ราชินีพลิกสวรรค์ - ตอนที่ 176 วิชาปลุกเสกหุ่นเชิดของจริง
“ช้าก่อน!”
เว่ยจี๋โพล่งออกมา แต่ทว่าสายตากลับจ้องไหสุราที่เจียงหลีหอบเอาไว้ในอ้อมแขนตาเป็นมัน
อวี้ลู่เนี่ยง…
แม้ว่าเขาจะได้ลิ้มรสชาติของมันมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ยังคงต้านทานความหลงใหลของเขาที่มีต่อสุรานี้ไม่ได้สักที เขาถึงกับยิ่งได้ดื่มยิ่งหลงรัก
“วางเหล้าลงซะ” เว่ยจี๋เอ่ยขึ้นกับเจียงหลี
เจียงหลีขมวดคิ้ว “ข้าอยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่นเชิด” นางแสดงเจตนารมณ์ของตนเองอีกครั้ง
เว่ยจี๋กะพริบตาครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่สามารถละสายตาไปจากสุราที่อยู่ในอ้อมแขนของเจียงหลีไปได้ ในที่สดเขาก็กัดฟัน พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ได้! ข้ารับปากเจ้า!”
เมื่อเป็นไปตามเป้าหมาย เจียงหลีก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
นางเดินกลับไปแล้วค่อยๆ นำไหสุราในอ้อมแขนวางลงบนโต๊ะใหม่อีกครั้ง “เจ้าดูสิ ยอมตกลงเสียตั้งแต่ทีแรกก็ดี ทำไมต้องเล่นตัวด้วย สุดท้ายเจ้าก็พยักหน้ารับปากอยู่ดีใช่ไหมล่ะ”
“เหอะ!”
เว่ยจี๋สบถเสียงเย็นใส่นาง เขาสะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้งก่อนจะหอบเอาเหล้าสี่ไหไว้ในอ้อมกอดแล้วหมุนตัวกลับไป
“นี่ แล้ววิชาปลุกเสกหุ่นของข้าล่ะ” เจียงหลีเตือนไล่หลังเขา
เว่ยจี๋หยุดเดินแต่ไม่หันกลับมามอง พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก “เริ่มพรุ่งนี้”
เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอน เจียงหลีจึงยิ้มตาหยี
เมื่อกลับมาที่สุสาน เจียงหลีได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายเช่นนี้เป็นเวลาสองสามปี ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะกลายเป็นห้องนอนของนางไปเสียแล้ว
เจียงหลีนั่งลงบนเตียงหินแล้วเปิดกระเป๋าเอาวิเศษเพื่ออุ้มเจ้าเปี๊ยกที่กำลังลังหลับสนิทออกมา “เจ้าเปี๊ยก ทำไมเจ้าถึงนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้ แต่เจ้าหลับไปตั้งหลายปี ทำไมเจ้าถึงไม่โตขึ้นเลยล่ะ!”
เวลานี้ ชั้นแสงเปล่งประกายนั้นที่เคยปกคลุมร่างกายของเจ้าเปี๊ยกไม่มีให้เห็นอีกแล้ว ขนาดตัวมันเท่าเดิม เป็นเจ้าก้อนตัวเล็กๆ เพียงแต่ขนของมันดูนุ่มลื่นเงางามมากขึ้น
ท่านอนใสซื่อไร้เดียงสาของมันทำเอาเจียงหลียื่นมือไปเกาหูสีชมพูของมันด้วยความมันเขี้ยว
ดูเหมือนมันที่กำลังหลับฝันหวานอยู่ รู้สึกถึงการถูกรบกวนของเจียงหลี เจ้าเปี๊ยกในอ้อมกอดของนางจึงขยุกขยิก อุ้งเท้าอวบอ้วนของมันจับนิ้วของนางอย่างแม่นยำ ทั้งยังทำท่าโอนอ่อนไปตามฝ่ามือนางที่เกาไปมา
ความจั๊กจี้ที่ฝ่ามือทำให้เจียงหลีอยากชักมือกลับ แต่ทว่าเจ้าเปี๊ยกกลับจับนิ้วหัวแม่มือนางเอาไว้แน่น
“ไอ้ตัวแสบ!” เจียงหลีถอนมือออกไม่ได้ ต้องปล่อยให้มันหลับคานิ้วนางไปแบบนี้
ท่าทางน่ารักไร้เดียงสาเช่นนี้ ทำให้มุมปากของเจียงหลียกยิ้มออกมาจากใจ
…
วันรุ่งขึ้น วันนี้ที่รอคอย
เจียงหลีเรียกขวัญและกำลังใจให้ตนเองแล้วเดินไปที่ตำหนักใหญ่ของเว่ยจี๋ เขานั่งเอกเขนกอยู่บนแท่นฐานกลมเช่นเดิม เพียงแต่ วันนี้เขาไม่ได้ถือไหสุราในมืออีกต่อไป แล้วถือจอกสุราสีหยก นิ้วเรียวได้รูปถือขอบจอกหมุนข้อมือเบาๆ
เมื่อเห็นเขาเพลิดเพลินกับการร่ำสุรา เจียงหลีก็คิดว่าเขาต้องลืมสัญญาในวันนี้แน่นอน
“อ่ะแฮ่ม” เจียงหลีแกล้งกระแอมไอเพื่อเรียกสติเขา
แต่…
หลังจากที่เว่ยจี๋ได้ยินเสียงนาง เขาก็เพียงลืมตาขึ้นมาเห็นช่องว่างเล็กน้อย เหลือบมองนางแวบหนึ่งแล้วหลับตาอีกครั้ง
ปฏิกิริยาเช่นนี้ของเขา ทำเอาเจียงหลีถึงกับขมวดคิ้ว แล้วก้าวฉับๆ สองสามก้าวขึ้นไปเหยียบบนแท่นกลมที่เขานั่ง จากนั้นก็ยกเท้าเตะเขาไปหนึ่งที
“ฮ้าววว…!” เว่ยจี๋หันกลับมา เขาหาวแล้วบิดขี้เกียด หลบหนีบาทาของเจียงหลีที่กำลังเตะได้อย่างสวยงาม
ดวงตาของเจียงหลีดำดิ่ง ขบกรามแล้วเอ่ยเรียก “เว่ยจี๋”
“รู้แล้วๆ ข้าไม่ลืมหรอกน่า” เว่ยจี๋ชูแขนบิดขี้เกียจ แล้วลุกขึ้นนั่ง แขนเสื้อกว้างตกลงไปตามความยาวของเรียวแขน และเผยให้เห็นผิวที่ขาวซีดของเขา
ยกจอกในมือขึ้นจรดริมฝีปากแล้วจิบหนึ่งอึก เว่ยจี๋หลับตาเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติของอวี้ลู่เนี่ยงที่ไหลกลืนลงคอของเขาลงไป จนรู้สึกว่ามันตกถึงท้องแล้ว “สุราชั้นเลิศ! สมกับเป็นสุราชั้นเลิศจริงๆ!”
“หยุดโอ้เอ้ได้แล้ว” เจียงหลีเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้
เว่ยจี๋โยนจอกเหล้าเปล่าในมือขึ้นไปกลางอากาศ แล้วก็หงายหลังล้มตึงลงไป
ฟุ้บ!
เว่ยจี๋ล้มตัวนอนลงอีกครั้งด้วยเสียงที่แผ่วเบา ใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะ แสดงท่าทางกำลังเมาครึ่งหลับครึ่งตื่น
“เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถทุบไหสุราอวี้ลู่เนี่ยงที่เหลือทิ้งได้!” เจียงหลีเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
แต่เว่ยจี๋กลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน “อยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่น เจ้าต้องเข้าใจก่อนว่า วิชาปลุกเสกหุ่นเชิดคืออะไร”
เจียงหลีนิ่งค้าง แล้วขมวดคิ้วเพื่อครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
นางไม่ค่อยรู้จักวิชาปลุกเสกหุ่นเท่าไหร่นัก สิ่งที่ชัดเจนเพียงอย่างเดียวก้น่าจะเป็นปลุกเสกหุ่นจากศพของสำนักหลีหุนจง หรือการใช้คนฝึกหุ่น
“วิชาปลุกเสกหุ่นก็คือการครอบงำสติ และหลอมรวมวิญญาณ โดยใช้ศพคนหรือสัตว์หลอมเป็นหุ่น ฟังคำสั่งของข้า และรับใช้ข้า” เจียงหลีพูดสรุปในสิ่งที่เห็นมาจากการหลอมหุ่นของสำนักหลีหุนจงออกมาหนึ่งประโยค
แต่ทว่า เว่ยจี๋กลับหัวเราะเยาะ “ข้าเคยบอกแล้ว ว่าอันนั้นไม่นับว่าเป็นวิชาปลุกเสกหุ่นเชิดของแท้”
“แล้ววิชาปลกเสกหุ่นของจริงนั้นเป็นเยี่ยงไรรึ” เจียงหลีสบโอกาสไต่ถาม
เว่ยจี๋โคลงศีรษะแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจงจำเอาไว้ วิชาปลุกเสกหุ่นมิใช่วิชานอกรีต การสร้างหุ่นก็ไม่ใช่การฆ่าคน”
ทันใดนั้น เขาก็ล้วงเอาถั่วสีทองห้าเม็ดในอกเสื้อออกมาแล้วเหวี่ยงกระจายออกไป
ถั่วทองห้าเม็ดอยู่ในสายตาของเจียงหลีกลายเป็นลำแสงสีทองห้าลำแสง นางเบิกตากว้างแล้วมองตามความเคลื่อนไหวของถั่วสีทอง เมื่อถั่วสีทองตกลงบนพื้น ก็เกิดปรากฏการณ์อันน่าประหลาด
เคร้งๆๆๆ!
เสียงเครื่องจักรกลดังขึ้นมา เดิมทีเป็นถั่วสีทองเม็ดเล็กๆ แต่ตอนนี้กลับกลายร่างเป็นอัศวินเกราะทองห้าคน พวกเขาไร้ใบหน้า ซึ่งทั้งหน้ามีหน้ากากสีทองครอบเอาไว้ ในมือถือดาบใหญ่ ดูสง่างามและกล้าหาญ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ระดับพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างกายของพวกเขา ไม่คาดคิดว่าจะเป็นถึงระดับหลิงหวัง!
เจียงหลีมองจนดวงตาหดลงในทันที
“ไป!” เว่ยจี๋ออกคำสั่ง
ทันใดนั้น อัศวินเกราะทองคำทั้งห้าก็ก้าวฝีเท้า มุ่งไปข้างหน้าแยกย้ายกันพุ่งเข้าใส่หุ่นกลสัตว์ห้าตัวที่อยู่ในตำหนัก
ตึงตังๆ!
อัศวินเกราะทองคำมีความรวดเร็วอย่างยิ่ง ทั้งมีปฏิกิริยาที่ปราดเปรียว การโจมตีรวดเร็วและรุนแรง ทุกครั้งที่โจมตีออกไปต่างก็ทำให้ทั้งตำหนักสั่นสะเทือนได้ทั้งนั้น
เมื่อเจียงหลีเห็นก็ถึงกับเบิกตาอ้าปากค้าง อัศวินเกราะทองคำดูเหมือนจะถูกควบคมด้วยคนที่ซุกซ่อนภายใต้เกราะทองจริงๆ แต่ทว่าในสายตาของนาง พวกมันก็เป็นแค่หุ่นที่กลายร่างมาจากถั่วสีทองเท่านั้น
พลังอันน่าสะพรึงกลัว ระเบิดออกมาจากภายในร่างกายของอัศวินเกราะทอง
เกราะสีทองที่อยู่บนร่างส่องประกายแสงระยิบระยับ
หุ่นกลสัตว์ห้าตัวนั้นไม่เหมือนกับที่เจียงหลีเคยจัดการในครั้งแรกเลยสักนิด ถ้าหากหุ่นที่เจียงหลีต่อสู้ด้วยเป็นเพียงของเล่นที่มีข้อบกพร่อง ถ้าเช่นนั้น หุ่นกลสัตว์ห้าตัวนี้จะต้องเป็นหุ่นกลของแท้ชั้นดีแน่นอน!
ปังๆๆ!
การโจมตีของอัศวินเกราะทองนั้นไม่ซับซ้อน แต่กระบวนท่าที่เรียบง่าย กลับดูแล้วทำให้เจียงหลีคลั่งไคล้ในความเลือดร้อนบ้าระห่ำของพวกมัน ดูเหมือนว่า การปะทะกันโดยตรงและรุนแรงเช่นนี้สามารถกระตุ้นความเลือดร้อนในก้นบึ้งของผู้คนได้มากขึ้น
ตู้ม!
เสียงดังอย่างฉับพลันดึงดูดความสนใจของเจียงหลี
นางเงยหน้ามองขึ้นไปตามเสียงนั้น ก็เห็นว่ากรงเล็บของหุ่นกลสัตว์ตัวหนึ่งประทับเข้าที่หน้าอกของอัศวินเกราะทองอย่างจัง อัศวินเกราะทองแน่นิ่งไม่ขยับ ราวกับว่ามีพลังมหาศาลอันน่าหวาดกลัวที่หน้าอกของมัน จึงทำให้กรงเล็บของหุ่นกลสัตว์ไม่สามารถจิกเข้าไปได้เลยแม้แต่ครึ่ง
ช่างเป็นการป้องกันที่น่าทึ่งจริงๆ! ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลงเล็กน้อย
อัศวินเกราะทองที่ถูกโจมตี เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าที่ไม่มีหน้านั้น คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เจียงหลีมองเห็นสีหน้าของมัน ดูเหมือนมันจะเยาะเย้ยการโจมตีของหุ่นกลสัตว์ ในสีหน้านั้นมีความเย็นชาดุจน้ำแข็ง
ปั้ง!
อัศวินเกราะทองไม่แยแสกรงเล็บของหุ่นกลสัตว์ จากนั้นจึงยกดาบใหญ่ฟันไปที่จุดอ่อนของหุ่นกลสัตว์อย่างแรง…
YOU MAY ALSO LIKE
