รักหวานอมเปรี้ยว - บทที่ 86 จะไปดีไหมนะ
เปปเปอร์กำลังดูฟอร์มรายงานบนแท็บเล็ต ได้ยินคำนี้ คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
ส้มเปรี้ยวรู้ว่าพิสมัยต้องการจับคู่พวกเขา เดิมทีแล้วก็ดีใจ แต่เห็นผู้ชายขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจก็กระตุก
“เปปเปอร์ คุณไม่อยากใช่ไหมอ่า?” เธอกัดปากมองผู้ชาย
ริมฝีปากบางของเปปเปอร์ขยับ กำลังจะเอ่ยปาก
พิสมัยก็ตบที่ต้นขา “เปปเปอร์ไม่อยากที่ไหนกันล่ะ ตัดสินใจตามนี้แหละ!”
“แม่!” เปปเปอร์ยิ่งขมวดคิ้วแน่น “แบบนี้มันไม่ดีต่อส้มเปรี้ยว เรายังไม่แต่งงานกัน”
สีหน้าส้มเปรี้ยวซีดทันที
คุณป้าตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว เขายังปฏิเสธ
เขาเคยคิดถึงใบหน้าเธอบ้างไหม!
ปีโป้ที่กัดแอปเปิลอย่างสบายๆ บนโซฟาข้างๆ เห็นส้มเปรี้ยวสีหน้าไม่ดี ในใจก็ค่อนข้างดีใจอย่างอธิบายไม่ถูก
“ยังไม่ได้แต่งงาน? พวกลูกเป็นว่าที่สามีภรรยากัน ก็ต้องแต่งงานอยู่ห้องเดียวกันไม่ช้าก็เร็ว ตอนนี้แค่ล่วงหน้าเท่านั้น” พิศมัยพูดอย่างคัดค้าน
เปปเปอร์มองผู้หญิงข้างกายที่ก้มศีรษะอยู่ “นี่มันไม่ให้เกียรติส้มเปรี้ยว”
“ไม่ให้เกียรติอะไร ส้มเปรี้ยวเธอ……”
“พอเถอะค่ะคุณป้า” ส้มเปรี้ยวฝืนยิ้มส่ายหน้า “ในเมื่อเปปเปอร์ไม่อยาก งั้นก็ช่างเถอะค่ะ ในคฤหาสน์ยังมีอีกตั้งหลายห้อง ฉันอยู่ห้องอื่นก็ได้ค่ะ”
“แต่……” พิสมัยยังไม่ค่อยเต็มใจ ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
ปีโป้ทิ้งแกนแอปเปิลทิ้งแล้วลูบมือ “แม่ ในเมื่อพี่ส้มเปรี้ยวบอกว่าช่างเถอะ ก็ช่างเถอะครับ อีกอย่างคืนนี้พี่ใหญ่ต้องติวการบ้านให้ผมด้วย ไม่มีเวลาอยู่กับพี่ส้มเปรี้ยวหรอก”
เปปเปอร์กวาดตามองน้องชาย แววตาหลีกเลี่ยงเล็กน้อย
“ติว?” พิศมัยมองปีโป้ด้วยแววตาประหลาดใจ
ไม่ใช่เธอดูถูกลูกชายตัวเองนะ
แต่เจ้าเด็กนี่ไม่ชอบเรียนหนังสืออยู่ตลอด ตอนนี้บอกต้องติว มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ โอเคไหม?
“แม่ นั่นสายตาอะไรของแม่ ผมติวแล้วทำไมเหรอ?” ปีโป้เหมือนแมวถูกเหยียบหาง กระโดดขึ้นมาทันที
พิสมัยเบ้ปาก “ลูกเล่นบาส แม้แต่มหาวิทยาลัยก็ไม่เตรียมสอบแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังติวอะไรอีกล่ะ?”
“มันไม่เหมือนกัน ถึงผมจะไม่สอบมหาวิทยาลัย แต่ก็ยังต้องเรียนวิชาวัฒนธรรมนะ ถ้าวิชาวัฒนธรรมผมแย่เกินไป ทีมบาสอาจจะถูกระงับ ไปกันเถอะพี่ใหญ่”
พูดจบ ปีโป้ก็ลากเปปเปอร์ไปข้างบน
ส้มเปรี้ยวมองร่างสองคน มือสองข้างกำแน่นขึ้นมา
ภายในห้อง เปปเปอร์ปิดประตู “นายจงใจใช่ไหม?”
ปีโป้หัวเราะฮ่าๆ “ผมทำเพื่อพี่ไม่ใช่เหรอ? พี่ไม่อยากอยู่กับพี่ส้มเปรี้ยว ผมก็เลยทำแบบนี้ไง”
นอกจากเหตุผลนี้ ก็ยังมีอีกเหตุผล
นั่นก็คือ เขาอยากแก้แค้นพฤติกรรมก่อนกินข้าวของส้มเปรี้ยว
ปีโป้มองพี่ใหญ่ของตัวเอง “พี่ ทำไมพี่ไม่อยากอยู่กับพี่ส้มเปรี้ยวอ่ะ?”
เปปเปอร์อึ้งกับคำถามนี้ จู่ๆ ก็ตอบไม่ค่อยออก
เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ในใจมันคัดค้านอย่างอธิบายไม่ถูก
ถึงแม้ตอนที่อยู่รีสอร์ตวันหยุด เขากับส้มเปรี้ยวนอนห้องเดียวกันแต่คนละเตียง
“ช่างเถอะ ถามเยอะแยะทำไม เอาหนังสือออกมา ฉันจะติวให้นาย” เปปเปอร์เปลี่ยนหัวข้อ
ปีโป้เบิกตากว้าง “ไม่ใช่แล้วพี่ ผมแค่อ้างเฉยๆ พี่จะติวให้ผมจริงเหรอ?”
“เร็ว!” เปปเปอร์มองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงไม่ให้ขัด
“……” ปีโป้ทำหน้าร้องไห้ หยิบหนังสือเรียนตัวเองออกมาเงียบๆ
วันรุ่งขึ้น
มายมิ้นท์เพิ่งมาถึงบริษัท เลขาซินดี้ก็ส่งซองจดหมายพัสดุซองหนึ่งให้เธอ
“ใครส่งมา?” มายมิ้นท์รับมาดู ด้านบนไม่มีข้อมูลผู้ส่ง
เลขาซินดี้ส่ายหน้า “ไม่แน่ใจค่ะ แผนกต้อนรับบอกว่าคุณชายคนหนึ่งส่งมา ระบุว่าต้องเอาให้คุณ”
“วัยรุ่น?” มายมิ้นท์เม้มปาก ในสมองมีใบหน้าปีโป้โผล่ขึ้นมาทันที
วัยรุ่นที่เธอรู้จักก็มีแค่คนนี้
คงไม่ใช่เขาจริงๆ หรอกนะ?
“ฉันรู้แล้ว เธอไปรับเอกสารที่ต้องอ่านวันนี้ ฉันกลับห้องทำงานก่อน” มายมิ้นท์หนีบซองจดหมายไว้ที่แขน
“ค่ะ” เลขาซินดี้ตอบ
กลับมาถึงห้องทำงาน มายมิ้นท์วางกระเป๋าลง จากนั้นก็ลากเก้าอี้แล้วนั่งลงก่อนจะแกะซองจดหมาย
ในนั้นมีบัตรผ่านประตูหนึ่งใบกับกระดาษโน้ตหนึ่งใบ
บัตรผ่านประตูนั้นพิมพ์ลายลูกบาสสีส้ม ข้างๆ เขียนว่า: การแข่งขันพื้นที่ห่างไกลรุ่นเยาว์ U17
มายมิ้นท์ยืนยันการคาดเดาของตัวเองได้ทันที นี่ต้องเป็นจดหมายที่ปีโป้ส่งมาแน่นอน
มายมิ้นท์วางบัตรผ่านประตูไว้ข้างๆ หยิบกระดาษโน้ตอีกใบขึ้นมา บนนั้นมีตัวหนังสือน่าเกลียดคดเคี้ยว มันเตะตาเธอในพริบตาเดียว
หลังจากใบหน้าเธอมีความไม่ชอบเคลื่อนผ่านไป ก็เดาเนื้อหาด้านในได้: พี่มายมิ้นท์ พรุ่งนี้ฉันเข้าร่วมการแข่งแรกของทีมชาติ เธอต้องมาดูนะ บ่ายสี่โมง ที่โรงยิมใจกลางเมือง จากปีโป้
มายมิ้นท์เบ้ปาก “ใครอยากไปดูการแข่งของนาย!”
เธอช่วยเขาเข้าทีมบาสก็ให้เกียรติมากพอแล้ว เขายังอยากให้เธอไปดูการแข่งอีก ฝันไปเถอะ!
ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่น้องตระกูลนวบดินทร์แต่ละคนกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนเธอยังไม่ออกจากตระกูลนวบดินทร์ แต่ละคนก็รังเกียจเธอแทบตาย พอเธอจากมา พวกเขากลับมีท่าทีที่ดีกับเธอขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ป่วยแท้ๆ เลย!
มายมิ้นท์ดึงมุมปากอย่างเย็นชา จากนั้นก็ฉีกกระดาษโน้ตเป็นชิ้นๆ แล้วโยนใส่ถังขยะ
“ประธานมายมิ้นท์” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
มายมิ้นท์เงยหน้ามองไป “เข้ามา”
“นี่เอกสารที่รับมาค่ะ” เลขาซินดี้วางกองเอกสารหนึ่งลง
มายมิ้นท์พยักหน้า “โอเค เดี๋ยวฉันอ่าน นอกจากนี้ เธอไปแจ้งประธานลาเต้ทีว่าสิบโมงประชุม”
“ค่ะ” เลขาซินดี้ได้ยินคำว่าประธานลาเต้ ดวงตาก็หลบหลีกเล็กน้อย และพยักหน้าตกลง
หลังจากเธอไป มายมิ้นท์ก็หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา เริ่มจัดการเอกสาร เมื่อใกล้จะถึงสิบโมง ก็ใช้ไม้เท้ายืนขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงาน เพื่อไปประชุม
เมื่อประชุมเสร็จ ก็เที่ยงแล้ว
เลขาซินดี้สั่งอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้วมาส่งที่ห้องทำงานมายมิ้นท์
มายมิ้นท์กินตามใจชอบไม่กี่คำ ชาหวานก็เคาะประตูเข้ามา ใบหน้ามีความท้อแท้เล็กน้อย “ประธานมายมิ้นท์ ฉันกลับมาแล้ว”
“ยินดีต้อนรับ” มายมิ้นท์ยิ้มให้เธอ
ชาหวานถอนหายใจ
มายมิ้นท์ถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
ชาหวานยักไหล่ “นี่ฉันไปเสียเที่ยว ยังคงหาคนที่ฉันต้องการหาไม่เจอ”
“ไม่เป็นไร ค่อยๆ หา” มายมิ้นท์ยิ้มปลอบเธอ จากนั้นก็ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ”
ชาหวานดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “ประธานมายมิ้นท์ เงินกู้จากธนาคารไม่กี่ธนาคารนั้นเพิ่งโอนเข้ามา จำนวนหกพันล้าน เงินก้อนนี้ฉันจัดสรรวิธีการใช้เรียบร้อยแล้ว คุณลองดูค่ะ”
“ได้” มายมิ้นท์รับเอกสารมาดู
หลังจากอ่านจบ เธอก็พยักหน้า “จัดสรรได้ไม่เลว ถ้าเป็นแบบนี้ โครงการมากมายที่เทนเดอร์กรุ๊ปหยุดไปก็สามารถพัฒนาใหม่ได้ เดี๋ยวฉันเจรจากับพวกลาเต้สักหน่อย ถ้าไม่มีปัญหา ก็ทำตามเธอ”
“โอเค งั้นฉันไม่รบกวนคุณกินข้าวแล้ว ออกไปก่อนนะคะ” ชาหวานลุกขึ้นจากไป
มายมิ้นท์หยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวต่อ
หลังจากกินข้าวเสร็จ เธอก็รีบไปหาลาเต้และผู้บริหารระดับสูงสองสามคนเพื่อปรึกษา
สุดท้ายทุกคนก็ตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ จัดสรรเงินทุนตามชาหวาน เริ่มโครงการที่พัฒนาก่อนหน้านี้อีกครั้ง
หลังจากดำเนินการแล้ว มายมิ้นท์ก็ยุ่งมาก วิ่งขึ้นวิ่งลงแต่ละแผนก เมื่อถึงเวลาพักผ่อน ก็เป็นเวลาบ่ายสองของวันต่อมา
เธอนั่งเก้าอี้ทำงานถอนหายใจอย่างโล่งอก แขนสองข้างเปลี่ยนมาทุบไหล่ที่ปวด
ทุบไปสักพัก ไหล่ก็ไม่ปวดขนาดนั้นแล้ว เธอเปิดลิ้นชักออก เตรียมชงชาหนึ่งแก้วให้ตัวเองสดชื่น จากนั้นก็เห็นบัตรผ่านประตูการแข่งบาสในลิ้นชัก
“กี่โมงแล้ว?” มายมิ้นท์เงยหน้ามองไปที่มุมขวาล่างของคอมพิวเตอร์
บ่ายสองสามสิบเก้า!
ยังไม่ถึงสี่โมง
จะไปดีไหมนะ?
มายมิ้นท์ค่อนข้างลังเล
จริงๆ แล้วเธอเอนเอียงไปทางไม่อยากไป
แต่ถ้าไม่ไป บัตรผ่านประตูนี้ก็เสียเปล่า ค่อนข้างน่าเสียดาย
สุดท้าย มายมิ้นท์ก็ตัดสินใจไปดูสักหน่อย อย่างไรแล้วเธอให้ปีโป้ได้รับบัตรผ่านประตูมา ไปดูการแข่งเขาสักรอบ ก็ถือเป็นค่าตอบแทนของเธอ
คิดแบบนี้ มายมิ้นท์ก็หยิบสายภายในขึ้นมา ให้เลขาซินดี้เตรียมคนขับรถ
