนี่ ทำไมทำกับพี่สะใภ้ลูกแบบนี้?” พิศมัยตบบ่าปีโป้หนึ่งที
จากนั้นเธอก็ยิ้มให้ส้มเปรี้ยว “ส้มเปรี้ยวอ่า เธออย่าโกรธเลยนะ เจ้าเด็กนี่ขาดการสั่งสอน”
ส้มเปรี้ยวยิ้มเล็กน้อยส่ายหน้า “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะคุณป้า ฉันไม่ได้ใส่ใจ”
ปากพูดแบบนี้ แต่ในใจกลับยิ้มเยาะ
ปีโป้เป็นคนไม่รู้จักบุญคุณอย่างที่คิดไว้ เธอหวังดีถามเขา ไม่คิดว่าเขาจะมีท่าทีแบบนี้
คอยดูเถอะ หลังจากเธอแต่งงานกับเปปเปอร์ เธอต้องหักเงินค่าขนมเขาอย่างโหดเลย
“งั้นก็ดีๆ” พิศมัยโล่งใจ
ลูกสะใภ้แสนดีแบบนี้ เธอไม่อยากเสียไป
“ยังไม่รีบขอโทษพี่สะใภ้อีก!” พิศมัยเร่งปีโป้
ปีโป้อ้าปาก กำลังอยากคัดค้านว่าเธอไม่ใช่พี่สะใภ้ตน แต่สบตากับดวงตาลุ่มลึกเย็นชาคู่นั้นของเปปเปอร์ พูดไม่ออกทันที
เปปเปอร์ละสายตากลับมา ตักเนื้อมะม่วงหนึ่งชิ้นวางในชามส้มเปรี้ยว “กินสิ นี่ของโปรดคุณ”
เห็นมะม่วงในชาม สีหน้าส้มเปรี้ยวก็แข็งทื่อในพริบตาเดียว มือที่จับตะเกียบก็กระชับแน่นเล็กน้อย
เปปเปอร์เห็นเธอไม่ขยับตะเกียบ เห็นสีหน้าเธอแย่อีกแล้ว ก็หรี่ตามถามขึ้น “เป็นอะไรเหรอ?”
“ฉันไม่เป็นอะไร แค่ฉันกินมะม่วงไม่ได้ ประจำเดือนฉันมาแล้ว” ส้มเปรี้ยวยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ระงับความตื่นตระหนกและประหม่าภายในใจเอาไว้ ตอบกลับอย่างอายๆ
“อย่างนั้นเหรอ งั้นก็ไม่กิน” เปปเปอร์ไม่ได้สงสัยคำพูดเธอ ตักเนื้อมะม่วงในชามเธอออกมา
ส้มเปรี้ยวถึงได้โล่งใจ
หลังอาหาร พิศมัยมองทั้งสองคน “ส้มเปรี้ยวอ่า คืนนี้ไม่กลับใช่ไหม”
“อืม ฉันบอกแม่ฉันแล้วค่ะว่าจะค้างที่นี่” ส้มเปรี้ยวยิ้มขณะตอบกลับ
“แล้วนี่จะทำยังไงดี?” พิศมัยทำหน้าลำบากใจ
ส้มเปรี้ยวแววตาเย็นชาทันที “อะไรคือจะทำยังไงคะคุณป้า”
หญิงชราคนนี้ คงไม่ใช่ไม่อยากให้เธออยู่หรอกนะ?
“ก็ห้องน่ะสิ ห้องนั้นที่ส้มเปรี้ยวอยู่ ฉันให้คนไปตกแต่งใหม่แล้ว คนยังอยู่ไม่ได้” พิศมัยถอนหายใจอย่างปวดศีรษะมาก
ปีโป้กำลังกัดแอปเปิลอยู่ ได้ยินคำพูดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน “แม่ แม่ตั้งแต่เมื่อไรโอ๊ย!”
เขายังพูดไม่จบ ก็ถูกพิศมัยเตะหนึ่งที
พิสมัยมองเขาอย่างเตือนๆ ไม่นานก็ยิ้มอีกครั้ง “เอาอย่างนี้แล้วกันเปปเปอร์ คืนนี้ส้มเปรี้ยวนอนห้องลูกดีไหม?”
