สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! - ตอนที่ 307 จำเป็น (รีไรท์)
ซินเอ๋อร์ไม่รู้ตนถูกพลิกไปมากี่รอบ เธอรู้เพียงตนบางครั้งเลอะเลือน บางครั้งได้สติ เพียงพริบตาเห็นชายหนุ่มเหงื่อซึมดุจสายฝน ดุจชาวนาทำงานหนัก เก็บเกี่ยวบนร่างกายเธอไม่หยุด ด
จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น และพระอาทิตย์ร้อนแรงอยู่เหนือศีรษะ ซินเอ๋อร์ไม่รู้ตนหมดสติไปนานเพียงใด เพราะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พระอาทิตย์ร้อนแรงอยู่กลางท้องฟ้าแล้ว
ซินเอ๋อร์ที่ผ่านมาต่างเข้านอนเร็วตื่นเช้า ไม่เคยตื่นตอนกลางวันเช่นนี้มาก่อน
ดังนั้น หลังซินเอ๋อร์ตื่นขึ้นมา อดพลันลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม่ได้
แต่กลับไม่ระวังออกแรงมากเกินไป ทำให้ร่างกายปวดแปลบ
ซินเอ๋อร์ร้องโอดครวญ ก่อนนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
หลังพักอยู่นาน จึงรวบรวมพลัง ลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง
เวลานี้ซินเอ๋อร์มองท้องฟ้าด้านนอก
แสงอาทิตย์ในฤดูร้อน มักร้อนแรงเช่นนี้ สาดเข้ามาทางหน้าต่างบานสลักที่เปิดอ้าไว้นั้น จนทั่วห้องสว่างไสว
ม่านมุกเอนไหว โปร่งบางจรดพื้น สายลมเย็นพัดโชย จนม่านโปร่งบางยาวจรดพื้นพริ้วไหว
สงบ เงียบเหงาเช่นนี้
เมื่อเห็นในห้องไร้ผู้คน ซินเอ๋อร์อดตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ ทันใดนั้นโล่งใจและอดผิดหวังไปพร้อมกันไม่ได้
ความจริงเธอควรดีใจที่เซวียนไม่อยู่ เพราะหากเขาอยู่ เธอคงลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้
เขาช่าง น่าตกใจเกินไปจริงๆ!
คนต่างเอ่ยกันว่าหนึ่งคืนเจ็ดครั้ง แต่เขา เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ สิบนิ้วของเธอล้วนนับไม่หมด
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์เขินอายในใจอย่างหนัก
โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสื้อผ้าตกอยู่บนพื้น ร่างกายเขินอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
สวรรค์!
เธอไม่ได้ฝัน!
เมื่อคืนเธอกับเซวียน
ตอนนี้เธอกลายเป็นของเซวียน
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ทั้งดีใจและเขินอายในใจ
เพราะหากเป็นก่อนหน้านี้ เธอไม่กล้าคิดว่าตนจะรู้จักกับเซวียน และไม่กล้าคิดว่าตนจะกลายเป็นผู้หญิงของเขาในวันนั้น
แต่ตอนนี้ทั้งหมดนี้คือความจริง
เซวียนดีกับเธอ และมันคือความจริง
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ในใจดุจอาบไปด้วยน้ำผึ้งหอมหวาน
มุมปากยิ้มอย่างมีความสุขโดยที่ตนเองไม่รู้ตัว
เมื่อนึกถึงยามตื่นขึ้นมายามเช้า เซวียนนอนอยู่ตรงนี้ กอดเธอไว้แน่น
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์อดยื่นมือขาวผ่องลูบบนที่นอนนุ่มนั้นอย่างช้าๆ
สองแก้มอดแนบลงบนที่นอนไม่ได้ ด้านบนคล้ายมีกลิ่นกายของชายหนุ่มหลงเหลืออยู่
“เซวียน ”
ซินเอ๋อร์พึมพำเบาๆ รอยยิ้มมีความสุขดีใจนั้น อดเผยออกมาบนใบหน้าเธอไม่ได้
แต่ทันใดนั้น เสียงแฝงความหยอกล้อและเอ็นดู กลับพลันดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ
“ซินเอ๋อร์ เจ้าเรียกข้าหรือ!”
เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่าของชายหนุ่ม แฝงไปด้วยความขบขัน
ซินเอ๋อร์กำลังอยู่ในความสุข หลังได้ยินเสียงคุ้นหูนี้ พลันสมองขาวโพลน
ทันใดนั้น สีหน้าเก้อเขิน ความร้อนทะลักขึ้นบนศีรษะ
สวรรค์!
นี่ไม่ใช่ความจริง นี่เธอเพียงหูฝาดเท่านั้น เหตุใดเซวียนจึงอยู่ที่นี่!
ไม่ เป็นไปไม่ได้
ซินเอ๋อร์กรีดร้องและเขินอายในใจ เมื่อสายตาเปี่ยมความหวังของเธอมองยังที่มาของเสียงช้าๆ สบเข้ากับใบหน้าแฝงรอยยิ้มนั้นทันที ซินเอ๋อร์พลันอยากตายขึ้นมา
เพราะท่าทางลุ่มหลงของตนเมื่อครู่ ถูกเซวียนเห็นเข้า สวรรค์ เธอไม่อยากมีชีวิต!
ซินเอ๋อร์อับอายในใจ หลังเห็นชายหนุ่ม กรีดร้องอย่างตกใจออกมา
และสิ่งแรกที่ทำคือ หยิบผ้าห่มขึ้นมาก่อนคลุมตนเองเอาไว้
สวรรค์ เธอไม่อยากพบผู้คน น่าขายหน้าเสียจริง!
ตรงข้ามกับซินเอ๋อร์ที่อับอายและขวยเขิน เหลิ่งอวี้เซวียนหลังเห็นการกระทำเช่นนี้ของซินเอ๋อร์ อดหัวเราะดังสนั่นไม่ได้
สวรรค์ ซินเอ๋อร์ของเขาน่ารักเสียจริง จะไม่ทำให้เขารักได้อย่างไร!
เหลิ่งอวี้เซวียนคิดอย่างมีความสุขในใจ ก่อนอดกล่าวพร้อมหัวเราะไม่ได้
“ฮ่า ๆ ซินเอ๋อร์ เจ้าหลบอันใดหรือ อากาศร้อนขนาดนี้ เจ้าไม่กลัวหายใจไม่ออกหรือ”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยหัวเราะ พลางยื่นมือใหญ่ดึงผ้าห่มของซินเอ๋อร์ออก
แต่ซินเอ๋อร์กลับดึงผ้าห่มไว้แน่น เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มดึงออกไป เพราะเธอรู้สึกตนตอนนี้น่าขายหน้าอย่างมาก
เพิ่งนึกถึงท่าทางลุ่มหลงเมื่อครู่ของตนถูกชายหนุ่มเห็นเข้า เธออยากร้องตะโกนอย่างเขินอาย
ดังนั้น ตอนนี้ไม่ว่าชายหนุ่มจะดึงเช่นไร ซินเอ๋อร์ยังจับผ้าห่มไว้แน่น ไม่กล้าส่งเสียงออกไป
เหลิ่งอวี้เซวียนเห็นเช่นนั้น รู้ทันทีว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
ทันใดนั้น เขารู้สึกขบขันและหวานชื่น
เพราะเขาไม่รู้ ตนเพียงออกไปให้คนเตรียมน้ำร้อนและอาหาร เมื่อเข้ามาเห็นสาวน้อยนอนอยู่ตำแหน่งที่ตนนอนบนเตียงอย่างมีความสุข คล้ายนึกถึงเรื่องที่หวานชื่นบางอย่าง ก่อนยิ้ มอย่างมีความสุข
ทันใดนั้น เขามองอย่างตกตะลึง
ในใจพลันเอ่อล้นด้วยความสุข
เวลานี้เขารอมานานเพียงใด!
จากครั้งแรกที่เพียงเห็นสาวน้อยตรงหน้านี้ เขารู้ว่าชั่วชีวิตนี้ เขารักเธอ
เขาต้องการให้เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ทว่าสาวน้อยไร้เดียงสา สำหรับความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว
แต่เขาไม่ใจร้อน ค่อยๆ ถักทอสายใยความรักขึ้น เพื่อให้สาวน้อยตกลงไป
เวลานี้เห็นสาวน้อยวางใจ ลุ่มหลงเขาเช่นนี้ เหลิ่งอวี้เซวียนดีใจอย่างหนัก และรู้สึกว่าตนคือคนที่มีความสุขที่สุดบนโลกนี้
พอคิดถึงตรงนี้ สายตาของเหลิ่งอวี้เซวียนอ่อนโยนลง อดเอ่ยขึ้นไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ สำหรับข้า เจ้าต้องอายอันใด เจ้ามีใจให้กับข้า ข้ารู้สึกได้ เจ้ารู้หรือไม่ ข้าตอนนี้ดีใจยิ่งนัก ดีใจจริงๆ”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์เขินอายในใจ แต่กลับรู้ว่าเหลิ่งอวี้เซวียนดีใจอย่างแท้จริง
เพียงเขาดีใจ เธอก็ดีใจ
ซินเอ๋อร์คิดในใจ ดังนั้น อดดึงผ้าห่มลงทีละนิดไม่ได้ ก่อนเผยใบหน้าแดงก่ำนั้นออกมา
เห็นเช่นนั้น เหลิ่งอวี้เซวียนอดกล่าวยิ้มๆ ไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ของข้า ช่างน่ารักเอ็นดูเสียจริง ร้อนหรือไม่ รีบออกมาเถิด!”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยจบ ดึงผ้าห่มออก
ซินเอ๋อร์ไม่ระวัง รู้สึกเพียงร่างกายเย็นเฉียบ หลังได้สติ จึงพบว่าตนเวลานี้กลับดุจทารกเพิ่งลืมตาดูโลก ร่างกายเปลือยเปล่าเผยออกมาต่อหน้าชายหนุ่ม
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดกรีดร้องอย่างเขินอายไม่ได้
คิดดึงผ้าห่มคลุมกาย ต้องจนใจเพราะผ้าห่มถูกชายหนุ่มโยนออกไปไกล เธอจึงเอื้อมไม่ถึง
เสื้อผ้ายังอยู่บนพื้น เธอก็เอื้อมไม่ถึง ดังนั้น ซินเอ๋อร์เพียงขดตัวกลายเป็นกุ้ง สองมือปิดหน้าอกแน่น ปกปิดส่วนเปิดเปลือยออกมา
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ตนเวลานี้น่าหลงใหลเพียงใด
เส้นผมยุ่งเหยิง สยายปกปิดร่างกายน่าหลงใหลของเธอนั้นอย่างเลือนลาง
ผิวขาวผ่องนั้น เต็มไปด้วยรอยแดงลึกตื้นแตกต่างกัน ดุจสตอเบอรรี่ เต็มไปทั่วร่างกายของเธอ นั่นคือรอยประทับที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืน
เห็นเช่นนั้น ดวงตาเปี่ยมด้วยความหยอกล้อของชายหนุ่ม อดร้อนแรงขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ร่างกายค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง
แต่เขายังข่มความปรารถนานั้นไว้แน่น
เพราะหญิงสาวเพิ่งผ่านประสบการณ์ครั้งแรกมา เมื่อคืนเขาเพราะถูกคนวางยา จึงทำให้ควบคุมสติไม่อยู่
เมื่อตื่นขึ้นมายามเช้า อดทนต่อความยั่วยวนไม่ไหวจึงจัดการสาวน้อยไปหลายรอบ เขารู้ว่าเธอหวาดกลัว และเหนื่อยล้า
ร่างกายบอบบางเช่นนี้ เหตุใดจะทนรับการรุกรานของเขาได้!
ดังนั้น พอคิดถึงตรงนี้ เหลิ่งอวี้เซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มอารมณ์ยุ่งเหยิงในใจไว้ พลันยิ้มมุมปาก เอ่ยกับซินเอ๋อร์ที่กำลังปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตน
“ซินเอ๋อร์ของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบัง เจ้างดงามขนาดนี้ ทำให้ข้าลุ่มหลงยิ่งนัก”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยความจริง เพราะสาวน้อยตรงหน้านี้ คือปีศาจที่เกิดมาเพื่อล่อลวงผู้คน
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยผ่านเรื่องพรรค์นั้น จึงไร้เดียงสา น่ารัก ราวบ่อน้ำใสสะอาด สามารถชำระล้างความมืดมนในใจคนได้
เธอเวลานี้ผ่านเรื่องพรรค์นั้นครั้งแรก จากสาวน้อยที่สับสนไร้ความรู้ เปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวโตเต็มวัย
เวลานี้ร่างกายของเธอ มีแต่ความงามที่หญิงสาวควรมี
แม้เธอเวลานี้จะวิตกกังวล แต่น่าลุ่มหลงยิ่งนัก!
ใบหน้าเล็กน่าเห็นใจนั้น ดวงตากระจ่างใส สองแก้มแดงก่ำ แฝงความเขินอายเย้ายวนใจ ดุจดอกเหมยเพิ่งเบ่งบานในเดือนสิบสอง สวยงามอย่างที่สุด!
เห็นเช่นนั้น เหลิ่งอวี้เซวียนอดกลืนน้ำลาย คอแห้งผาก ดวงตาร้อนผ่าวไม่ได้
อาจเพราะรับรู้ถึงแววตาเปลี่ยนไปของชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์จึงวิตกกังวล
“ไม่ เซวียน ท่านห้ามมองข้าเช่นนี้”
เพราะทุกครั้ง เพียงเขามองเธอเช่นนี้ คลับคล้ายว่าเขาคิดจะ…
สวรรค์!
เธอตอนนี้รู้สึกกระดูกทั่วร่างกายใกล้แตกสลาย เธอรับความบ้าคลั่งของเขาไม่ได้แล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์มองเหลิ่งอวี้เซวียนอย่างอ้อนวอนและขลาดกลัว
แต่กลับไม่รู้ว่าสายตาเช่นนี้ของตน กลับดึงดูดความปรารถนาของชายหนุ่มมากยิ่งขึ้น
หากเหลิ่งอวี้เซวียนต้องการ ไม่สนใจสิ่งใด และจัดการเธออีกครั้ง!
แต่…
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของสาวน้อย ดุจกระต่ายน้อยพบเจอหมาป่า จนตกใจกายสั่นเทา น่าสงสารจริงๆ
ดูแล้ว เมื่อคืนเขาทรมานเธอเกินไป จึงทำให้เธอหวาดกลัวขนาดนี้!
พอคิดถึงตรงนี้ เหลิ่งอวี้เซวียนอดยิ้มอย่างจนใจไม่ได้ ก่อนเอ่ยขึ้น
“เฮ้อ ผู้ใดให้เจ้าน่าหลงใหลเกินไป ทำให้คนหื่นกระหาย”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ เห็นซินเอ๋อร์กำลังมองเขาอย่างระแวง เหลิ่งอวี้เซวียนอดกล่าวยิ้มๆ ขึ้นอีกครั้งไม่ได้
“ซินเอ๋อร์วางใจเถิด ตอนนี้ข้าไม่ทำอันใดเจ้า เมื่อครู่ข้าให้คนเตรียมน้ำอุ่นแล้ว เจ้าไปอาบน้ำก่อนเถิด!”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์ใจเต้นแรง
เพราะเธอตอนนี้ ปวดร้าวไปทั้งตัว ควรจะแช่น้ำร้อนและชำระล้างร่างกาย
ทว่าเมื่อเห็นชายหนุ่มยังยืนอยู่ข้างเตียง ซินเอ๋อร์เขินอาย จนอดเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนไม่ได้
“เช่นนั้น เซวียนท่านหมุนตัวไปก่อน”
YOU MAY ALSO LIKE
