ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว - บทที่ 768 กลุ่มใดที่ทรงพลังในการข่มเหงสัตว์มงคล? (3)
- Home
- ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว
- บทที่ 768 กลุ่มใดที่ทรงพลังในการข่มเหงสัตว์มงคล? (3)
บทที่ 768 กลุ่มใดที่ทรงพลังในการข่มเหงสัตว์มงคล? (3)
ในขณะนั้น ไป๋เจ๋อตัวสั่นเทาเล็กน้อย
หลี่ฉางโซ่วยิ้มอยู่ข้างๆ และกล่าวว่า “ยินดีด้วยที่ศิษย์พี่ได้สัตว์พาหนะที่ดีขอรับ”
“ไยเจ้าถึงมายินดีกับข้า” ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ยิ้มและกล่าวว่า “ไป๋เจ๋อผู้นี้เข้ากับตัวตนของเจ้า ดังนั้น เจ้าควรยอมรับเขาเป็นพาหนะของเจ้า”
“ศิษย์พี่ ท่านไม่ยอมรับเขาหรือขอรับ?”
หลี่ฉางโซ่วรีบกล่าวว่า “แล้วเหตุใดเราถึงต้องใช้ความพยายามมากเช่นนี้? เพียงแค่ปล่อยมันไปเท่านั้น ข้าไม่ใช้พาหนะขอรับ”
ไป๋เจ๋อกระโดดขึ้นทันทีและเบิกตายาวเรียวสีเหลืองซีดของเขาขึ้นมา เขาจับจ้องมองไปที่หลี่ฉางโซ่วอย่างเกรี้ยวกราด
ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ยิ้มและกล่าวว่า “อย่าปฏิเสธไปเลย เจ้าจะเกรงใจข้าไปไยกัน?”
“ศิษย์พี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้นขอรับ” หลี่ฉางโซ่วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ศิษย์พี่ ท่านลองจินตนาการดูเถิดว่า หากข้าขี่ไป๋เจ๋อออกไป แล้วฝ่าบาทองค์เง็กเซียนควรจะหาสัตว์พาหนะเยี่ยงใดมาสยบไป๋เจ๋อเล่าขอรับ?
นอกจากนี้ โดยปกติแล้ว ร่างหลักของข้าก็มักจะไม่ออกจากที่พำนักของข้า ข้าใช้ร่างจำแลงของข้าเคลื่อนที่ไปรอบๆ
เมื่อร่างจำแลงของข้าตกอยู่ในอันตราย ข้าก็จะทำลายตัวเอง ข้าไม่สะดวกที่จะขี่สัตว์พาหนะขอรับ”
“นั่นก็มีเหตุผล” ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น เราก็พาเขากลับไปที่วังดุสิตดีหรือไม่?
ข้ายังไม่ได้รายงานเรื่องนี้กับเหล่าจื้อเลย แล้วจะเป็นอย่างไรเล่าหากเหล่าจื้อไม่พอใจมัน… ศิษย์น้อง ไยเจ้าไม่เอามันไปไว้บนยอดเขาหยกน้อยเล่า?”
“มันไม่เหมาะกับยอดเขาหยกน้อยเช่นกันขอรับ” หลี่ฉางโซ่วแบมือของเขา
“ข้ายังไม่พร้อมที่จะเผยไพ่ไม้ตายของข้าให้เขารู้ขอรับ”
“แล้วเมืองอันสุ่ยเล่า?”
“พวกเราไม่ได้เพียงแค่จัดเตรียมมันให้เหล่าผู้อาวุโสทหารปีศาจหรอกหรือ? หากเราปล่อยให้ผู้บัญชาการปีศาจโบราณไปที่นั่น แล้วนั่นจะไม่…”
“พอแล้ว!” ไป๋เจ๋อคำราม “ข้าจะบินอยู่บนท้องฟ้าด้วยตัวของข้าเอง!”
“หือ?” ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่กวาดสายตามองข้ามไปที่ไป๋เจ๋อ ทันใดนั้นไป๋เจ๋อก็ตัวสั่นเทาและก้มหัวลงทันที
“ผู้น้อยหมายถึงว่า หากไม่มีสถานที่ที่เหมาะสมพอจะปักหลักได้” ไป๋เจ๋อพึมพำ
“เหตุใดถึงไม่ปล่อยให้ผู้น้อยออกเดินเตร่ไปรอบๆ ข้างนอกเล่า? ผู้น้อยเก่งกาจเรื่องหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ หากท่านต้องการ ผู้น้อยก็จะรีบเร่งไปปรากฏตัวที่นั่นทันที”
ทว่าปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ก็ส่ายศีรษะและถอนหายใจ “นั่นก็ไม่เหมาะเช่นกัน มันจะไม่ทำให้ผู้คนพูดว่าสำนักบำเพ็ญเต๋าหยินของเราไม่รู้วิธีว่าจะชื่นชมความสามารถและข่มเหงรังแกสัตว์มงคลอย่างไร?”
ไป๋เจ๋ออดจะเลิกคิ้วและร่ำร้องออกมาไม่ได้…
พวกท่านยังทำร้ายข้าไม่พออีกหรือ? ยังไม่พออีกหรือ?
ปฏิญญาเต๋าสวรรค์ห้าเท่า กฎการควบคุมปราณวิญาณ และกฎห้ามในการไม่อนุญาตให้เขาได้แปลงร่างเป็นมนุษย์
พวกเขาเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงการเลี้ยงดูเขา…
ข้าไม่รู้ว่า ความหมายที่แท้จริงของ “การเลี้ยงดู” ที่เทพวารีกล่าวถึงนั้นมีความหมายเฉพาะอะไรเป็นพิเศษ!?!
เดิมทีข้าอยากติดตามเทพวารีและสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อีกอย่างหนึ่ง!
ช่างเถิด ช่างเถิด…
“ข้าคิดออกแล้ว”
ดวงตาของปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่เป็นประกายทันที เขาหยิบยันต์หยกออกมาจากกระเป๋าหน้าอกของเขา และสัมผัสมันด้วยแสงเซียนเบาๆ
ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ยิ้มและกล่าวว่า “จงมอบสิ่งนี้ให้กับเสี่ยวจี้แห่งสำนักตู้เซียน และเลี้ยงดู สัตว์เทพไป๋เจ๋อเอาไว้ในสำนักตู้เซียน เพียงอย่าปล่อยให้มันไปที่ยอดเขาหยกน้อยของเจ้าเท่านั้น”
หลี่ฉางโซ่วคิดถึงเรื่องนี้ครู่หนึ่ง และตกลงรับคำอย่างไม่เต็มใจ
ด้วยวิธีเช่นนี้ มันจะง่ายกว่าที่เขาจะใช้พลังเวทของไป๋เจ๋อเพื่อทำการรวบรวมข้อมูล
มันก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย
มันไม่เหมาะที่พวกเขาจะก่อปัญหาอย่างอุกอาจในเคหาสน์ถ้ำของตู้เอ้อร์เจินเหรินอยู่เสมอ
ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่อยากชมการแสดง เขาต้องการให้หลี่ฉางโซ่ว และหลิงเอ๋อร์พาไป๋เจ๋อกลับไปที่สำนัก
ทว่าในขณะนี้ หลี่ฉางโซ่วก็ยังไม่ไว้วางใจไป๋เจ๋อมากนัก และยังกังวลว่า ไป๋เจ๋อจะตายไปพร้อมกับเขาในท้ายที่สุด
ดังนั้น หลังจากนั้นไม่นาน …
สัตว์เทพสีรุ้งโปร่งแสงได้ลากเมฆข้ามท้องฟ้าของภูเขาคุนหลุนไป
มันซ่อนกลิ่นอายลมปราณของมันและหลีกเลี่ยงความลับสวรรค์ขณะที่มันบินไปยังทิศทางของสำนักตู้เซียนอย่างรวดเร็ว
มีรั้วกระบี่บินอยู่ข้างหน้า และตอนนี้ก็มีไป๋เจ๋อกำลังลากรถม้า เหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญย่อมจะไม่หลอกลวง
บนเมฆสีขาว ขณะนี้ หลี่ฉางโซ่ว หลิงเอ๋อร์ และปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่
หลิงเอ๋อร์เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ในตอนนั้น เหตุใดท่านถึงเลือกคำตอบของข้าเล่าเจ้าคะ?”
“นี่…”
หลี่ฉางโซ่วยิ้มและกล่าวว่า “ความจริงแล้ว มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ไป๋เจ๋อผู้นี้น่าจะวางแผนมาครึ่งปีแล้ว แต่ข้ามีเวลาโต้ตอบเพียงครึ่งวันเท่านั้น
ดังนั้นข้าจึงได้ข้อสรุปว่า ไม่ว่าสุดท้ายข้าจะเลือกอะไร ไป๋เจ๋อก็ได้คาดการณ์เอาไว้แล้ว
จากที่เขากล่าวมาก่อนหน้านี้ ย่อมแสดงว่า เขาได้สังเกตข้ามานานแล้ว”
จากนั้นปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่ก็ถามว่า “แล้วไยเจ้าไม่เอาคำตอบที่ข้ากล่าว?”
“ศิษย์พี่ อย่ามีโทสะไปเลย” หลี่ฉางโซ่วคลี่ยิ้มและกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ในตอนนั้น ท่านไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก ท่านเพียงแค่เล่นๆ เท่านั้น
เพราะอย่างไรเสีย ระดับฐานพลังของท่านก็อยู่ในระดับสูง แม้ท่านจะไล่ล่าไป๋เจ๋อเป็นเวลาแปดถึงสิบปี มันก็ย่อมจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
ดังนั้น ข้าจึงถือว่าทางเลือกของท่านเป็นทางเลือกที่ไม่สมบูรณ์
ภายใต้สถานการณ์ปกติ ทางเลือกเช่นนั้น ก็เป็นทางเลือกที่เป็นไปได้มากที่สุดเป็นอันดับสอง
ทว่ามันก็ใช้ไม่ได้กับผู้บัญชาการปีศาจ ไป๋เจ๋อ
แต่ในทางตรงกันข้ามนั้น หลิงเอ๋อร์เฉลียวฉลาด แต่ก็ยังไม่ถือว่าเพียงพอ
คำตอบที่นางให้มานั้น มีโอกาสสามในสิบส่วนที่น่าจะเป็นสถานที่ที่ไป่เจ๋อกำลังซ่อนตัวอยู่”
หลิงเอ๋อร์มีท่าทีดูเข้าใจรู้แจ้ง จากนั้นนางก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจและเดินเข้าไปใกล้ศิษย์พี่ของนางมากขึ้น
“มั่นใจเพียงสามในสิบส่วนเท่านั้นหรือ?” ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่คลี่ยิ้มและหรี่ตาลง “นั่นไม่เหมือนนิสัยของเจ้าเลย ศิษย์น้อง”
หลี่ฉางโซ่วพยักหน้าช้าๆ และกล่าวอย่างจริงจังว่า “เป็นเรื่องจริงที่ข้ามั่นใจเพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น ทว่าการเดิมพันนี้ก็เป็นการรับประกันการทำกำไรได้อย่างแน่นอน
หากวันนี้ข้าหามันพบ ข้าก็จะออมแรงและประหยัดเวลาไปได้จะได้ แต่หากวันนี้ ข้าหามันไม่พบ ข้าก็ทำได้เพียงแค่ไล่ล่ามันไปให้ถึงที่สุดเท่านั้น
แต่ก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ…
ไป๋เจ๋อ เหตุใดเจ้าถึงตรวจสอบวิหารเทพทะเล?”
พวกเขาทั้งสามต่างก็มองไปข้างหน้า ทว่าสัตว์มงคลตัวนั้นก็ยังคงนิ่งเงียบ
ท้องฟ้าสีครามเป็นดั่งภาพสะท้อนของทะเลสาบ ในขณะนั้น สัตว์เทพร่างเพรียวบางได้เหินเวหาในอากาศ และกำลังลากพาแสงเรืองรองเจ็ดสีจางๆ ไปด้วย
ในทุกๆ ครั้งที่มันร่อนลงมา มันก็จะทิ้งรอยคลื่นเจ็ดสีเอาไว้บนแผ่นฟ้า
เขาต้องการให้ความสนใจหรือไม่?
เนื่องจากเขาต้องการทำอาหารมนุษย์ที่เลิศล้ำที่สุด เขาจึงไปค้นหาส่วนผสมในสมัยนั้นที่ทะเลทักษิณ
ในท้ายที่สุด เขาก็ถูกเหล่าบุรุษร่างกำยำกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสามารถขี่ม้ามาสกัดกั้นเอาไว้ได้ที่ประตูเมือง นั่นเป็นความอับอายต่อการวางตัวของปรมาจารย์ผู้เหนือกว่า
แน่นอนว่า ข้าไม่อาจพูดได้
“วันนี้ ข้าได้เห็นแล้ว” ไป๋เจ๋อกล่าว
ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่และหลี่ฉางโซ่วต่างก็มองหน้ากันด้วยสายตาชื่นชม
หลี่ฉางโซ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เราไม่อาจทำให้เขาพักอยู่ได้จริงๆ”
“มาทำมันกันเถิด” ปรมาจารย์เต๋าผู้ยิ่งใหญ่หยิบแผนภาพไท่จี๋ออกมาเงียบๆ “ตอนนี้ ก็ถือได้ว่าเป็นการทำความสะอาดสำนักแล้ว”