หมอผีแม่ลูกติด - บทที่ 328 งานเลี้ยงในวังหลวง
บทที่ 328
งานเลี้ยงในวังหลวง
หลินซีเหยียนก็ได้มองไปที่เจียงหวายเย่อย่างตั้งใจ “ไม่ใช่ว่าในฐานะองค์ชายแล้วจะเป็นเรื่องดีกว่าเหรอที่จะมีภ ภรรยา 3 สนม 4 น่ะ? แล้วท่านก็มีพวกเหล่านกกระจิบและนกนางแอ่นมากมายรออยู่แล้วในวังหลังน่ะ? ทำไมท่านถึงได้เก กาะติดอยู่กับข้านัก?”
จู่ๆก็มีสายลมพัดมา แล้วผมที่ยาวนุ่มของหลินซีเหยียนก็ได้ลอยไปตามลม แล้วเหมือนกับว่าเวลานั้นได้หยุดไปชั่วข ขณะหนึ่ง
เจียงหวายเย่ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แล้วดึงหลินซีเหยียนมาไว้ในอ้อมกอดของเขาแล้วก้มหัวลงจูบนาง หลังจากที่การจ จูบลงดวงตาที่เย็นชาของหลินซีเหยียนนั้นก็ได้เต็มไปด้วยน้ำในดวงตา
ราวกับว่าดวงตาที่เกรี้ยวกราดนั้นได้ผสมไปกับความเย้ายวน จนสูญเสียซึ่งความน่ากลัวเมื่อสักครู่ไป
ในขณะที่หลินซีเหยียนได้เผยเข็มเงินในมือของนางและคิดที่จะสั่งสอนเจียงหวายเย่อยู่นั้นเอง เจียงหวายเย่ก็ไ ได้กล่าว “เสี่ยวเหยียนเอ๋อเจ้าคือสิ่งที่เรายึดมั่นเพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปนะ”
เพราะเขาไม่อาจจะนึกภาพถึงนางออกได้ยามที่นางต้องตกไปอยู่ในมือของคนอื่น
เขาไม่อยากที่จะยอมรับ วันที่นางต้องไปเป็นภรรยาของคนอื่น
เจียงหวายเย่ไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ แต่ดวงตาสีดำสนิทของเขาได้จ้องมาที่หลินซีเหยียนอย่างอ่อนโยน บางทีแม้ว่า าเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา อีกฝ่ายก็น่าจะเข้าใจได้!
แล้วใบหน้าของหลินซีเหยียนก็ได้แดงขึ้นมาแล้วนางก็ได้หันหน้าหนีด้วยดวงตาที่ว้าวุ่นใจ ตลอดมานี้นางก็ยอมรับอ อยู่แหละว่าตัวนางนั้นมีความรู้สึกดีๆให้กับเจียงหวายเย่ แต่นางนั้นไม่อยากที่จะยอมรับมันจนกว่านางนั้นจะรู้ ถึงหัวใจจริงๆของนาง
แต่ในเวลานี้ดูเหมือนว่านางจะเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วจากหัวใจที่เต้นเร็วเรื่อยๆภายใต้หน้าอกของนาง ซึ่งมันได้ เร่งเร้าบอกให้หลินซีเหยียนบอกความรู้สึกที่แท้จริงของนางออกไป
“จริงๆแล้วข้า…….”
แต่ก่อนที่นางจะได้พูดจนจบ มหาเสนาบดีหลินก็ได้โผล่มาพอดี
จากลางสังหรณ์ของเขา เจียงหวายเย่รู้สึกได้ว่าตัวเขานั้นได้พลาดสิ่งที่สำคัญมากไปเสียแล้วเพราะการปรากฏตัวขอ องมหาเสนาบดีหลิน เขาจึงได้จ้องมองอย่างไม่พอใจจนแทบอยากจะฆ่าทิ้ง
มหาเสนาบดีหลินก็ได้หยุดและลังเลก่อนที่จะย่างเท้าเข้ามาในเรือนเชียนเหยียน แล้วเขาก็ได้กระแอมสองหนเพื่อเป็น นการเบี่ยงเบนจากบรรยากาศที่น่าอายเมื่อสักครู่ และในขณะเดียวกันเขาเองก็ต้องการที่จะเตือนเจียงหวายเย่ว่าที่นี คือจวนของเขานะไม่ใช่วังรัตติกาล
อย่างไรก็ตามเจียงหวายเย่นั้นไม่สนใจ และจ้องไปที่เขา “ท่านมหาเสนาบดีหลินมาที่นี่ตอนค่ำมืดเช่นนี้ ไม่ทราบว่า มีธุระอะไร?”
“คือว่าไทเฮานั้นทรงมีรับสั่งมาว่าท่านนั้นอยากที่จะพบองค์ชายน้อย จึงได้มีรับสั่งให้ซีเหยียนนั้นพาเทียนเอ๋ อไปในงานด้วยน่ะขอรับ” เนื่องจากมหาเสนาบดีหลินนั้นชราแล้วจึงได้เริ่มมีอาการหลงๆลืมๆ ซึ่งจริงๆแล้วเรื่องนี้ เขาได้รับทราบมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เขาก็ดันลืมเสียได้ แล้วจนป่านนี้ถึงได้นึกขึ้นมาได้
แต่ทว่ามันก็ได้สายเกินไปเสียแล้ว
เมื่อได้ยินที่กล่าว หลินซีเหยียนกับเจียงหวายเย่ก็ได้หันมามองหน้ากัน แล้วทั้งคู่ก็ได้มองไปเห็นถึงความรอบคอบ บในดวงตาของอีกฝ่าย
“ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าท่านมหาเสนาบดีหลินไม่มีธุระอะไรก็กลับไปได้แล้ว!”
สำหรับมหาเสนาบดีหลินแล้ว หลินซีเหยียนนั้นไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้เขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าหากว่ามีนางก็คงจะทิ้ง งมันไปนานแล้ว
ในขณะเดียวกันที่เรือนของฮูหยินอวี้นั้นได้เร่าร้อนขึ้นมา เพราะองค์หญิงรั่วจิ่งนั้นยังไม่ได้กลับไปที่วังหลวง แต่ยังอยู่ที่ จวนมหาเสนาบดี เพื่อที่นางจะได้อยู่กับฮูหยินอวี้ในวันที่เข้าร่วมงานเลี้ยงของไทเฮา
การที่หลินรั่วจิ่งทำเช่นนี้ก็เพราะนางนั้นตั้งใจที่จะเพิ่มพูดฐานะของฮูหยินอวี้โดยการใช้ฐานะของนาง
แต่ในขณะเดียวกันเวลาก็ได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว บางทีอีกไม่กี่วันหลังจากนี้ฮูหยินอวี้ก็จะต้องรู้สึกหวาดกลัวขึ้ นมาเมื่อพบว่าผมของนางเริ่มร่วงและการรับรสก็จะเริ่มหายไปอย่างช้าๆแล้วตามมาด้วยการได้ยิน, การมองเห็น, แล ละความรู้สึกจนกระทั่งนางมีสภาพเหมือนกับเป็นคนตายทั้งเป็น
นี่คือบทลงโทษของนางที่หลินซีเหยียนเป็นคนมอบให้!
แล้วค่ำคืนก็ได้มืดสนิทแล้ว และบรรยากาศเมื่อสักครู่ก็ได้หายไปแล้วด้วย หลินซีเหยียนจึงได้กลับไปที่ห้องอย่างเส สียใจเล็กน้อย ส่วนเจียงหวายเย่นั้นก็ได้ยืนอยู่ตามลำพังกลางค่ำคืนแล้วมองดูดวงดาว โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าตัวเขา านั้นกำลังคิดอะไรอยู่
หลังจากที่ผ่านไปพักใหญ่ๆ เจียงหวายเย่ก็ได้กล่าว “เชียนอี้เจ้าช่วยไปประกาศล่ารางวัลในนามของหอพันกลให้เราหน น่อย หากว่าใครก็ตามที่พบดอกบัวทองคำแล้ว จะขออะไรก็ได้จากหอพันกลหนึ่งอย่าง”
หอพันกลในเวลานี้นั้นมีฐานะที่ไม่ธรรมดาอย่างมากไปทั่วทั้งแผ่นดินเจียง และการกระทำครั้งนี้ก็ให้เกิดซึ่งการเป ปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะแต่ก่อนนั้นเจียงหวายเย่ไม่ได้คิดอยากที่จะมีชีวิตอยู่
แต่ในเวลานี้เป็นเพราะเขามีเสี่ยวเหยียนเอ๋อกับเทียนเอ๋อแล้ว ไม่ว่าเขาจะต้องดิ้นรนเพียงใด เขาก็จะต้องมีชีวิต ตอยู่ต่อเพราะปกป้องคนที่เขารักจากโลกอันแสนโสมมนี้ให้ได้
ในอดีตเขาคิดว่าโชคชะตานั้นมันไม่ยุติธรรมกับเขาเลย แต่ในเวลานี้เขาคิดว่ามันเริ่มคุ้มค่าขึ้นมาแล้ว เพราะค ความผิดหวังต่างๆที่เขาได้รับมาก่อนหน้านี้ ทำให้ตัวเขานั้นได้มีวันที่ได้พบกับเสี่ยวเหยียนเอ๋อเช่นนี้
แล้วดวงตาของเชียนอี๋ก็ได้ส่องประกายขึ้นมา เขานั้นหวังมานานแล้วที่จะให้องค์ชายนั้นทำเช่นนี้ เขาจึงได้ไม ม่คิดที่จะรอช้าแล้วเชียนอี๋ที่ถึงแม้สวมชุดสีเงินอยู่นั้นแต่ก็ได้หายลับไปในยามราตรีทันที
แล้วเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ถึงวันงานเลี้ยงในวังหลวงในชั่วพริบตา
ในตอนรุ่งเช้าหลินซีเหยียนก็ได้สวมชุดตัวเดิมอย่างเช่นเคย และไม่ได้ตกแต่งอะไรบนใบหน้าของนางและพร้อมที่จะไ ไปวังหลวงแล้ว แต่ทันทีที่นางออกมาจากห้อง ดวงตาของหลินซีเหยียนก็รู้สึกได้ถึงแสงสว่างจ้าตรงหน้าของนาง
นางนั้นเห็นเทียนเอ๋อที่สวมชุดสีม่วงที่ดูดีไม่หยอก และด้วยใบหน้าที่น่ารักของเทียนเอ๋อแล้ว เกือบทำให้หัวใ ใจของนางนั้นได้กลายเป็นสระน้ำบริสุทธิ์ไป
ส่วนเจียงหวายเย่นั้นก็ได้ยืนอยู่ข้างๆเทียนเอ๋อ และหน้ากากหยกขาวบนใบหน้าของเขาก็ได้ส่องสว่างออกมา และตัว วเขาเองก็ได้สวมชุดสีม่วงด้วย
“เสี่ยวเหยียนเอ๋อ ชุดที่เราให้เจ้าไปเมื่อคืนหายไปไหนแล้วล่ะ?”
หลินซีเหยียนก็นึกถึงชุดสีม่วงที่ดูหรูหรามากในหัวของนาง และทำให้นางรู้สึกต่อต้านขึ้นมา “ชุดนั้นมันดูหรู หราเกินไปสำหรับข้า ข้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาคนอื่น”
“เสี่ยวเหยียนเอ๋อ เจ้าอยากให้เราสวมชุดให้เจ้าไหม?” เจียงหวายเย่ก็ได้แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วกล่าวด้วยรอยย ยิ้ม “เรานั้นยินดีมากที่จะช่วยเจ้านะ”
ทันทีที่พูดจบเขาก็ได้พาหลินซีเหยียนเข้าไปในห้อง เทียนเอ๋อนั้นรู้สึกสงสัยและคิดที่จะเข้าไปดูข้างใน แต่เ เขาก็ถูกปิดประตูใส่ไม่ให้เข้ามา
เทียนเอ๋อที่อยู่ข้างนอกก็ได้โมโหและต่อว่าพ่อของเขาเป็นพันหนอยู่ “ใช่ซี้ พอท่านได้ท่านแม่แล้ว ท่านก็เลยไ ไม่สนเทียนเอ๋อแล้ว ที่ข้ายังพูดดีกับท่านด้วยเนี่ยก็โชคดีแค่ไหนแล้ว!”
แล้วเทียนเอ๋อก็ได้งอนแก้มป่อง แล้วนั่งลงที่ม้านั่งหินอ่อนที่สวนรออย่างไม่พอใจ
ได้มีเสียงเอะอะดังมาจากในห้องนั้น แต่เพราะอยู่ไกลออกไปเทียนเอ๋อจึงไม่ได้ยิน แต่ในขณะที่เขากำลังเริ่มหมดค ความอดทนอยู่นั้นเองประตูก็ได้เปิดออกมา
ในชั่วขณะที่ทั้งสองคนออกมา แม้แต่แสงอาทิตย์ก็ยังต้องหมองเมื่อเจอกับคู่ชายหญิงที่งดงามคู่นี้ ไม่ว่าจะเป็ นเจียงหวายเย่หรือหลินซีเหยียนทั้งคู่นั้นต่างก็งดงามและสุดยอด ถึงแม้ว่ารูปโฉมของเจียงหวายเย่จะถูกบดบังอยู ภายใต้หน้ากากหยกขาวก็ตามที แต่ทั้งตัวของเขานั้นก็ยังเผยให้เห็นถึงความสูงส่งและความพิเศษเหนือใครของเขา
ส่วนหลินซีเหยียนนั้นเดิมทีก็งดงามเหนือเป็นอันดับต้นๆของแผ่นดินโดยไม่ต้องแต่งหน้าอยู่แล้ว แต่ในเวลานี้ด้วยก การโปะเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ก็ได้ทำให้นางนั้นสวยงามกว่าเดิมมากโดยเฉพาะคิ้วคู่นั้นที่ไม่รู้ว่าใครเขียนแ แต่ประณีตมาก
ตอนแรกเทียนเอ๋อก็ได้ตกตะลึง แล้วจากนั้นก็ได้หยิกแก้มของตัวเอง ด้วยความรู้สึกอับอายขึ้นมา แล้วก็ได้ตั้งมั่นว ว่าต่อจากนี้ไปเขาจะลดน้ำหนัก
เขานั้นอยากที่จะแสดงให้เห็นว่าตัวเขานั้นก็เป็นคนที่ดูดีมากเช่นกัน แล้วจากนั้นเขาก็ได้จะได้ดึงดูดเหล่าสา าวงามมากมายแล้วเขาก็ได้จะได้ขนมหวานมากมายมาทาน
เขานั้นยังจำสมัยที่เขาเคยได้รับขนมหวานมาจากเหล่าสาวๆในหุบเขาอวิ๋นหยา
“คิดถึงคนพวกนั้นจังเลยน้า” เทียนเอ๋อก็ได้เช็ดน้ำลายแล้วพูดออกมาเบาๆ
จากนั้นก็ได้พากันขึ้นรถม้า แล้วทั้งครอบครัวก็ได้มุ่งหน้าไปยังวังหลวงอย่างราบรื่น และในขณะเดียวกันนั้นเอง เย ยี่ยจุนเจี๋ยก็ได้คอยคุ้มกันจงซู่เฟิงไปจนถึงชายแดนรัฐจงแล้ว
ในเวลานี้พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะคลายความระวังตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะระหว่างทางนั้นพวกเขาได้พบกับเหล่ามือสังหาร รมากมายตลอดทาง
YOU MAY ALSO LIKE
