สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! - ตอนที่ 309 หึงหวง (รีไรท์)
“ภรรยาข้า สบายหรือไม่!”
ชายหนุ่มโน้มตัวลงเอ่ยกระซิบข้างใบหูของซินเอ๋อร์
น้ำเสียงนั้นแฝงความแหบพร่าเจ็ดส่วน อ่อนไหวสามส่วน ไพเราะอย่างที่สุด
ซินเอ๋อร์หลังได้ยินคำพูดชายหนุ่ม กลับอดตะลึงงันไม่ได้ ผ่านไปนานจึงเอ่ยขึ้น
“เซวียน ท่าน เมื่อครู่ท่านเรียกข้าเช่นใด!”
“ภรรยาข้า ฮ่า ๆ พวกเรามีกำหนดแต่งงานแล้ว เจ้ากลายเป็นของข้า ดังนั้นช้าเร็วเจ้าต่างคือภรรยาของข้า ข้าเรียกเช่นนี้ไม่ถูกหรือ!”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยขึ้น ด้วยสีหน้าประดับรอยยิ้มน่าหลงใหล
รอยยิ้มน่าหลงใหลนั้น ค่อยๆ แฝงด้วยความสุข เรืองรองจนพระอาทิตย์บนท้องฟ้ามืดมนลง
ซินเอ๋อร์ขณะเงยหน้าเห็นรอยยิ้มนั้นของชายหนุ่ม อดลุ่มหลงไม่ได้ และเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ในใจหวานชื่น
ดวงตาเหลือบมองไปยังชายหนุ่มแฝงไปด้วยความรักอย่างไม่ปิดบังแม้แต่นิดเดียว
เหลิ่งอวี้เซวียนเห็นเช่นนั้น ยิ้มกว้างขึ้น พลันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่ของข้าต่างชื่นชอบเจ้า พวกท่านตรัสถามข้าว่าเมื่อใดจะจัดงานแต่งกับเจ้า พวกเขาต้องการอุ้มหลานแล้ว”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์เขินอาย แต่ในใจกลับอดมีความสุขไม่ได้ ก่อนเอ่ยขึ้น
“นี่คือเรื่องจริงหรือ พวกท่านชื่นชอบข้าจริง ต้องการให้ท่านแต่งข้าเป็นภรรยาจริงหรือ!”
แม้ช่วงที่ผ่านมานี้จะได้ใกล้ชิดกับบิดามารดาของเซวียน มารดาของเซวียนคือคนสดใสน่ารัก ไม่ได้ดูหมิ่นสถานะของเธอแม้แต่นิดเดียว
ส่วนบิดาของเขา แม้จะพูดน้อย แต่ดีกับเธอไม่เลว
แต่พวกเขาทุกคนต่างสถานะสูงส่ง จะต้องการให้เธอที่ไร้อำนาจบารมี ไร้ชาติตระกูลเช่นนี้เป็นลูกสะใภ้จริงหรือ!
นี่ทำให้คนเหลือเชื่อ และคาดไม่ถึงจริงๆ
อาจเพราะรู้ถึงความประหลาดใจและแปลกใจของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนจึงกล่าวยิ้มๆ ว่า
“ย่อมจริงแน่นอน ซินเอ๋อร์ ความจริงเจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องชาติกำเนิดของตน เพราะการถือกำเนิดของแต่ละคนไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะกำหนดได้ อีกอย่างการถือกำเนิดของคนคนหนึ่ง เป็นเพียงการแสดงถึงเกียรติของเขา แต่ไม่ได้หมายถึงนิสัยใจคอของเขาว่าจะดีหรือเลว แม้คนที่มีชาติกำเนิดดีจะมีมากมาย แต่สุดท้ายกลายเป็นคนไร้ความสามารถ เป็นอันธพาลอารมณ์ร้ายมิ ใช่หรือ แต่ซินเอ๋อร์เจ้ากลับแตกต่างออกไป แม้เจ้าจะมีชาติกำเนิดเทียบเท่าพวกเขาไม่ได้ แต่เจ้ากลับมีจิตใจอันบริสุทธิ์ที่ทุกคนบนโลกนี้ไม่มี เจ้าไร้เดียงสา มีเมตตา คล้ายลำธารสายเ เล็กใสสะอาด ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเช่นนี้ นี่คือสิ่งที่เจ้าทำให้ข้าใจเต้นแรงที่สุด”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ ในที่สุดเหลิ่งอวี้เซวียนอดยื่นมือจับคางเล็กของซินเอ๋อร์นั้นขึ้นอย่างช้าๆ ไม่ได้
ภายในดวงตาแคบยาวคู่นั้น เอ่อล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง เปล่งประกายอ่อนโยน จนแทบทำให้ซินเอ๋อร์อ่อนระทวย
ดวงตาคู่งามแฝงความซาบซึ้ง จับจ้องที่ชายหนุ่มตรงหน้านี้
เมื่อเห็นหญิงสาวจับจ้องตน
เหลิ่งอวี้เซวียนอดใจเต้นไม่ได้
เพราะสาวน้อยตรงหน้านี้ น่าหลงใหลอย่างยิ่ง
ผิวดุจหยกไขมันแพะ ขาวผ่องไร้รอยด่างดำ เส้นผมยาวนุ่มลื่น สยายทั่วแผ่นหลังและด้านหน้า ทำให้ใบหน้าเล็กนั้นประณีตงดงามเช่นนี้
ภายในถังน้ำควันลอยกรุ่น เมื่อมองหญิงสาวผู้นี้ผ่านชั้นของละอองน้ำ รู้สึกเพียงเธองดงามดุจในความฝัน เหมือนภาพลวงตา สวยงามยิ่งนัก
เห็นเช่นนั้น เหลิ่งอวี้เซวียนจิตใจฟุ้งซ่าน ในใจสั่นไหว
สายตาที่มองซินเอ๋อร์ ค่อยๆ มืดมน แววตาพรั่งพรูความร้อนรุ่มออกมา
ทันใดนั้นโน้มตัวเข้าหาปากเล็กที่ถูกตนจุมพิตจนแดงก่ำของสาวน้อยทันที
ซินเอ๋อร์เห็นสายตาเช่นนี้ของชายหนุ่ม รู้ว่าชายหนุ่มมีจุดประสงค์ใด ดังนั้นจึงเขินอาย คิดหลบเลี่ยง
แต่มือทรงพลังของชายหนุ่มที่ดูผ่อนคลาย กลับทำให้ซินเอ๋อร์ขยับไม่ได้
ดังนั้น จุมพิตชุ่มชื้นประกบลงบนริมฝีปากของซินเอ๋อร์
ตอนแรกเหลิ่งอวี้เซวียนเพียงคิดจุมพิตสาวน้อยงดงามนี้อย่างแผ่วเบา
แต่ปากเล็กนี้หอมหวานเกินไปจริงๆ ทำให้เขาเพลิดเพลินจนลืมเลือน อยากลิ้มลองไม่รู้จบ
ก่อนจุมพิตนี้ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง
ลิ้นยาวดูดเลียริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาวไม่หยุด ทันใดนั้นกวาดภายในปาก ก่อนดูดกลืนน้ำหวานในปากของสาวน้อยอย่างลึกล้ำ
จุมพิตนี้ไม่รู้ดำเนินไปนานเพียงใด ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงร่างกายอ่อนปวกเปียก ราวกับกลายเป็นน้ำ
สุดท้ายจนกระทั่งเธอรู้สึกหายใจไม่ออก ชายหนุ่มจึงผละออกอย่างอาลัยอาวรณ์
เวลานี้ซินเอ๋อร์จึงพบว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านนอกถังอาบน้ำ กลับเข้ามาอยู่ด้านในถังอาบน้ำพร้อมกับเธอไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดหายใจวาบไม่ได้
แม้ถังอาบน้ำนี้จะกว้างใหญ่ เวลานี้พวกเขาสองคนลงแช่น้ำอยู่ด้านใน ยังมีพื้นที่ว่าง
แต่เพราะการเข้ามาของชายหนุ่ม น้ำที่มีปริมาณแปดส่วนในถังอาบน้ำ เริ่มล้นปริ่มและบางส่วนกระเซ็นออกไปด้านนอก
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดร้องตกใจไม่ได้
“เซวียน เหตุใดท่าน เหตุใดจึง…”
เมื่อเห็นท่าทางเขินอายนั้นของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนยิ้มอย่างสง่างามหลายส่วน
“ข้ารู้สึก เพียงช่วยนวดไหล่ให้เจ้ายังไม่เพียงพอ ครั้งนี้ข้าต้องปรนนิบัติเจ้าให้ดีที่สุด ตั้งแต่หัวจรดเท้า”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ มือใหญ่ที่อยู่ใต้น้ำของเหลิ่งอวี้เซวียน จับเข้าที่เท้าเล็กของซินเอ๋อร์อย่างแม่นยำ
เมื่อรู้สึกเท้าเล็กของตนถูกมือใหญ่รัดแน่น
ไม่รู้เพราะน้ำอุ่นหรือเหตุใด ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงมือใหญ่คู่นี้ร้อนผ่าวอย่างมาก และร้อนยิ่งกว่าน้ำอุ่น
มือใหญ่ของเขากุมเท้าเล็กของเธอเช่นนี้ ทำให้ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาแนบชิดกับฝ่าเท้าตนแน่น ความร้อนผ่าวนั้นเวลานี้ถ่ายเทจากฝ่ามือของเขามาที่หัวใจของเธออย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้สึกถึงเรื่องนี้ ซินเอ๋อร์ใจเต้นแรง ก่อนอดคิดชักเท้าตนกลับไม่ได้
เพราะเท้าเล็กของเธอ ไม่เคยถูกชายใดสัมผัสเช่นนี้มาก่อน!
แต่มือใหญ่ของชายหนุ่ม กลับรัดเท้าเล็กเธอไว้แน่น จากนั้นใช้นิ้วนวดคลึงอย่างเบามือ
“ซินเอ๋อร์ สบายหรือไม่”
หลังได้ยินคำพูดชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์อดเขินอายไม่ได้ ทว่ายังเอ่ยอย่างผ่อนคลายว่า
“เซวียน ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้” เพราะชายหนุ่มตรงหน้า สูงส่งขนาดนี้ มีเพียงผู้อื่นปรนนิบัติเขา ตอนนี้เขากลับปรนนิบัติตน นี้ช่าง…
อาจเพราะรับรู้ถึงความในใจของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนอดกล่าวยิ้มๆ ไม่ได้
“ซินเอ๋อร์ นี่คือความเต็มใจของข้า เจ้าคือผู้หญิงของข้า ปรนนิบัติเจ้า ข้าเต็มใจ”
เพียงคำว่าข้าเต็มใจ ทำให้ซินเอ๋อร์มีความสุขเบิกบานดังบุปผา
แต่ทันใดนั้น ซินเอ๋อร์กลับรู้สึกว่ามือใหญ่ที่อยู่บนเท้า กลับเคลื่อนขึ้นมาด้านบนอย่างช้าๆ
จากเท้าเล็กมาที่น่องขา หัวเข่า และขึ้นมาถึงต้นขา
แม้มือของชายหนุ่มจะเคลื่อนไหวไม่หยุด แต่เขานวดเช่นนี้ต่อไป
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์อดหน้าแดงไม่ได้
ไม่รู้เหตุใด การกระทำเช่นนี้ของชายหนุ่ม จึงทำให้ซินเอ๋อร์รู้สึกว่าเขาตั้งใจอย่างแน่นอน!
ซินเอ๋อร์คิดในใจ ก่อนเงยดวงตาขึ้นสบกับดวงตาดำขลับแฝงความร้อนแรงและรอยยิ้มของชายหนุ่มพอดี
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อด ‘ตูม’ ขึ้นในใจไม่ได้ ก่อนเอ่ยออดอ้อนขึ้นว่า
“เซวียน ไม่ ข้า ข้าเหนื่อยแล้ว”
ซินเอ๋อร์เอ่ยความจริง
เพราะเมื่อคืนจนถึงวันนี้ ชายผู้นี้คล้ายเสือดาวที่แข็งแกร่งดุดัน ร่างกายเปี่ยมด้วยพลังไร้ขีดจำกัด
จับเธอกินจนไม่เหลือซาก
ตอนนี้ แม้ร่างกายเธอจะไม่ปวดเมื่อย แต่กลัวชายหนุ่มจะทำเรื่องพรรค์นั้นอีกครั้ง
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์หวาดกลัวในใจ
อาจเพราะรับรู้ถึงความหวาดกลัวในใจของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนจึงข่มความวู่วามของตนไว้ ก่อนเอ่ยขึ้น
“โอ เจ้าเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นวันนี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป!”
เหลิ่งอวี้เซวียนเอ่ยจบ มือใหญ่ที่ลูบไล้ต้นขา เคลื่อนลงมาที่เท้าเล็กอีกข้าง ก่อนนวดอย่างจริงจัง
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์จึงโล่งอก
หลังทั้งสองอาบน้ำเสร็จ ซินเอ๋อร์แต่งกายเสร็จเรียบร้อย นั่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดเส้นผมอยู่หน้าโต๊ะ
และเวลานี้ ชายหนุ่มหลังสวมเสื้อผ้าเสร็จ เดินช้าๆ มาที่ซินเอ๋อร์ ก่อนรับผ้าขนหนูในมือซินเอ๋อร์ไป
“ข้าช่วยจัดการให้เจ้าเอง”
“อืม”
หลังได้ยินคำพูดชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์ไม่ปฏิเสธ เพียงปล่อยมือให้ชายหนุ่มเช็ดเส้นผมของตน
เดิมทีคิดว่าชายหนุ่มที่คาบกุญแจทองมาเกิดเช่นเขา คงเพียงคิดเอาเปรียบเท่านั้น คิดไม่ถึงท่าทางการปรนนิบัติ กลับชำนาญเช่นนี้ โดยเฉพาะการเช็ดผม
ชายหนุ่มเช็ดอย่างตั้งใจ หลังเช็ดเสร็จหยิบหวีขึ้นมา ค่อยๆ สางเส้นผมยาวดังเส้นไหมนี้ของเธอ
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์สงสัยในใจ อดเอ่ยถามขึ้นไม่ได้
“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านชำนาญเรื่องเหล่านี้ยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อนหรือ!”
หลังได้ยิน เหลิ่งอวี้เซวียนพลางหวีผมให้ซินเอ๋อร์ พลางกล่าวยิ้ม ๆ ขึ้น
“ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เคยสางผมเช่นนี้ให้กับสตรีนางหนึ่ง ทำนานเข้าจึงชำนาญ”
หลังได้ยิน ซินเอ๋อร์ตะลึงงัน
เพราะเธอคิดไม่ถึงว่าเซวียนจะเอ่ยเช่นนี้
พอคิดถึงตรงนี้ สิ่งแรกที่ซินเอ๋อร์คิดคือ เซวียนต้องสางผมให้แก่พระชายาเป็นประจำแน่นอน
คิดไม่ถึงเธอเอ่ยเช่นนี้ เซวียนกลับส่ายหน้า พร้อมเอ่ยขึ้น
“มิใช่ เป็นอีกผู้หนึ่ง”
“อะไรนะ ผู้อื่น!”
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ตกใจ และไม่รู้เหตุใดในใจจึงคล้ายอัดแน่นด้วยก้อนหิน ทำให้เธอไม่สบายใจ
กระทั่งใบหน้าเล็กแฝงความสุข ค่อยๆ เต็มไปด้วยความเสียใจ และไม่รับรู้ถึงความหึงหวงของตน
“คนผู้นั้นคือผู้ใด!”
ซินเอ๋อร์เอ่ยขึ้น พร้อมทำปากเชิดสูง
ท่าทางนั้น คล้ายภรรยาตัวน้อยรู้ว่าสามีตนสนทนากับหญิงอื่น
เมื่อเห็นท่าทางหึงหวงอย่างหนักของซินเอ๋อร์ เหลิ่งอวี้เซวียนกลับหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนยื่นมือเขี่ยจมูกเล็กของซินเอ๋อร์เบาๆ ก่อนกล่าวยิ้มๆ ว่า
“เป็นอันใด เจ้าหึงหวงหรือ!”
“เอ่อ”ข้า ข้าไม่ได้หึงหวงเสียหน่อย!
หลังได้ยินคำพูดนี้ของเหลิ่งอวี้เซวียน ซินเอ๋อร์รีบปฏิเสธ
แต่ต้องพูดว่าความจริงเธอหึงหวงจริงๆ
เพราะเพียงนึกถึงเซวียนเคยหวีผมเช่นนี้ให้กับหญิงอื่น ในใจเธอไม่พอใจอย่างมาก!
YOU MAY ALSO LIKE
