สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! - ตอนที่ 237 การแสดงความสามารถด้านศิลปะ (3)
แต่ความไม่พอใจของทุกคนสงบเงียบลงไป หลังซินเอ๋อร์ร่ายรำจบ
เพราะไม่ว่าจะเป็นรูปโฉม ท่วงท่า ซินเอ๋อร์ต่างยอดเยี่ยมที่สุด
แม้ทุกคนจะอิจฉา ริษยา ไม่พอใจมากมาย เพียงข่มกลั้นไว้ภายในเท่านั้น
ผู้ใดให้ความสามารถตนสู้เขาไม่ได้!
เพราะความอ่อนโยนและมีมารยาทของซินเอ๋อร์ และทุกครั้งที่ร่ายรำอย่างจริงจัง จนแทบลืมเลือนรอบกาย
เพราะเวลากระชั้นชิดเข้ามา ซินเอ๋อร์จึงกลัวตนทำออกมาได้ไม่ดี ดังนั้นจึงฝึกฝนจนแทบไม่ว่างเว้น
ทุกวันคนที่มายังห้องฝึกฝนเร็วที่สุดคือเธอ จากไปคนสุดท้ายก็คือเธอ
หนึ่งวันฝึกฝนร่ายรำกว่าสิบชั่วยาม แม้นางรำคนอื่นที่ร่ายรำเป็นประจำยังทำไม่ได้ แต่เธอกลับทำได้
แม้หลายวันมานี้จะลืมเลือนทุกสิ่ง ฝึกซ้อมอย่างหนัก แต่การร่ายรำของซินเอ๋อร์นับวันยิ่งยอดเยี่ยม เหนือกว่าผู้อื่น
แต่มีได้ย่อมมีเสีย เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน ซินเอ๋อร์ผ่ายผอมลงอย่างหนัก
จื่ออีที่มองอยู่ด้านข้างทั้งซาบซึ้งและเสียใจ
หลังผ่านงานแสดงความสามารถด้านศิลปะครั้งนี้ไป เธอต้องตอบแทนซินเอ๋อร์อย่างดีถึงจะเหมาะสม!
และไม่รู้ว่าหากบางคนกลับมา เห็นซินเอ๋อร์ผ่ายผอมลง จะปวดใจและตำหนิเธอหรือไม่!
คิดแล้ว ในใจจื่ออีกังวลขึ้นมา
เพราะเธอเข้าใจ สำหรับความในใจที่เจ้านายตนมีต่อซินเอ๋อร์ และทุกคนต่างมองออก
เธออยู่ข้างกายเจ้านายมาหลายปี ไม่เคยเห็นเจ้านายหลงรักสตรีนางใดมาก่อน แต่สำหรับซินเอ๋อร์กลับแตกต่างออกไป!
อาจเพราะมีเพียงสาวน้อยผู้นี้ที่ไม่รู้ตัว
พอคิดถึงตรงนี้ จื่ออีกังวลใจ และคาดหวังไปพร้อมกัน
เพราะการร่ายรำของซินเอ๋อร์ คือการแสดงที่ยอดเยี่ยมอันหนึ่งที่เธอเคยเห็นมา
เธอช่างมีพรสวรรค์ในการร่ายรำเสียจริง!
การร่ายรำที่แสดงออกมา สง่างาม มีจิตวิญญาณ โดดเด่น และยอดเยี่ยม
บนกายเธอมักกระจายกลิ่นอายบริสุทธิ์ออกมา ทำให้คนเห็นคิดว่าเธอคือเทพธิดาที่ละเรื่องทางโลกแล้ว!
คือสตรีที่ทำให้คนตกตะลึงจริงๆ!
ไม่รู้เมื่อเจ้านายกลับมา เห็นคนที่ตนรักร่ายรำอย่างน่าตกตะลึงนั้น จะรู้สึกเช่นไร!
ยิ่งคิด จื่ออีตั้งหน้าตั้งตารอคอย!
เวลาผ่านไปท่ามกลางซินเอ๋อร์ที่ฝึกฝนไม่หยุด จื่ออีได้แต่ตั้งหน้ารอคอยและกังวล
วันนี้การแสดงความสามารถด้านศิลปะเริ่มขึ้นแล้ว!
…
วันนี้กลางแสงอาทิตย์เจิดจรัส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมพัดเอื่อย สภาพอากาศเหมาะกับการออกมาพักผ่อนหย่อนใจอย่างยิ่ง!
และวันนี้บนถนนขึ้นชื่อริมทะเลสาบไท่จื่อ คึกคักกว่าที่ผ่านมาหลายส่วน
เพราะวันนี้ที่นี่มีการแสดงความสามารถด้านศิลปะที่ผู้คนรอคอยมานาน
บนพื้นที่ว่างเปล่าข้างทะเลสาบไท่จื่อ ได้มีการสร้างเวทีสูงขึ้นมา ด้านล่างวางเก้าอี้ยาวเรียงรายไว้เต็มพื้นที่ เพื่อรองรับราษฎรที่เข้าร่วมงาน
รอบๆ ของทะเลสาบไท่จื่อ มีร้านค้าขายอาหาร ของใช้ และของว่างไม่น้อย ไม่พลาดโอกาสนี้จับจองที่ตั้งกันอยู่ตรงนั้นอย่างดุเดือด
เสียงโหวกเหวกดังสนั่นนั้น ดังขึ้นไม่ขาดสาย
ตรงข้ามกับทะเลสาบไท่จื่อผู้คนพลุกพล่าน ภายในเรือนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
“พี่จื่ออี ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่ นี้ ชุดนี้ ข้าสวมไม่ได้!”
เสียงตกใจดังขึ้นภายในเรือนนั้น ออกมาจากปากของซินเอ๋อร์!
เห็นเพียงเวลานี้ ซินเอ๋อร์ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังล้างหน้าหวีผม จื่ออีเข้ามาพบเธอ และในมือยังถือกระโปรงมาชุดหนึ่ง เพื่อให้เธอสวมใส่
แต่เมื่อซินเอ๋อร์เห็นกระโปรงหลัวฉวินบางเบาสีแดงสดชุดนั้น แทบหยุดหายใจ!
เห็นเพียงกระโปรงหลัวฉวินสีแดงสดตัวนี้ ไม่ว่าการตัดเย็บหรือด้านอื่น ต่างเย็บปักออกมาอย่างสวยงาม
แต่สิ่งที่ทำให้ซินเอ๋อร์ไม่พอใจคือ ส่วนหน้าอกของกระโปรงหลัวฉวินสีแดงนี้ ตัดเย็บออกมาค่อนข้างต่ำ
หากเธอสวมชุดนี้ ไม่หมายความว่าเธอเปิดเผยเรือนร่างออกไปหรือ!
ดังนั้น ซินเอ๋อร์ขณะหยิบกระโปรงหลัวฉวินชุดนี้ขึ้นมอง พลันร้องตกใจออกมา จากนั้นส่งกลับให้กับจื่ออี บนใบหน้าเผยท่าทางตีให้ตายก็ไม่ยอมสวมใส่ออกมา!
สำหรับสีหน้าเหลือเชื่อและไม่พอใจของซินเอ๋อร์ จื่ออีรู้สึกน่าขันและจนใจอย่างยิ่ง
เธออยู่ในอาชีพนี้มานาน เสื้อผ้าเช่นนี้ สำหรับจื่ออีความจริงไม่ได้มีสิ่งใด
แต่เธอรู้ว่าสำหรับคนอื่นที่หัวโบราณ ยกตัวอย่างเช่นซินเอ๋อร์ กลับแตกต่างออกไป
แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เสื้อผ้าชุดนี้เธอออกแบบขึ้นมาเพื่องานครั้งนี้โดยเฉพาะ
หากซินเอ๋อร์ไม่สวม เช่นนั้นจะได้อย่างไร!
ดังนั้น จื่ออีจึงโน้มน้าวซินเอ๋อร์ไม่หยุด สุดท้ายยอมใช้ร่างกายอ้อนวอนต่อซินเอ๋อร์อีกครั้งอย่างไม่เสียดาย
ซินเอ๋อร์เป็นคนหูเบา สุดท้ายทนดูผู้อื่นทำเสียงน่าสงสารขอร้องตนไม่ได้
ดังนั้น แม้ในใจจะไม่ยินยอม แต่สุดท้ายสวมกระโปรงหลัวฉวินสีแดงตัวนั้นอย่างเชื่อฟัง
เมื่อซินเอ๋อร์เปลี่ยนชุดเสร็จ มองเห็นหน้าอกเปิดเปลือยออกมา ยังเขินอายไม่หยุด
ถ่วงเวลาอยู่ด้านหลังฉากนั้น จนกระทั่งจื่ออีเร่งเร้าสามรอบ จึงค่อยๆ เดินก้าวออกมาจากฉากกั้น
ก่อนได้ยินเสียงสูดหายใจอย่างไม่เชื่อสายตาของจื่ออี
“สวรรค์ ซินเอ๋อร์ เจ้างดงามยิ่งนัก!”
จื่ออีตกใจอย่างหนัก ดวงตาคู่งามแต่งแต้มอย่างเรียวงอนนั้น เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เห็นเพียงสาวน้อยตรงหน้า สวมกระโปรงหลัวฉวินสีแดงบางเบาหุ้มกาย ชุดที่ตัดเย็บอย่างประณีต พอดีกับตัวนั้น เผยเค้าโครงอรชรของสาวน้อยนั้นออกมาจนหมด
สาวน้อยโดดเด่นมาตั้งแต่กำเนิด แต่เวลานี้เห็นผมยาวดำสนิทของสาวน้อย ถูกปล่อยสยายไว้ทางด้านหลัง ยาวจรดเอว ทำให้ใบหน้าเล็กนั้นยิ่งบอบบางประณีตมากขึ้น
คิ้วโก่งงอนคู่นั้น ไม่ต้องแต่งแต้ม ดวงตาดำขลับอ่อนช้อย งดงามยวนใจ
ใต้จมูกโด่งนั้น คือริมฝีปากเล็ก อมชมพูสะดุดตา!
ด้านล่างใบหน้าโดดเด่นนั้น คือคอเรียว กระดูกไหปลาร้าน่าสัมผัส และต่ำลงไปคือหน้าอกขาวอวบอิ่ม
ส่วนหน้าอกของสาวน้อย แม้จะไม่ได้มีขนาดใหญ่จนทำให้คนตกตะลึง
แต่กลับขาวผ่องอย่างยิ่ง!
ผิวขาวเกลี้ยงเกลาดังทารกเพิ่งลืมตาดูโลกที่เนียนนุ่มนั้น เมื่ออยู่ใต้กระโปรงหลัวฉวินสีแดงตัวนั้น กลับงดงามจนกระชากวิญญาณ!
เมื่อมองจากหน้าอกลงไป คือเอวเล็กใช้เพียงมือเดียวก็โอบรอบ
จื่ออีไม่เคยเห็นเอวของสตรีใดที่เรียวเล็กเช่นนี้มาก่อน คล้ายเพียงแตะเบาๆ จะหักโค่นลงได้
แต่เอวเล็กบอบบางนี้ มักทำในสิ่งที่เธอตกตะลึงออกมาได้อย่างเหลือเชื่อ
และจากเอวบอบบางนั้น คือต้นขาเรียวยาวล่อตาล่อใจภายในกระโปรงของสาวน้อย
การออกแบบเช่นนี้ เธอใช้เวลาในการวาดกว่าหนึ่งเดือน
เสื้อผ้าเช่นนี้ ไม่เพียงดึงดูดรูปร่างสวยงามของสาวน้อยออกมา แต่ไม่ได้เปิดเผยทั้งหมด เพราะคือการเปิดเผยแบบเลือนราง ทำให้คนคาดเดาไปต่างๆ นานา
ตอนที่ชิงเอ๋อร์สวมใส่ชุดที่เธอทุ่มเทออกแบบออกมา เธอรู้สึกสวยงามอย่างยิ่งแล้ว
แต่เมื่อสาวน้อยตรงหน้าสวมใส่ จื่ออีกลับตกตะลึงอย่างหนัก
คล้ายชุดตรงหน้านี้ ออกแบบมาเพื่อสาวน้อยตรงหน้านี้!
งดงาม ช่างงดงามเกินไปเสียจริง!
สมกับเป็นสาวงามดังที่คิด!
อายุน้อย รูปโฉมโดดเด่นเช่นนี้ แม้เธอจะไม่ได้แสดงท่าทางยั่วยวนใดๆ แต่เพียงมองทำให้คนตกตะลึง ยากที่จะลืมเลือน!
มิน่าเจ้านายของเธอจึงใจเต้น!
ขณะจื่ออีตกใจในใจ ทางด้านซินเอ๋อร์นั้นไม่ล่วงรู้ความในใจของจื่ออี
เพราะเธอเวลานี้ รู้สึกอึดอัด
เพราะชุดมีเนื้อผ้าน้อย บางเบาเช่นนี้ เธอเพิ่งเคยสวมเป็นครั้งแรก!
และเมื่อเห็นผิวขาวผ่องบริเวณหน้าอกนั้น แม้จื่ออีจะอยู่ด้านหน้าเธอ เธอยังเขินอายสุดชีวิต ยิ่งไปต้องพูดถึงต้องแสดงต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ขลาดกลัวอย่างยิ่ง
ใช้สองมือกอดอกเพื่อปิดบังหน้าอก ก่อนเอ่ยขอร้องจื่ออี
“พี่จื่ออี ข้าเปลี่ยนไปสวมชุดอื่นได้หรือไม่ ชุดนี้ค่อนข้าง…”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ไม่รู้ควรพูดเช่นไรถึงจะดี
จึงเพียงกัดริมฝีปากแน่น เขินอายและทำตัวไม่ถูก
แต่เธอกลับไม่รู้ว่าตนเวลานี้น่าหลงใหลเพียงใด!
ใบหน้าเล็กประณีตนั้น แม้ไร้การประทินโฉม แต่กลับงดงามปานล่มเมือง โดดเด่นเหนือทุกสิ่ง
เวลานี้เธอเผยสีหน้าเขินอายอ้อนวอนออกมา ทำให้สองแก้มแดงระเรื่อ ดูมีสีสัน!
ไม่ต้องเอ่ยว่าบุรุษจะจิตใจฟุ้งซ่าน กระทั่งจื่ออีที่เห็นผู้คนมานับไม่ถ้วน ยังใจเต้นอย่างหนัก
จุ๊ๆ ช่างเป็นสตรีงดงามอย่างยิ่งจริงๆ!
หากเธอเป็นบุรุษ ต้องลุ่มหลงในตัวเธอแน่!
จื่ออีคิดในใจ แต่สำหรับการขอร้องของซินเอ๋อร์ กลับมีท่าทางจริงจัง
“ซินเอ๋อร์ เจ้าสวมชุดนี้บนกาย คือสิ่งที่ข้าออกแบบมาเพื่อการร่ายรำชุดนี้ การร่ายรำและเสื้อผ้า จะขาดสิ่งใดไม่ได้ เมื่อเจ้ารับปากช่วยข้าแล้ว ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ข้อขอร้องเจ้าล่ะ!”
จื่ออีเอ่ยพลางเผยสีหน้าอ้อนวอนลำบากใจออกมา ดวงตาคู่งามนั้น เอ่อด้วยน้ำตา ทำให้เธอดูน่าสงสาร
ซินเอ๋อร์เห็นจึงตื่นตระหนก
เพราะเธอกลัวที่สุดคือผู้อื่นเสียใจ โดยเฉพาะพี่จื่ออีตรงหน้านี้
………………………………………………………………………….
YOU MAY ALSO LIKE
