สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! - ตอนที่ 308 ความรักเสน่หา (รีไรท์)
เสียงซินเอ๋อร์เขินอาย อ่อนช้อยอย่างไม่ปิดบัง คล้ายขนมสายไหมอ่อนละมุน หวานเข้าไปถึงหัวใจ
เหลิ่งอวี้เซวียนได้ยิน มีสีหน้าอ่อนลง ก่อนยิ้มอย่างรักใคร่และขบขันหลายส่วน ทว่ายังหมุนตัวไปอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นชายหนุ่มหันหลังให้ตน ซินเอ๋อร์จึงมีความกล้า ลุกขึ้นจากเตียง
แม้ซินเอ๋อร์จะลุกจากเตียงอย่างเนิบช้าและระมัดระวัง แต่ยังคงปวดตามร่างกาย ทันใดนั้น ทำให้เธออดหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ได้ แม้จะกัดฟัน แต่กลับอดร้องครางอย่างเจ็บปวดขึ้นไม่ได้
เหลิ่งอวี้เซวียนหูไวจึงย่อมได้ยินการเคลื่อนไหวด้านหลัง
เมื่อได้ยินเสียงเจ็บปวดของสาวน้อย ทำให้ชายหนุ่มอดละอายใจไม่ได้
ดูแล้ว ตนควบคุมตนเองไม่ได้จริงๆ
เห็นชัดว่าเป็นครั้งแรกของซินเอ๋อร์ แต่เขายัง…
แต่เมื่อคืนเขาเสียสติจริงๆ จึงทำให้ซินเอ๋อร์ปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายเช่นนี้
ยิ่งคิด เหลิ่งอวี้เซวียนยิ่งเสียใจ ดังนั้นอดเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ เมื่อคืน ขออภัยจริงๆ ทว่าต่อไปข้ายังจะทำเช่นนั้นอีก”
“เอ่อ”
หลังได้ยินความหมายในคำพูดของเขา ซินเอ๋อร์เขินอายจนหน้าแดงก่ำ
ซินเอ๋อร์เขินอายจนไม่กล้ามองตรงไป ศีรษะเล็กก้มต่ำลง ไม่กล้ามองชายหนุ่มอีก แม้ชายหนุ่มจะหันหลังให้เธอ
ซินเอ๋อร์เวลานี้ เพียงคิดรีบสวมเสื้อผ้า จากนั้นไปชำระล้างร่างกาย
แต่เมื่อเธอเหลือบมอง เห็นเสื้อผ้าชุดชั้นในของตน ตกเกลื่อนอยู่บนพื้น สิ่งสำคัญคือเอี๊ยมของเธอ กลับอยู่ที่เท้าของชายหนุ่ม
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์เก้อเขิน หลังหยิบกางเกงชั้นในขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว ยื่นมือหยิบเสื้อผ้ากอดไว้ตรงหน้าอก ปิดบังหน้าอกเปลือยเปล่าของตน
ก่อนอีกมือจะค่อยๆ ยื่นไปยังเอี๊ยมที่ปลายเท้าชายหนุ่ม คิดหยิบขึ้นมา
ผู้ใดจะรู้ มือเธอเพิ่งยื่นออกไป การกระทำของบางคนกลับเร็วกว่าเธอ
โน้มตัวลง ยื่นมือใหญ่หยิบเอี๊ยมตกบนพื้นของเธอขึ้นมาอย่างแม่นยำ
ทว่าหลังเหลิ่งอวี้เซวียนก้มลงหยิบเอี๊ยมบนพื้น ก็พบมือเล็กเรียวขาวผ่องนั้น
ทันใดนั้น ทั้งสองต่างตกตะลึง
ความจริงเหลิ่งอวี้เซวียนก้มลงเห็นเอี๊ยมที่ปลายเท้าตนโดยไม่ได้ตั้งใจ คิดหยิบเพื่อส่งให้กับซินเอ๋อร์ด้านหลัง คิดไม่ถึง ซินเอ๋อร์ยื่นมือมาที่ปลายเท้าเขาเช่นกัน
ทว่าหลังเหลิ่งอวี้เซวียนตะลึงเล็กน้อย ยืดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนยื่นเอี๊ยมกลับไปทางด้านหลังตน โดยไม่หันศีรษะไป
“นี่”
“อืม”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์เวลานี้เขินอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
แม้ชายผู้นี้ จะเห็นร่างกายทุกส่วนของเธอจนหมด และยังจุมพิตจนเขารู้ว่าส่วนใดที่ไวต่อสัมผัสบนร่างกายดีกว่าเธอ
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นชายหนุ่มหยิบเอี๊ยมของเธอ ยังทำให้ซินเอ๋อร์เขินอาย
ศีรษะก้มต่ำลง จนแทบมุดลงไปในดิน
ดังนั้นหลังซินเอ๋อร์รับเอี๊ยมมา รีบสวมใส่อย่างรวดเร็ว
แต่เธอวิตกกังวลเกินไป รวมทั้งร่างกายปวดเมื่อย
จู่ๆ พลันปวดแปลบที่เท้า ก่อนซินเอ๋อร์พลันร้องอย่างตกใจ และล้มไปทางด้านหลัง
โชคดีเหลิ่งอวี้เซวียนที่หันหลังให้เธอตลอดเวลา คอยฟังความเคลื่อนไหวด้านหลังอยู่
หลังได้ยินเสียงตกใจของซินเอ๋อร์ พลันหมุนกายไป ก่อนยื่นมือโอบร่างเล็กของซินเอ๋อร์เข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็ว
“ซินเอ๋อร์ ไม่เป็นไรใช่หรือไม่!
“อืม ไม่เป็นไร”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์รู้สึกตนถูกชายหนุ่มโอบกอดอยู่ ไม่ได้ล้มลงไป อดโล่งใจไม่ได้ ก่อนส่ายหน้าเอ่ยอย่างตกใจ
แต่เมื่อซินเอ๋อร์เอ่ยจบ ทันใดนั้นคล้ายฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงร้อง ‘อา’ ขึ้น ก่อนหมายผลักเหลิ่งอวี้เซวียนออก
เพราะเธอจำได้ว่าตนสวมเพียงกางเกงชั้นในและเอี๊ยม ไม่ได้สวมเสื้อคลุมด้านนอก!
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ทั้งเขินอายและอับอาย หมายผลักเหลิ่งอวี้เซวียนออก
แต่สองมือของเหลิ่งอวี้เซวียนดุจเหล็กกล้าโอบรัดเธอไว้แน่น กลิ่นอายแข็งแกร่งของเขาโอบล้อมเธอไว้
เหนือศีรษะ มีเสียงเต็มไปด้วยเสน่ห์และละมุนของชายหนุ่มดังขึ้น
“ฮ่า ๆ เจ้าเขินอายง่ายยิ่งนัก”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ เหลิ่งอวี้เซวียนอดก้มลง ก่อนกระซิบที่ใบหูซินเอ๋อร์เบาๆ ว่า
“ทุกส่วนบนร่างกายเจ้า มีที่ใดเล็ดรอดสายตาข้า หืม!”
ไม่รู้ชายหนุ่มตั้งใจหรือไม่ เมื่อได้ยินคำพูดล่อแหลมเช่นนี้ของชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์พลันดุจถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สมองขาวโพลนทันที
ใบหน้าเล็กแดงก่ำ แดงยิ่งขึ้นจนเลือดแทบหลั่งออกมา
ปากเล็กขยับ ก่อนเสียงเขินอายจนโมโหนั้น ดังออกมาจากปากของซินเอ๋อร์
“เซวียน ท่าน ท่าน ท่าน…”
“ข้าทำสิ่งใดหรือ หืม!”
ตรงข้ามกับซินเอ๋อร์ที่ทั้งโมโหและเขินอาย เหลิ่งอวี้เซวียนกลับกอดเธออย่างสบายใจ คิ้วงามคู่นั้นเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนทำแววตาล้อเลียน คล้ายมีความสุขกับการเขินอายของซินเอ๋อ อร์เวลานี้
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อ้ำอึ้งอยู่นาน จึงกัดฟันเอ่ยออกมาสองคำ
“ท่าน คนเลว!”
หลังซินเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่นาน แต่เอ่ยออกมาเพียงสคำ เหลิ่งอวี้เซวียนอดตะลึงงันไม่ได้ ทันใดนั้นหัวเราะลั่นขึ้นมา
“ฮ่าๆ มีสุภาษิตอยู่คำหนึ่งมิใช่หรือ หากบุรุษไม่เลว สตรีจะไม่หลงรัก!”
ฮ่าๆ สาวน้อยผู้นี้ น่ารักเกินไปจริงๆ!
เหลิ่งอวี้เซวียนคิดอย่างมีความสุขที่สุด
หลังซินเอ๋อร์ได้ยิน กลับมีสีหน้าจนใจไม่รู้ควรเอ่ยเช่นไร
เพราะเมื่อเทียบเรื่องความหน้าด้าน เธอเทียบไม่ติด
ขณะซินเอ๋อร์คิดอย่างโมโหในใจ พลันรู้สึกร่างกายเบาหวิว ก่อนถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้น
“อา เซวียน”
เมื่อถูกชายหนุ่มอุ้ม ซินเอ๋อร์อดร้องตกใจออกมาไม่ได้ ดวงตาคู่งามแฝงความเขินอายและแปลกใจนั้น จับจ้องที่ชายหนุ่ม
เหลิ่งอวี้เซวียนก้มลงจ้องซินเอ๋อร์แวบหนึ่ง เมื่อเห็นร่างเล็กในอ้อมกอด งดงามดังหยก กลิ่นกายหอมกรุ่น อดทำให้เขาผุดคำหนึ่งขึ้นมาในใจไม่ได้
มีสาวงามผู้นี้ ชั่วชีวิตนี้ไม่ต้องการสิ่งใด!
“ซินเอ๋อร์ ชีวิตนี้มีเจ้า ดียิ่งนัก”
เมื่อกอดคนตัวเล็กแน่น เหลิ่งอวี้เซวียนอดอุทานแผ่วเบาไม่ได้
หน้าตาเปี่ยมด้วยความพอใจและความสุขอย่างที่สุด
หลังได้ยินคำพูดชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์อดตะลึงงันไม่ได้ มองชายหนุ่มเงียบๆ อย่างซาบซึ้ง
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า ซินเอ๋อร์ใจเต้นแรง ก่อนอุทานขึ้น
“เซวียน ชีวิตนี้มีท่าน ข้าพอใจมากเช่นกัน”
“ฮ่า ฮ่า จริงหรือ!”
หลังได้ยินคำพูดซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนรู้สึกเพียงร่างกายลอยขึ้น
ซินเอ๋อร์ได้ยิน อดพยักหน้าอย่างเขินอายไม่ได้ แต่กลับเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า
“อืม”
“ฮ่าๆ”
เมื่อได้ยินคำตอบของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนหัวเราะดังลั่น ท่าทางนั้นคล้ายเด็กน้อยผู้หนึ่ง
เห็นเหลิ่งอวี้เซวียนดีใจมีความสุข ซินเอ๋อร์อดยิ้มไม่ได้
ทันใดนั้นรู้สึกตัวถูกชายหนุ่มอุ้มหมุนตัวอย่างดีใจ
ชายหนุ่มดีใจขนาดนี้ ทำให้ซินเอ๋อร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้
สุดท้าย เหลิ่งอวี้เซวียนอุ้มซินเอ๋อร์ไปที่ถังอาบน้ำที่จัดเตรียมไว้
เห็นเพียงภายในถังอาบน้ำนี้ มีน้ำอุ่นเติมไว้จนเต็ม ด้านบนโรยด้วยกลีบดอกไม้สดอ่อนช้อยสวยงาม เพียงมองก็รู้ว่าเพิ่งเด็ดลงมา
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์ดีใจอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกน้ำอุ่นนั้นล้อมรอบบนกายตน และลดความปวดเมื่อยบนร่างกายของตนลงไปไม่น้อย
ความรู้สึกสบายนั้น ทำให้ซินเอ๋อร์อุทานออกมา
ทันใดนั้น ซินเอ๋อร์เห็นชายหนุ่มยังยืนอยู่ข้างถังอาบน้ำ เห็นเช่นนั้นซินเอ๋อร์อดเขินอายไม่ได้ ก่อนเอ่ยขึ้น
“เซวียน ข้าจะอาบน้ำ ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่!”
“ฮ่า ๆ จะได้เช่นไร เพราะข้าที่ทำให้เจ้าเหน็ดเหนื่อย ดังนั้นตอนนี้ ย่อมต้องปรนนิบัติเจ้าให้ดี”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ เหลิ่งอวี้เซวียนยิ้มออกมา ยิ้มทั่วใบหน้า
จะคล้ายชายหนุ่มเฉลียวฉลาด สุขุมคนก่อนเช่นไร!
คล้ายนักรักเสียมากกว่า!
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดโมโหไม่ได้ แต่ในใจไม่รู้เพราะเหตุใด กลับตื่นเต้นและแปลกใจขึ้นมา
และยังคาดหวัง
สวรรค์ เธอเป็นอันใดกันแน่!
สำหรับความรู้สึกของตน ซินเอ๋อร์ย่อมไม่กระจ่างชัด
แต่เวลานี้ หลังได้ยินคำพูดชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์อดเอ่ยขึ้นไม่ได้
“ไม่จำเป็น ข้า ข้า ข้าอาบเพียงคนเดียวเพียงพอแล้ว”
“ฮ่า ๆ ซินเอ๋อร์ เจ้ากลัวข้าหรือ!”
หลังได้ยิน เหลิ่งอวี้เซวียนอดก้มหน้าลงประชิดซินเอ๋อร์ไม่ได้
ซินเอ๋อร์เห็น อดหดตัวลงไม่ได้ เพื่อไม่ให้ร่างกายตนเปิดเผยออกมาต่อหน้าชายหนุ่ม
แม้เธอจะเป็นของเขาแล้ว แต่เธอยังไม่ชินกับการที่ผู้อื่นมองร่างกายตน!
ซินเอ๋อร์คิดในใจ แต่ไม่พูดออกมา
เหลิ่งอวี้เซวียนเห็นเช่นนั้น เพียงยิ้มมุมปาก ทันใดนั้นพลันหมุนกาย หยิบขวดกระเบื้องประณีตที่โต๊ะด้านข้างขึ้นมาเปิดออก
ซินเอ๋อร์แปลกใจ อดมองไปไม่ได้
หลังเปิดขวดกระเบื้องนั้นออก กลิ่นหอมสดชื่นพลันโชยเข้ามาในจมูก ทำให้ซินเอ๋อร์อดดุจสุนัขตัวน้อย พยายามสูดดมกลิ่นไม่ได้
“หอมยิ่ง นี่คือสิ่งใด!”
“ฮ่า ๆ นี่คือน้ำมันสะระแหน่ที่สามารถช่วยให้เจ้าผ่อนคลาย ยามเหนื่อยล้า”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยขึ้น ก่อนเทน้ำมันสะระแหน่ลงบนฝ่ามือบางส่วน จากนั้นถูฝ่ามือเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ด้านหลังซินเอ๋อร์
“ซินเอ๋อร์ ยืดไหล่ขึ้นมา ข้าจะช่วยนวดให้เจ้า”
เสียงชายหนุ่มไพเราะน่าฟัง คล้ายแฝงด้วยมนตร์เสน่ห์ ทำให้ซินเอ๋อร์อดยืดตัวขึ้นจากน้ำบางส่วนไม่ได้ จนกระทั่งเผยไหล่เรียวบางกลมมนนั้นออกมา
เหลิ่งอวี้เซวียนเพียงเห็น วางมือลงบนไหล่ของซินเอ๋อร์ ก่อนออกแรงนวดด้วยน้ำหนักพอเหมาะอย่างเบามือ
พูดตามความจริง นี่คือการบริการหญิงสาวครั้งแรกของเหลิ่งอวี้เซวียน
แต่เขากลับชื่นใจยิ่งนัก
ตรงข้ามกับเหลิ่งอวี้เซวียน ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงฝ่ามือใหญ่บนไหล่ แฝงความหยาบกร้าน แต่น้ำหนักมือนั้น นุ่มสบายจนเธออยากร้องครางออกมา
YOU MAY ALSO LIKE
