ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว - บทที่ 695 ราชวงศ์ซาง 2 (2)
บทที่ 695 ราชวงศ์ซาง 2 (2)
หลี่ฉางโซ่วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วใช้พลังเซียนของเขาเข้าห่อหุ้มโคมโลงศพวิญญาณและดึงกลับมา
เขารู้สึกได้ว่าวิญญาณของโคมโลงศพวิญญาณกำลังต่อต้านอย่างบ้าคลั่ง
เห็นได้ชัดว่า มันเป็นสมบัติที่ถูกลิขิตไว้กับหรานเติ้ง เขาไม่อาจครอบครองมันได้จริงๆ
แต่สิ่งอื่นๆ …
หลี่ฉางโซ่วมองไปที่กองวัสดุล้ำค่าเล็กๆ เพียงแค่ชิ้นเล็กๆ ของพวกมันก็มีค่ามากมายแล้ว
ดังนั้นเขาจึงลื่นไถลเท้าของเขา และล้มลงพลางส่งเสียงร้องคร่ำครวญในอากาศที่ข้างหลังข่งเชวี่ยน
และบังเอิญว่า เขานอนอยู่บนกองวัสดุล้ำค่า แล้วเขาก็รีบลุกขึ้นยืน
ทันใดนั้นกองวัสดุล้ำค่าก็ลดลงไปสามในสิบส่วน!
จากนั้นหลี่ฉางโซ่วก็ร้องอุทานอย่างชื่นชมว่า “พลังเวทของสหายเต๋าข่งเชวี่ยนยอดเยี่ยมมาก ทำให้จักรวาลโดยรอบบิดเบี้ยวครั้งใหญ่ได้!”
ข่งเชวี่ยนยิ้มเฉยโดยไม่เอ่ยวาจาใดสักคำ
ในขณะนั้นจ้าวกงหมิงก็หมุนตัวไปในอากาศเช่นกัน และเขาก็ใช้ข้อได้เปรียบตามธรรมชาติของเขาอย่างเต็มที่เพื่อเลื่อนไถลส่วนโค้งที่สง่างามไปในอากาศ
จากนั้นเขาก็นอนลงบนกองวัสดุล้ำค่ากองเล็กๆ อย่างแม่นยำ แล้วลุกขึ้นยืนทันทีเช่นกัน
และทันใดนั้นวัสดุล้ำค่าที่หาได้ยากในตอนนี้ก็ลดลงไปสามในสิบส่วน!
จ้าวกงหมิงขมวดคิ้ว และกล่าวว่า “เจ้าทรงพลังน่าทึ่งจริงๆ การสูญเสียการควบคุมไข่มุกเทพทะเลของข้าอย่างกะทันหันนั้น มันน่าจะเกี่ยวข้องกับพลังเวทห้าธาตุของสหายเต๋า”
ข่งเชวี่ยนรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกทันที
ปรมาจารย์จากเผ่าหงส์หันกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติและมองดูความเสียหายของสงครามโจราของหลี่ฉางโซ่วร่วมกับจ้าวกงหมิง
ดวงตาของข่งเชวี่ยนไม่หวั่นไหว เขากล่าวอย่างสงบว่า “ท่านสุภาพบุรุษทั้งสอง วันนี้ ข้าจะสังหารหรานเติ้งผู้นี้อย่างแน่นอน!”
“ไม่ สหายเต๋า ไม่นะ!”
หลี่ฉางโซ่วมองไปที่เจดีย์เคลือบสมบัติ และคว้าไม้เฉียนคุนที่กำลังอาละวาด จากนั้นเขาก็ใส่เจดีย์กลับเข้าไปในแขนเสื้อของเขา
เขาหาได้ละโมบสมบัติใดๆ ไม่
แม้เจดีย์เคลือบสมบัติ จะเป็นสมบัติวิญญาณเซียนเทียนที่ดีซึ่งสามารถใช้เพื่อการโจมตีและป้องกันได้ แต่มันเป็นสมบัติจมตี ซึ่งหลี่จิ้งมีวาสนาชะตาลิขิตที่จะได้รับมันในอนาคต
หลี่จิ้ง หลี่เทียนหวางในอนาคต ผู้มอบความไว้วางใจให้กับเจดีย์เคลือบสมบัตินี้ ซึ่งสามารถสยบนาจาได้
ในขณะนี้ หลี่จิ้งกำลังฝึกบำเพ็ญอยู่ในสำนักตู้เซียน หลี่ฉางโซ่วจึงได้ฉวยโอกาสนี้ในการได้รับเจดีย์เช่นกัน
ต่อจากนี้ไป เขาจะสามารถตัดการเชื่อมต่อระหว่างจอมทัพแห่งศาลสวรรค์และสำนักพุทธาได้อย่างสมบูรณ์!
นั่นเป็นอีกหนึ่งบทการทดสอบขั้นต่ำสุดของเต๋าสวรรค์ของหลี่ฉางโซ่ว
ยิ่งไปกว่านั้น เจดีย์เคลือบสมบัตินี้ก็ไม่มีอะไรเทียบได้กับเจดีย์ที่มีส้นเท้าที่ไม่ธรรมดา ท่านปู่ที่ได้รับบุญที่ได้รับบุญจากปรมาจารย์ไท่ชิงที่กลายเป็นจอมปราชญ์
ที่ด้านข้าง จ้าวกงหมิงเห็นว่า หลี่ฉางโซ่วได้นำเจดีย์เคลือบสมบัติไป แต่เขาก็มีปัญหา …
เพราะนอกจากโคมที่เขาไม่อาจเอาไปได้แล้ว ก็ไม่มีสมบัติของหรานเติ้งชิ้นใดที่เตะตาเขาเลย
เมื่อเขาเอาวัสดุล้ำค่าไปเมื่อครู่นี้นั้น หาใช่เพราะเขาเป็นคนโลภไม่
ประการแรก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว เขาก็ต้องการจะผ่านช่วงเวลาทั้งทุกข์และสุข ความยากลำบากและอุปสรรคต่างๆ ไปพร้อมกับน้องเขยในอนาคตของเขา
ประการที่สอง วัสดุล้ำค่าเหล่านั้นหาได้ไร้ประโยชน์ไม่ เขาสามารถนำมันกลับไปให้เหล่าศิษย์น้องชายหญิงของเขาปรับแต่งได้
จ้าวกงหมิงไม่สนใจเรื่องความมั่งคั่งร่ำรวยเลย!
สมบัติที่สะสมไว้ของหรานเติ้งนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นของโบราณและหายาก แต่หากเขาเอาสมบัติวิญญาณต่างๆ เหล่านี้ไป ผู้คนก็จะคิดว่าเขา จ้าวกงหมิงไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน[1]…
ในขณะนั้น จ้าวกงหมิงลูบเคราของเขาและส่ายศีรษะ จากนั้นเขาก็ขยิบตาให้หลี่ฉางโซ่วและเดินตรงไปหาข่งเชวี่ยนโนเวลพีดีเอฟ
เขาประสานมือคารวะให้ แล้วเริ่มเกลี้ยกล่อมให้ข่งเชวี่ยนแสดงความเมตตา และแน่นอนว่า วัสดุล้ำค่าที่เหลือได้ถูกสงวนไว้ให้ข่งเชวี่ยน
แต่น่าเสียดายว่า ด้วยความเย่อหยิ่งยโสของข่งเชวี่ยน เขาย่อมจะไม่เอาพวกมันไปด้วยอย่างแน่นอน…
มันเป็นการเอาเปรียบหรานเติ้ง
ในขณะนั้นเสียงคำพูดของทั้งสามปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่นี้ได้ดังก้องอยู่ในท้องฟ้าที่ดารดาษไปด้วยดวงดาว
“สหายเต๋า ตอนนี้เจ้าได้เปรียบเหนือกว่าแล้ว” จ้าวกงหมิงกล่าว
“อย่างไรเสีย หรานเติ้งก็เป็นรองเจ้าสำนักแห่งสำนักบำเพ็ญเต๋าฉาน ถือเสียว่า เห็นแก่หน้าข้าสักหน่อย ปล่อยเขาไปในครั้งนี้ด้วยเถิด”
ข่งเชวี่ยนกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากข้าไม่สังหารเขาในวันนี้ แล้วมันจะไม่เป็นภัยพิบัติต่อข้า หากเขาลอบทำร้ายข้าในภายหน้าหรือ?”
“สหายเต๋า เจ้าคิดเช่นนั้นไม่ได้!”
หลี่ฉางโซ่วรีบแก้ไขให้ถูกต้อง
“วันนี้ รองเจ้าสำนักหรานเติ้งโจมตีเจ้าก่อน เจ้าไม่เต็มใจที่จะถูกทำให้เสียหน้าหน้าด้วยเช่นกัน ดังนั้นเจ้าจึงตอบโต้กลับด้วยความโกรธ
รองเจ้าสำนักหรานเติ้งเป็นบุคคลในตำนานแห่งโลกบรรพกาล และเป็นผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่อันดับต้นๆ เขาจะไร้ยางอายได้อย่างไร?
หากเขาพ่ายแพ้ด้วยมือเจ้าในวันนี้ แล้วเขาจะแอบลอบทำร้ายเจ้าในวันพรุ่งนี้ได้อีกหรือ?
หากเป็นเช่นนี้ มันจะเป็นการจงใจทำลายเกียรติยศศักดิ์ศรีของสำนักบำเพ็ญเต๋าฉาน และเป็นการทำลายชื่อเสียงของสำนักบำเพ็ญเต๋าเช่นกัน”
ข่งเชวี่ยนพยักหน้าช้าๆ และเผยรอยยิ้มเล็กน้อย
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เพื่อเห็นแก่สหายเต๋าทั้งสองในวันนี้ ข้าก็จะไม่ใส่ใจทะเลาะกับเขาอีก”
ทันใดนั้นก็มียินเสียงร้องขึ้นมา มันเป็นเสียงของผู้อาวุโสแห่งสำนักบำเพ็ญเต๋าฉานคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่าง ในขณะนั้นเขากำลังโกรธเกรี้ยวมาก เขาก้มศีรษะลงและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
ข่งเชวี่ยนกวาดสายตามองไปยังบรรดาศิษย์แห่งสำนักบำเพ็ญเต๋าฉานที่อยู่ด้านล่างราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัว
ใบหน้าของชายชราผู้หนึ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ และเพียงในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปข้างหน้าและตวาดด้วยความโกรธ ทว่าจู่ๆ ก็มีมือใหญ่สองสามมือมาตบเขาและผลักกดเขาลงไป!
หลี่ฉางโซ่วยิ้มและกล่าวว่า “สหายเต๋า ผู้คนด้านล่างมาจากสำนักบำเพ็ญเต๋า ให้ข้าชี้แจงให้พวกเขาฟังเถิด”
ข่งเชวี่ยนตอบว่า “เชิญสหายเต๋า”
หลี่ฉางโซ่วประสานมือคารวะให้เหล่าผู้เป็นเซียนแห่งสำนักเซียนเต๋าเวยที่อยู่ด้านล่างและกล่าวเสียงดัง
“พวกเจ้าทุกคนได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้แล้ว
รองเจ้าสำนักหรานเติ้งโจมตีสหายเต๋าข่งเชวี่ยนก่อน แต่เขาก็ถูกสหายเต๋าข่งเชวี่ยนตอบโต้กลับและยับยั้งเอาไว้ได้
โชคดีที่เขาได้รับการช่วยเหลือจากกงหมิงแห่งสำนักบำเพ็ญเต๋าเจี๋ย
ข้าคือ เทพวารีแห่งศาลสวรรค์ วันนี้ ข้ายินดีจะเป็นคนกลางสร้างสันติให้กับสหายเต๋าข่งเชวี่ยน และรองเจ้าสำนักหรานเติ้ง
กรรมระหว่างสหายเต๋าข่งเชวี่ยนและรองเจ้าสำนักหรานเติ้งจะถูกตัดขาด นั่นคือทั้งหมด!”