สวรรค์บันดาล: ข้าพเจ้าสร้างวิถี - บทที่ 622 สมบัติล้ำค่า

ชายร่างกำยำพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ไม่มีพลังกดดันใดๆ แผ่ออกมา
หากหลินหยวนไม่รู้สึกอย่างชัดเจนว่าเหตุและผลของมหาปราชญ์หุนเซียว
และมหาปราชญ์ยวี่หลินหายไปโดยสมบูรณ์ อาจคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คน
ธรรมดา
“หายไป?”
หลินหยวนคิดถึงคำพูดสุดท้ายของจักรพรรดิ’เซียนฮวง’
ก่อนที่ข้าจะหายไป?
“เรื่องนี้ไว้ทีหลัง”
ชายร่างกำยำโบกมือ กาลอวกาศรอบๆ ทั้งสองคนเปลี่ยนไปมาถึงหน้า
พระราชวังแห่งหนึ่ง
หลินหยวนมองไปรอบๆ เห็นสัญลักษณ์โบราณสองอันที่อยู่ด้านบนของ
พระราชวังทันที
‘เซียนฮวง’
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าสัญลักษณ์นี้หมายความว่าอย่างไร แต่ก็เข้าใจในทันทีที่
เห็น
“หอจักรพรรดิ’เซียนฮวง’?”
“ที่นี่คือหอจักรพรรดิ’เซียนฮวง’?”
พื้
ที่
ที่
หลินหยวนคิดในใจ ในบรรดาพื้นที่ต่างๆ บนแผนที่หนังสัตว์ หอ
จักรพรรดิ’เซียนฮวง’เป็นรองแค่สุสาน
เพียงแต่คำอธิบายเกี่ยวกับหอจักรพรรดิ’เซียนฮวง’บนแผนทีหนังสัตว์ คือ
ตั้งอยู่ในส่วนลึกของกาลอวกาศ
หายากมาก
ฟู่!
หลินหยวนเดินตามชายร่างกำยำเข้าไปในหอจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ หยุดอยู่
หน้าโต๊ะหยกตัวหนึ่ง
ชายร่างกำยำนั่งลง มองหลินหยวนด้วยรอยยิ้ม
“เชิญนั่ง”
“ขอรับ”
หลินหยวนเชื่อฟังอย่างยิ่ง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายร่างกำยำตรงหน้า เป็นสิ่งมีชีวิตทีแข็งแกร่งที่สุดที่
หลินหยวนเคยเห็น
ไม่ว่าจะเป็นความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล หรือโลกต้นกำเนิดที่รา
ชวงศ์เลี่ยหยางตั้งอยู่ เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดที่ต่ำกว่าระดับ
สามารถฆ่ามหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างง่ายดาย แถมยังเป็นการฆ่าที่
ตัดขาดวิธีเอาชีวิตรอดทั้งหมด
หลินหยวนรู้สึกว่าหากชายร่างกำยำคนนี้มีเจตนาฆ่าเขา
ร่องรอยทั้งหมดที่เขาทิ้งไว้ในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลนี้อาจถูกลบ
หายไป
“เจ้าคงรู้แล้วว่าข้าเป็นใคร”
ยิ้
ชายร่างกำยำพูดด้วยรอยยิ้ม
“ฝ่าบาท”
หลินหยวนพยักหน้า
ในขณะที่ชายร่างกำยำปรากฏตัว แก่นแท้ของจักรวาล’เซียนฮวง’ก็รวมตัว
กัน
นอกจากจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ที่สร้างจักรวาลที่สร้างขึ้นแห่งนี้ คงไม่มีใคร
สามารถทำได้
นอกจากนี้ มหาปราชญ์หุนเซียวและมหาปราชญ์ยวี่หลินก็จำชายร่างกำยำ
ได้ มหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะต่อต้าน หันหลังหนีทันที
แต่สุดท้ายก็หนีไม่รอด
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
ชายร่างกำยำหัวเราะ
“ในยุคที่ข้าอยู่ ในแง่ของพรสวรรค์และความเร็วในการเติบโตแม้แต่สิ่งมี
ชีวิตแห่งปาฏิหาริย์ที่เกิดในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลก็ยังเทียบกับข้าไม่
ได้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ชายร่างกำยำก็มองหลินหยวนด้วยความรู้สึกเล็กน้อย
“แต่เมื่อเทียบกับเจ้า ถือว่าธรรมดามาก”
ในขณะที่กลับสู่จักรวาล’เซียนฮวง’ เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในจักรวาลที่
สร้างขึ้นแห่งนี้ตลอดสามสิบกว่าล้านยุคจักรวาล ก็หลั่งไหลเข้ามาในใจของชาย
ร่างกำยำ
นอกจากนี้ ด้วยสถานะของชายร่างกำยำในตอนนี้ เขาสามารถมองเห็น
ความลับมากมายในตัวหลินหยวน เช่น ระดับชีวิตยังคงอยู่ในขอบเขตปกครอง
พื้นฐานของจักรวาลในร่างกายนั้นแข็งแกร่งอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน
ที่
“ฝ่าบาทต่างหากที่ไม่ธรรมดา”
หลินหยวนพูดทันที
สามารถฆ่ามหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนได้ง่ายๆ?
แม้แต่หลินหยวนก็ไม่กล้าพูดว่าเขาจะทำได้หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขต
โกลาหล
จนถึงตอนนี้ หยินหยางไท่จี๋แห่งความโกลาหลที่หลินหยวนสร้างขึ้นยังไม่
สมบูรณ์ ไม่รู้ว่าพลังนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน เขาจึงไม่มีความมั่นใจ
“ตอนนี้สถานะของข้าพิเศษ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับ 13 แต่ก็เกิน
ระดับ 12 ดังนั้นจึงสามารถฆ่ามหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้โดยสมบูรณ์ ปกติแล้วทำ
ไม่ได้”
ชายร่างกำยำยิ้ม
“และตอนที่ข้าอยู่ในขอบเขตปกครอง อย่าว่าแต่ต่อสู้กับมหาปราชญ์ผู้ยิ่ง
ใหญ่ แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปราชญ์ทั่วไป ก็ได้แต่หนีอย่างตื่นตระหนก”
หลินหยวนฟังอย่างเชื่อฟัง
อันที่จริง ความหมายโดยนัยของชายร่างกำยำคือ ตอนที่เขาอยู่ในขอบเขต
ปกครอง สามารถเอาชีวิตรอดต่อหน้าปราชญ์ได้
นี่ถือว่ายากมาก เพราะหลินหยวนมีความเข้าใจท้าทายสวรรค์ลงไปในโลก
มิติต่างๆ มากมาย รวมถึงฝึกฝนมรดกระดับ 13 จึงสามารถทำได้
สิ่งนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ
“สถานะพิเศษ?”
หลินหยวนมองชายร่างกำยำ
“อืม”
“เจ้าก็น่าจะรู้ ข้าพยายามก้าวเข้าสู่ระดับ 13 มานานแล้ว ติดอยู่ในวังวน
แห่งกาลเวลา”
ชายร่างกำยำกล่าว
“แต่ตอนนี้ กลับหลุดพ้นจากพันธนาการของวังวนแห่งกาลเวลาการหลุด
พ้นนี้ ไม่ใช่การทำลายตามปกติ แต่เป็นการฝืนหลุดพ้น จึงไม่สามารถอยู่ได้นาน
จะหายไปในไม่ช้า”
หลินหยวนกำลังฟัง
เขานึกถึงสิ่งที่ดวงตาหมื่นวิถีเคยบอกเขา ผู้ที่อยู่ในระดับ 12 ขั้นสูงสุดที่ติด
อยู่ในวังวนแห่งกาลเวลา สามารถฝืนหลุดพ้นได้ เพียงแค่ต้องทิ้งจุดยึดไว้ข้าง
นอก แล้วกระตุ้นในช่วงเวลาหนึ่ง
จากนั้น ผู้ที่อยู่ในระดับ 12 ขั้นสูงสุดที่ติดอยู่ในวังวนแห่งกาลเวลา ก็
สามารถล็อคจุดยึด ฝืนหลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลาได้
แต่แทบจะไม่มีผู้ที่อยู่ในระดับ 12 ขั้นสูงสุดคนไหนทำเช่นนี้
หนึ่งคือยากเกินไป วังวนแห่งกาลเวลานั้นแยกออกจากความว่างเปล่าแห่ง
ความโกลาหล ไม่ใช่ว่ามีจุดยึดข้างนอกก็สามารถหลุดพ้นได้ ต้องมีความ
แข็งแกร่งที่จะสั่นสะเทือนโลกแห่งวังวนแห่งกาลเวลา
และโดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่อยู่ในระดับ 12 ขั้นสูงสุดที่มีความแข็งแกร่งเช่นนี้
ถึงแม้ว่าจะติดอยู่ข้างใน ก็ยังมีโอกาสที่จะทำลายวังวนแห่งกาลเวลา ไม่จำเป็น
ต้องฝืนหลุดพ้น
สองคือการฝืนหลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลา เป็นการฝ่าฝืนการทำงาน
ของกฎสูงสุดของความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลถึงแม้ว่าจะกลับสู่ความว่าง
เปล่าแห่งความโกลาหล ย่อมต้องถูกความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลทั้งหมด
กัดกร่อนตลอดเวลา
สิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับ 13 โดยทั่วไปจะไม่สามารถต้านทานได้นาน จะ
หายไปโดยสมบูรณ์
“ทำไมฝ่าบาทถึงฝืนหลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลา?”
หลินหยวนอดไม่ได้ที่จะถาม
เห็นได้ชัดว่าลูกแก้วสีเหลืองหงวนที่จิตวิญญาณแห่งสุสานมอบให้เขา เป็น
จุดยึดที่ชายร่างกำยำทิ้งไว้ข้างนอก
เพียงแค่บดขยี้ ก็สามารถถูกล็อคโดยชายร่างกำยำที่อยู่ในโลกแห่งวังวน
แห่งกาลเวลา แล้วหลุดพ้นออกมาได้
แต่หลินหยวนไม่เข้าใจว่าทำไมชายร่างกำยำถึงทำเช่นนี้?
จิตวิญญาณแห่งสุสานเคยบอกว่าหลังจากที่หลินหยวนได้รับลูกแก้วสี
เหลืองหงวนแล้ว สามารถบดขยี้ได้ทันที
แต่จิตวิญญาณแห่งสุสานเองไม่ต้องการให้หลินหยวนบดขยี้
อย่างแรกเห็นได้ชัดว่าเป็นความตั้งใจของจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ อย่างหลัง
เป็นความคิดของจิตวิญญาณแห่งสุสานเอง
จิตวิญญาณแห่งสุสานก็รู้ว่าการบดขยี้ลูกแก้วสีเหลืองหงวนหมายความว่า
อย่างไร
แต่ทำไมจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ถึงทิ้งคำสั่งนี้ไว้?
เป็นเพราะรู้ว่าหลินหยวนกำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากมหาปราชญ์ผู้
ยิ่งใหญ่สองคน?
ไม่ต้องพูดถึงว่าจักรพรรดิ’เซียนฮวง’รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากผ่านไป
สามสิบกว่าล้านยุคจักรวาลได้อย่างไร
ถึงแม้ว่าจะรู้จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้
เพื่อทายาทที่ห่างกันไม่รู้กี่ชั่วอายุคน ทำลายโอกาสในการก้าวเข้าสู่ระดับ
13 ของตัวเองโดยสมบูรณ์
แถมร่องรอยการมีอยู่ของตัวเองก็จะถูกลบหายไป?
ไม่สมเหตุสมผลเลย
ในตอนที่ผู้สืบทอดจักรพรรดิ’เซียนฮวง’ถูกทำลาย ไม่รู้ว่ามีศิษย์และผู้
สืบทอดจักรพรรดิ’เซียนฮวง’กี่คนที่ถูกไล่ล่า ก็ไม่เห็นจักรพรรดิ’เซียนฮวง’หลุด
พ้นจากวังวนแห่งกาลเวลา
ทำไมต้องหลุดพ้นออกมาหลังจากผ่านไปสามสิบล้านยุคจักรวาล?
“อย่าคิดมาก การที่ข้าเลือกฝืนหลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลาไม่ใช่เพื่อ
เจ้า แต่เป็นเพราะ…”
สายตาของชายร่างกำยำเหม่อลอย ราวกับกำลังนึกถึงบางอย่าง
“ข้าไม่ต้องการทำลายวังวนแห่งกาลเวลา”
“ไม่ต้องการทำลายวังวนแห่งกาลเวลา?”
หลินหยวนตกตะลึง ยังมีเหตุผลแบบนี้อีก
“อันที่จริง วังวนแห่งกาลเวลาที่ขังข้าไว้ ไม่ยากที่จะทำลาย เพียงแค่ต้อง
ลืมพี่สาวก็พอ”
เมื่อชายร่างกำยำพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าก็เหม่อลอย
“แต่การลืมพี่สาว? ข้าไม่เต็มใจ สามสิบกว่าล้านยุคจักรวาล ในวังวนแห่ง
กาลเวลา ข้าได้ผ่านการลบความทรงจำและเริ่มต้นใหม่นับครั้งไม่ถ้วน ข้าก็ยัง
ไม่เต็มใจ”
หลินหยวนกำลังฟัง ไม่ได้ถามว่า ‘พี่สาว’ คือใคร
“ข้าลืมแนะนำพี่สาวของข้าให้เจ้ารู้จัก”
ชายร่างกำยำกล่าว
นึ่
ตั้
“ข้าเกิดในชนเผ่าหนึ่ง ไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ต้องทนทุกข์ทรมานมาก เกือบ
อดตายหลายครั้ง อันที่จริง การอดตายไม่ใช่น่ากลัวที่สุดสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการ
ถูกกินเป็นอาหาร”
“ต่อมาข้าก็ออกจากชนเผ่า ต้องการไปยังโลกภายนอกเพื่อหาโอกาสรอด
ชีวิต เพียงแต่ไม่เพียงแต่หาไม่เจอ ยังถูกผู้ฝึกตนชั่วร้ายคนหนึ่งจับตัวไป ตั้งใจ
จะใช้เลือด จิตวิญญาณของข้า เพื่อฝึกฝนวิชา”
หลินหยวนมองชายร่างกำยำ ตามคำอธิบายของภาพจิตรกรรมฝาผนังใน
สุสาน จักรพรรดิ’เซียนฮวง’น่าจะมาจากจักรวาลที่เกิดขึ้นเอง มีชาติกำเนิด
ต่ำต้อย สภาพแวดล้อมเลวร้าย
“ต่อมา… ข้าก็ได้พบกับพี่สาว แต่พี่สาวเป็นศิษย์ของสำนักชิงหงวน เมื่อ
ได้ยินเรื่องราวของผู้ฝึกตนชั่วร้ายคนนี้ จึงตั้งใจจะกำจัดปีศาจปกป้องผู้คน ฆ่าผู้
ฝึกตนชั่วร้ายคนนั้น ช่วยข้าไว้”
ชายร่างกำยำเล่าความหลัง
“ข้ายังจำได้จนถึงตอนนี้ คำพูดแรกที่พี่สาวพูดกับข้าเมื่อเห็นข้า ‘ขอทาน
น้อย เจ้าอย่ากลัว ปีศาจร้ายตนนั้นตายแล้ว เจ้ารอดชีวิตแล้ว’”
“ข้ากำลังคิดว่าหากพี่สาวมาช้ากว่านี้ ข้าคงตายแล้ว”
ชายร่างกำยำกล่าว
“ต่อมาพี่สาวก็พาข้ากลับไปที่สำนักชิงหงวน หลังจากตรวจสอบพบว่า
พรสวรรค์ของข้าไม่เลว จึงเข้าร่วมสำนัก กลายเป็นน้องชายของพี่สาว”
“พี่สาวใจดีมาก นางไม่รังเกียจที่ข้าสกปรก นางช่วยข้าชำระล้างร่างกาย
ช่วยข้าเปลี่ยนแปลงตัวเอง สอนข้าหลายอย่างเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียร”
หลินหยวนกำลังฟัง
“ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็สาบานว่าจะตอบแทนพี่สาวอย่างดี ไม่ให้ใครในโลก
รังแกนาง”
นื่
ขึ้
“ด้วยการบำเพ็ญเพียรอย่างต่อเนื่อง พรสวรรค์ของข้าก็แข็งแกร่งขึ้น
เรื่อยๆ ในไม่ช้าก็กลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักชิงหงวน นำสำนักชิงหง
วนกลายเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลนั้น”
“ต่อมา ข้าก็ได้แต่งงานกับพี่สาว วันนั้นเป็นวันที่ข้ามีความสุขที่สุดใน
ชีวิต”
“ในที่สุด ข้าก็ก้าวเข้าสู่ระดับ 12 ด้วยความช่วยเหลือของข้าพี่สาวก็ก้าว
เข้าสู่ระดับ 12 เช่นกัน ข้าและพี่สาวผ่านการล่มสลายครั้งใหญ่ของจักรวาล เข้า
สู่ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล”
เมื่อชายร่างกำยำพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงก็เย็นชาลง
“หลังจากเข้าสู่ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ก็ได้พบกับผู้ปล้นสะดม
ในขอบเขตปกครอง ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ พี่สาวเพื่อให้ข้ามีชีวิตรอด จึงเผาผลาญจิต
วิญญาณ เลือด เจตจำนง ร่างกายและร่างแยกทั้งหมด เพื่อยื้อผู้ปล้นสะดมคน
นั้นไว้”
สีหน้าของชายร่างกำยำดูเศร้าสร้อย
“ถึงแม้ว่าข้าจะรอดชีวิต แต่พี่สาวกลับตายลง”
“ข้าตามหาไปทั่ว พบว่าสิ่งมีชีวิตในระดับ 12 ได้หลุดพ้นจากพันธนาการ
ของแม่น้ำแห่งกาลเวลา หากต้องการฟื้นคืนชีพ ต้องกลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่ง
กาลเวลาในระดับ 13”
“ดังนั้นข้าจึงเริ่มมีเป้าหมายเพื่อเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลา ฟังดูน่าขัน
ตอนนั้นข้าเป็นแค่ผู้บุกเบิกวิถีขั้นสูงสุด ยังไม่ถึงขอบเขตโกลาหลด้วยซ้ำ แต่
กลับเพ้อฝันว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งกาลเวลา?”
ชายร่างกำยำหัวเราะออกมาทันที
“แต่หลังจากเข้าสู่ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ข้าก็พบว่าร่างกาย
และสายเลือดของข้าพิเศษมาก ภายใต้การหล่อเลี้ยงของความว่างเปล่าแห่ง
ความโกลาหล ศักยภาพที่แท้จริงก็แสดงออกมาอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นข้าจึง
ขึ้
รื่
แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นผู้ปกครองปราชญ์ มหาปราชญ์ ได้อย่าง
ง่ายดาย…”
“เมื่ออยู่ในขอบเขตโกลาหลขั้นสมบูรณ์แบบ ข้าก็ก่อตั้งผู้สืบทอด
จักรพรรดิ’เซียนฮวง’ สร้างอาณาจักร’เซียนฮวง’ ปกครองพื้นที่กำจัดผู้ปล้น
สะดมทั้งหมด ก็เพื่อแก้แค้นให้พี่สาว น่าเสียดายที่ผู้ปล้นสะดมที่ข้าและพี่สาว
พบในตอนนั้น ตายไปนานแล้ว…”
ชายร่างกำยำยิ้มเบาๆ
“เมื่อกลายเป็นมหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ข้าก็เริ่มคิดว่าจะก้าวเข้าสู่ระดับ 13
ได้อย่างไร ไปเยี่ยมสิ่งมีชีวิตพิเศษมากมายในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล
ในตอนนั้น”
“สิ่งมีชีวิตพิเศษเหล่านั้นบอกว่าสิ่งที่ฝังใจของข้าหนักเกินไปพี่สาวมี
อิทธิพลต่อข้ามากเกินไป ในสถานการณ์เช่นนี้ จึงยากที่จะผ่านวังวนแห่งกาล
เวลา”
ชายร่างกำยำหัวเราะเยาะ
“เพียงแต่สิ่งมีชีวิตพิเศษเหล่านั้นเกิดมาแข็งแกร่ง อยู่เหนือผู้อื่นพวกเขา
เข้าใจอะไร? หากไม่ใช่พี่สาว ข้าคงตายไปนานแล้ว”
“พี่สาวไม่ใช่สิ่งที่ฝังใจของข้า แต่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น”
หลินหยวนพยักหน้า
สิ่งมีชีวิตแห่งปาฏิหาริย์หลายคนที่อยู่เหนือผู้อื่น มีความรู้สึกอ่อนไหว เห็น
แก่ตัวอย่างยิ่ง
“เพียงแต่ถึงแม้ว่าข้าจะไม่คิดว่าพี่สาวเป็นสิ่งที่ฝังใจ แต่ก็รู้ดีว่าด้วยสถานะ
ของพี่สาวในใจข้า วังวนแห่งกาลเวลาที่ข้าเผชิญเมื่อพยายามก้าวเข้าสู่ระดับ
13 น่าจะเกี่ยวข้องกับพี่สาว”
ล้ำ
ชิ้
นึ่
“ต่อมาข้าก็หลงเข้าไปในช่องว่างระหว่างมิติ ได้รับสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
ด้วยความแข็งแกร่งของข้าเพียงอย่างเดียว ยากที่จะปราบปราม ต้องอาศัยพลัง
ของวังวนแห่งกาลเวลาถึงจะปกปิดได้”
“ตอนนั้นขอบเขตและความแข็งแกร่งของข้าถึงขีดสุดแล้ว มีพลังของมหา
ปราชญ์ไร้พ่ายแล้ว ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้รับการยอมรับจากมหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่
คนอื่นๆ แต่ก็ไม่อยากรอนานเกินไป ด้วยสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น โอกาสที่ข้าจะ
ทำลายวังวนแห่งกาลเวลาอาจจะมากขึ้น”
“ยิ่งรอนานเท่าไหร่ หากเรื่องของสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้รั่วไหลออกไปมหา
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ย่อมต้องแย่งชิงอย่างแน่นอน แม้แต่สิ่งมีชีวิตแห่งกาล
เวลาตัวจริงก็อาจจะสนใจ”
ชายร่างกำยำมองหลินหยวน
“ก่อนพยายามก้าวเข้าสู่ระดับ 13 ข้าได้ทิ้งแผนการไว้มากมายรวมถึงลูก
แก้วสีเหลืองหงวนนั่น ภายในมีพลังของสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นอยู่เล็กน้อย หาก
บดขยี้ พลังรั่วไหล จะต้องเชื่อมต่อกับสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น และสมบัติล้ำค่าชิ้น
นั้นถูกข้านำเข้าสู่โลกวังวนแห่งกาลเวลาแล้ว ข้าจะรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ ก็
สามารถใช้สิ่งนี้เป็นจุดยึด ฝืนหลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลาได้”
“ตอนนั้นข้ากำลังคิดว่า หากผ่านไปสามสิบล้านยุคจักรวาล ข้ายังไม่
สามารถทำลายวังวนแห่งกาลเวลาได้ ก็น่าจะไม่มีโอกาสก้าว
เข้าสู่ระดับ 13 แล้ว ดังนั้นจึงทิ้งคำสั่งให้บดขยี้ลูกแก้วสีเหลืองหงวนหลัง
จากผ่านไปสามสิบล้านยุคจักรวาล”
“และการบดขยี้ลูกแก้วสีเหลืองหงวน ก็แค่ ‘เตือนข้า’ สุดท้ายแล้วจะฝืน
หลุดพ้นจากวังวนแห่งกาลเวลาหรือไม่ ก็ยังขึ้นอยู่กับข้า”
“เข้าใจแล้ว”
หลินหยวนเข้าใจ ครุ่นคิด
ที่
“ส่วนวังวนแห่งกาลเวลาที่ข้าเผชิญ… หากต้องการทำลายตามปกติ ต้อง
ลืมพี่สาวโดยสมบูรณ์ เจ้าว่าน่าขันหรือไม่? การที่ข้าก้าวเข้าสู่ระดับ 13 ก็เพื่อ
ฟื้นคืนชีพพี่สาว แต่ตอนนี้เงื่อนไขในการก้าวเข้าสู่ระดับ 13 คือต้องลืมพี่สาว?”
“หากลืมพี่สาวแล้ว ข้าจะก้าวเข้าสู่ระดับ 13 ไปเพื่อสิ่งใด?”
“หากลืมพี่สาวจริงๆ ข้าก็คงไม่ใช่ข้าแล้ว”
ชายร่างกำยำเยาะเย้ย
“ในวังวนแห่งกาลเวลา ข้าถูกลบความทรงจำและเริ่มต้นใหม่นับครั้งไม่
ถ้วน แต่ไม่เคยเลือกลืมพี่สาว จนกระทั่งเจ้าบดขยี้ลูกแก้วสีเหลืองหงวน ข้าจึง
ฝืนหลุดพ้นออกมา”
หลินหยวนมองชายร่างกำยำ ครุ่นคิด
ในข้อมูลเกี่ยวกับวังวนแห่งกาลเวลาที่ประมุขหอหมื่นวิถีมอบให้เขา วังวน
แห่งกาลเวลาที่ผู้ที่อยู่ในระดับ 12 ขั้นสูงสุดแต่ละคนเผชิญล้วนเป็นการทดสอบ
ที่ไม่เคยเผชิญมาก่อน
แต่วังวนแห่งกาลเวลาที่จักรพรรดิ’เซียนฮวง’เผชิญ คือต้องลืมพี่สาวของ
ตัวเอง?
หลินหยวนคาดเดาว่าการลืมที่นี่ คือการลืมโดยสมบูรณ์ เท่ากับลบความ
รู้สึกที่มีต่อพี่สาว ถึงแม้ว่าจะนึกถึงความทรงจำได้ในภายหลัง ฟื้นคืนชีพพี่สาว
อีกครั้ง ย่อมต้องสูญเสียความรู้สึกที่บริสุทธิแบบเดิมไปตลอดกาล ยิ่งไม่ต้องพูด
ถึงการลงมือฟื้นคืนชีพ
“ในวังวนแห่งกาลเวลานั้น ไม่มีพี่สาว ไม่มีโอกาสที่จะทำลาย ข้าอยู่แบบ
น่าเบื่อมาก ตอนนี้ออกมาแล้ว ก็ดีขึ้นมาก”
ชายร่างกำยำมองหลินหยวน ยกมือขวาขึ้น แสงสลัวๆ ปรากฏขึ้น
“ก่อนที่ข้าจะหายไป สมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ที่ข้าได้จากช่องว่างระหว่างมิติ ข้าม
อบให้เจ้า”