สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?! - ตอนที่ 328 ชายผู้เย็นชา
ซินเอ๋อร์ไม่รู้ตนต้องไปที่ใด เธอเวลานี้สับสนวุ่นวายในใจ เพียงอยากหาสถานที่ไร้ผู้คนหลบซ่อนตัว
แต่เวลานี้บนถนนผู้คนต่างเดินขวักไขว่ และสายตาทุกคนคล้ายจับจ้องอยู่ที่เธอ ทำให้เธอรู้สึกไร้ที่หลบซ่อนตัว
เมื่อเห็นสายตาแปลกประหลาดของทุกคนรอบกาย และได้ยินเสียงสับสนวุ่นวายนี้ ทำให้ซินเอ๋อร์ใกล้จะเสียสติ
ดังนั้นเธอจึงวิ่งไม่หยุด
เธอไม่รู้ตนต้องไปวิ่งไปที่ใด เธอเพียงอยากหนีไปให้ไกลจากผู้คนเหล่านี้
ไม่รู้วิ่งอยู่นานเท่าไหร่ และไม่รู้เวลานี้เธออยู่ที่ใด รู้สึกเพียงว่าเสียงสับสนวุ่นวายข้างกาย ค่อยๆ หายไปจากด้านหลัง และเธอรู้สึกเหนื่อยล้า
แต่สองขาของตน กลับคล้ายไม่ใช่ของตนเอง ยังวิ่งไปด้านหน้าไม่หยุด
ทว่าเพราะซินเอ๋อร์เวลานี้สับสนวุ่นวายในใจ จึงวิ่งไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย และมองไม่เห็นว่าด้านหน้าตนคือทะเลสาบผิวน้ำกระจ่างใสแห่งหนึ่ง
เมื่อเธอรับรู้ถึงเรื่องนี้ก็สายไปแล้ว
เพราะสองขาเธอกลับควบคุมไม่ได้ ร่างกายพุ่งลงไปในทะเลสาบนั้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นทะเลสาบกระจ่างใสตรงหน้า ใจของซินเอ๋อร์พลันเต้นระรัว
สิ่งที่รุนแรงที่สุดคือ เธอว่ายน้ำไม่เป็น!
ดังนั้น เมื่อตนจะตกลงไปทะเลสาบ ทำได้เพียงตกใจอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง
เดิมทีคิดว่าครั้งนี้ เธอต้องตกลงไปในน้ำแน่นอน
เธอที่ว่ายน้ำไม่เป็น ต้องจมน้ำตายเป็นแน่
ทว่าขณะช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงร่างกายตนลอยอยู่กลางอากาศ
และเมื่อหมุนคว้างอยู่กลางอากาศรอบหนึ่ง เท้าที่เหยียบความว่างเปล่า กลับเหยียบลงบนพื้นดินอีกครั้ง
“เอ่อ”
เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันเกินไป ซินเอ๋อร์จึงตกตะลึงจนโง่งม หลังผ่านไปนานเธอจึงได้สติกลับมา
เมื่อเห็นชัดว่าเวลานี้เธอกำลังถูกชายผู้หนึ่งโอบกอดแน่น ซินเอ๋อร์ตกใจจนสมองพลันเกิดเสียง ‘ตูม’ ขึ้น ก่อนขาวโพลน
และสิ่งแรกที่ทำหลังได้สติคือ ผลักชายหนุ่มตรงหน้านี้ออกจากรุนแรง ก่อนตนก้าวถอยหลังไป
แต่ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่ถูกเธอผลักพลันใช้มือกอดรัดเอวเล็กเธอไว้แน่น ไม่ปล่อยเธอผละออกไป
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดใจหายวาบไม่ได้ ก่อนชูมือเล็กตบชายหนุ่มหนึ่งฉาดทันที
หลังเสียงฝ่ามือดังกังวานนั้น ซินเอ๋อร์ยังด่าทออย่างโกรธเคือง
“เจ้าอันธพาล!”
ซินเอ๋อร์เอ่ยอย่างรุนแรง
สายตาจับจ้องที่ชายหนุ่มตรงหน้า
เห็นเพียงชายผู้นี้ถูกเธอตบหนึ่งฉาด ใบหน้าหล่อเหลาเอียงหันไป
บนผิวสีน้ำตาลนั้น ปรากฎรอยนิ้วมือห้านิ้วขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นชัดว่าน้ำหนักในการตบเมื่อครู่ของซินเอ๋อร์รุนแรงเพียงใด
ทว่าชายหนุ่มที่ถูกซินเอ๋อร์ตบจนหน้าหัน เพียงตะลึงเล็กน้อยชั่วขณะ พลันหันใบหน้าตนกลับอย่างช้าๆ ก่อนมองซินเอ๋อร์อยู่เงียบๆ
และไม่พูดจา เพียงเม้มปาก มองเธออย่างเงียบเชียบ
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดขมวดคิ้วไม่ได้
เพราะเห็นชายหนุ่มแวบแรก เธอรู้สึกว่าเขาคล้ายคุ้นหน้า ราวก่อนหน้านี้เคยพบกันที่ใดมาก่อน
และเวลานี้ ซินเอ๋อร์จึงได้มีโอกาสมองสำรวจชายผู้นี้
บนกายสวมชุดสีดำ เส้นผมดำสนิทดังม่านน้ำตก ถูกมัดรวบขึ้นด้วยสายรัดสีดำ ทำให้ใบหน้านั้นดุจรังสรรค์ออกมาจากเทพสรรค์
อวัยะทั้งห้าบนใบหน้าคมคาย คิ้วกระบี่โก่งงอน ดวงตาลึกล้ำ จมูกโด่งได้รูป กลีบปากหนาเม้มสนิท
ต้องเอ่ยว่าชายผู้นี้ รูปโฉมเย็นชาเคร่งขรึม แต่น่าหลงใหลอย่างยิ่ง
ทว่าชายผู้นี้ทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดใจ
แม้เมื่อครู่เธอจะตบเขาอย่างรุนแรง แต่บนใบหน้าเขายังคงเรียบเฉย ดวงตาสงบนิ่งดังสายน้ำ คล้ายฝ่ามือเมื่อครู่นั้นไม่ได้ตบลงบนกายเขา
และสองมือของเขายังคงกอดรัดเอวเล็กของเธอไว้ ไม่ว่าเธอดิ้นรนเช่นไร บิดตัวรุนแรงเพียงใด เขายังกอดเธอไว้แน่น
สองมือเขาแข็งแกร่งทรงพลัง คล้ายเหล็กกล้าคู่หนึ่ง รัดเธอไว้เช่นนี้!
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่น และสายตาที่มองชายหนุ่มแฝงด้วยความโมโห ก่อนจะตะโกนขึ้น
“ปล่อยมือท่านเดี๋ยวนี้!”
ซินเอ๋อร์เอ่ยอย่างโมโห
เพราะเธอไม่เคยเห็นชายหนุ่มเช่นเขานี้มาก่อน
แม้จะให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก คล้ายก้อนน้ำแข็ง แต่กลับทำเรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนี้
ตอนนี้เป็นช่วงกลางวัน เขากลับกล้าหาญทำเรื่องเช่นนี้!
เพียงคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์โมโหอย่างหนัก
และเดิมคิดว่าแม้เธอจะเอ่ยเช่นนี้ อันธพาลผู้นี้คงไม่ปล่อยมือ
คิดไม่ถึงครั้งนี้ เธอกลับคาดเดาผิด
เห็นเพียงหลังเธอเอ่ยจบ สองมือที่รัดเอวเธออย่างแน่นหนาพลันคลายลง
เมื่อรับรู้ถึงเรื่องนี้ ซินเอ๋อร์โล่งใจ พร้อมขยับถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็วไปพร้อมกัน
แต่ทันใดนั้น ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงเท้าด้านหลังเหยียบลงบนความว่างเปล่า ก่อนร่างกายสูญเสียการควบคุม ล้มหงายไปด้านหลังทันที
เมื่อรับรู้ถึงการร่วงหล่นลงนี้ ใจของซินเอ๋อร์พลันเต้นระรัว และทันใดนั้นเธอจึงนึกขึ้นได้ว่าด้านหลังตน คือทะเลสาบลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งแห่งนั้น!
ทว่าคิดเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้ คงไม่มีประโยชน์
ซินเอ๋อร์รู้สึกเพียงร่างกายตนล้มไปด้านหลัง โดยไม่สามารถควบคุมได้
เดิมทีคิดว่าครั้งนี้ เธอต้องตกลงไปในทะเลสาบแน่นอน
คิดไม่ถึง เอวเล็กของเธอถูกคนโอบรัดไว้อีกครั้ง
ทว่าไม่เหมือนกับเมื่อครู่
ชายหนุ่มตรงหน้า ใช้มือเพียงข้างเดียวดึงเอวเล็กของเธอไว้ แต่กลับไม่ได้ดึงเธอกลับไปบนฝั่ง
ทำให้เธอลอยตัวเคว้งอยู่กลางอากาศ เพียงชายหนุ่มหนุ่มชักมือกลับไป เธอต้องตกลงไปในทะเลสาบแน่นอน
เห็นเช่นนั้น ใจของซินเอ๋อร์ทั้งสงสัย และกังวล
เพราะด้านหลังเธอ คือทะเลสาบลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง และเธอว่ายน้ำไม่เป็น
เธอจะตกหรือไม่ตกลงไป ขึ้นอยู่ที่ชายหนุ่มจะปล่อยมือหรือไม่
ซินเอ๋อร์คิดในใจ ใบหน้าเล็กอ้าปากค้าง แฝงไปด้วยความหวาดวิตก ก่อนหันมองชายหนุ่มที่กำลังเกี่ยวเอวเล็กของเธอไว้ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เห็นเพียงชายผู้นี้ เวลานี้ก็มองเธออย่างเงียบๆ เช่นกัน ดวงตาคมแคบยาวนั้นดุจแม่น้ำพันปี ลึกล้ำอย่างไม่มีสิ่งใดเปรียบเทียบได้ ทำให้คนคาดเดาความคิดในใจเขาไม่ได้
ขณะซินเอ๋อร์มองชายหนุ่มผู้นี้อย่างไม่รู้ว่าเขาต้องการทำสิ่งใด กลับเห็นชายหนุ่มเอ่ยปากขึ้น
“เจ้าไม่คิดว่า ควรเอ่ยขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่หรือ!”
“เอ่อ”
หลังได้ยินคำพูดนี้ของชายหนุ่ม ซินเอ๋อร์อดตะลึงไม่ได้
ทว่าเธอนึกได้อย่างรวดเร็วว่าคือเรื่องใด
เมื่อครู่เธอวิ่งอย่างรวดเร็ว จึงพลันมองไม่เห็นว่าด้านหน้าคือทะเลสาบ คิดแล้วขณะที่ตนกำลังจะตกลงไปในทะเลสาบ ชายผู้นี้กลับเข้ามาช่วยเหลือเธอไว้
แต่เธอกลับเข้าใจผิดว่าเขาคืออันธพาล ไม่เพียงด่าทอเขา ยังตบหน้าเขาหนึ่งฉาด!
พอคิดถึงตรงนี้ สายตาซินเอ๋อร์อดมองบนแก้มชายหนุ่มไม่ได้
แม้ชายหนุ่มจะมีสีหน้าเรียบเฉย มองไม่ออกว่าเขาเจ็บปวดหรือไม่
ทว่าแก้มที่ถูกเธอตบเมื่อครู่ เวลานี้บวมแดงขึ้น น่าตกใจยิ่งนัก
เห็นเช่นนั้น ซินเอ๋อร์อดใจหายวาบไม่ได้
คิดไม่ถึง พละกำลังของตนจะรุนแรง จนทำให้ใบหน้าเขาบวมเป่งเช่นนี้
และชายหนุ่มผู้นี้ เมื่อครู่ยังช่วยชีวิตเธอไว้
พอคิดถึงตรงนี้ ซินเอ๋อร์พลันรู้สึกสับสนและเสียใจ
กระทั่งบนใบหน้าประณีตนั้น ปรากฎความเสียใจขึ้นมา
สายตาที่มองชายหนุ่ม แฝงไปด้วยการขออภัย
ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“คุณชาย เรื่องเมื่อครู่ต้องขออภัยจริงๆ เมื่อครู่ข้าอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นจึงคิดว่าท่านคืออันธพาล ขออภัย ต้องขออภัยด้วย”
เมื่อรู้ว่าคือความผิดตน ซินเอ๋อร์จึงเอ่ยปากขอโทษทันที
ส่วนชายหนุ่มหลังได้ยินคำพูดซินเอ๋อร์ และเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนเสียใจของเธอ ดวงตาคมอดเป็นประกายชั่วขณะไม่ได้
เห็นเพียงเวลานี้ เป็นช่วงบ่าย
พระอาทิตย์เจิดจรัสอยู่บนท้องฟ้า หมื่นลี้ไร้เมฆ
แสงอาทิตย์งดงามนั้น สาดส่องลงมาทั่วพื้นแผ่นดิน และทะเลสาบด้านหลังพวกเขา ดุจเคลือบด้วยชั้นทองเป็นประกายระยิบระยับ แพรวพราว สวยงาม!
แต่เวลานี้ในสายตาเขา ทิวทัศน์บนโลกทั้งหมดที่สวยงาม กลับเทียบไม่ได้กับสาวน้อยตรงหน้านี้
เส้นผมดำสนิทดังม่านน้ำตก เวลานี้สยายอยู่ทางด้านหลังเธอ
เมื่อสายลมพัดโชยเข้ามา ปลิวไสวอยู่ด้านหลังของเธอ ขับเน้นให้ใบหน้าเล็กงดงาม คิ้วเข้มดังหมึก จมูกเล็กได้รูป กลีบปากแดงสด
สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือ ดวงตากระจ่างใสคู่นั้น!
ขนตาที่ทั้งงอนและยาว ดุจพัดสีดำสองด้าม สวยงามจนทำให้คนอยากยื่นมือเข้าไปสัมผัส
ภายในดวงตาคล้ายรวบรวมแสงสว่างทั้งหมดบนโลกเอาไว้
กระทั่งทะเลสาบสีทองด้านหลังของเธอ คล้ายมืดมนไปอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
หญิงสาวงดงาม สง่า โดดเด่นเช่นนี้ คล้ายเทพธิดาหลงทางเข้ามายังโลกมนุษย์ สวยจนทำให้คนอุทานออกมา
และทำให้ดวงตาเรียบเฉยของชายหนุ่ม อดเป็นประกายอย่างตกตะลึงไม่ได้
ทว่าความตกตะลึงนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ พลันสลายหายไป ทำให้คนไม่ทันสังเกตุ ดังนั้นซินเอ๋อร์ย่อมไม่รับรู้
เธอเวลานี้ เพียงเสียใจกลับเรื่องทั้งหมดที่ทำกับชายหนุ่ม
เมื่อเห็นแก้มชายหนุ่มแดงบวม คิดว่าคงเจ็บปวดอย่างยิ่งแน่
เมื่อครู่เธอไม่ควรวู่วามเช่นนี้
และไม่รู้ชายผู้นี้จะโมโหหรือไม่ ทว่าแม้เขาจะโมโหจริงจนปล่อยมือ ทำให้เธอตกลงไป ถือเป็นเรื่องปกติ!
ผู้ใดให้เธอเมื่อครู่ทำเกินไป!
ขณะซินเอ๋อร์คิดในใจ มือใหญ่ที่เกี่ยวเอวเล็กของเธอ ออกแรงดึงเบาๆ ก่อนร่างกายเธอถูกดึงกลับขึ้นฝั่ง
เมื่อรู้สึกว่าตนเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคงอีกครั้ง ซินเอ๋อร์ตะลึง พลันเอ่ยกับชายหนุ่มตรงหน้าว่า
“ขอบคุณ”
YOU MAY ALSO LIKE
