หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 141 ปล้นกลางถนน

บทที่ 141 ปล้นกลางถนน

มีดบินสองสามเล่มเสียบทะลุที่คอของมือปืนทั้งหลายในทันที ทำให้ผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ของเฉิงฮ่าวแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมา

“ยิง อย่าปล่อยให้มันเข้ามาใกล้ได้ง่าย ๆ!” เฉิงฮ่าวตะโกน

ทันใดนั้น!

เสียงปืนก็ดังขึ้นเป็นชุดอีกครั้ง

น่าเสียดายที่ความเร็วของกระสุนนั้นเร็วไม่พอที่จะยับยั้งชายลึกลับในชุดดำ แม้ว่าจะไม่แข็งแกร่งเท่าผู้เชี่ยวชาญกึ่งปรมาจารย์ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ด้อยกว่ามากนัก ชายคนนั้นเข้าใกล้เฉิงฮ่าวและคนอื่น ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

ห่างออกไปหลายสิบเมตร

โจวอี้เห็นวิกฤตของเฉิงฮ่าวและคนอื่น ๆ

เขารีบพุ่งเข้าไปช่วยอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า เข็มเงินหลายเล่มปรากฏขึ้นอีกครั้งที่มือซ้ายและซัดออกเข้าใส่ชายลึกลับในชุดดำ

ทันใดนั้น ไหล่ขวาของเฉิงฮ่าวก็ถูกเจาะจนเป็นรู

มันไม่ใช่เพราะการโจมตีจากชายลึกลับในชุดดำ แต่มีใครบางคนกำลังยิงมาด้วยปืนสไนเปอร์จากระยะไกล

โจวอี้เริ่มตื่นตัวขึ้นมามากขึ้น กระสุนสไนเปอร์เร็วกว่ากระสุนปืนพกมาก เขาสามารถหลบกระสุนปืนพกได้ แต่ถ้าได้พบกับผู้เชี่ยวชาญด้านการซุ่มยิงเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะสามารถหลบหลีกได้ แต่มันจะส่งผลต่อการที่เขาเข้าไปช่วยชีวิตเฉิงฮ่าวแน่นอน

โชคดีที่เข็มเงินที่โจวอี้ซัดออกไปก่อนหน้านี้ทำให้ชายลึกลับในชุดดำชะงักฝีเท้าลงได้บ้าง

แต่มันยังไม่พอ

ชายลึกลับในชุดดำอยู่ใกล้เฉิงฮ่าวมากเกินไป

สีหน้าของเฉิงฮ่าวเปลี่ยนไปอย่างมาก ลูกน้องสองคนของเขากระโดดมาบังหน้าไว้ แต่ชายลึกลับในชุดดำมีพละกำลังมหาศาล อีกฝ่ายเหวี่ยงร่างทั้งสองนั้นออกไปอย่างง่ายดาย

ในขณะเดียวกัน เฉิงฮ่าวก็เขวี้ยงมีดในมือพุ่งเข้าใส่ชายลึกลับในชุดดำ

“ไร้ประโยชน์!” ชายลึกลับในชุดดำแสยะยิ้มพลางหลบมีดอย่างง่ายดาย

วินาทีต่อมา มือของอีกฝ่ายก็อยู่ห่างจากคอของเฉิงฮ่าวเพียงครึ่งเมตร

แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่แผ่นหลังอย่างรุนแรง

มันคือไม้เท้าหัวมังกร!

ปลายไม้เท้าเหล็กอันแหลมคมแทงเข้าไปในร่างของชายลึกลับในชุดดำจนทะลวงออกจากหน้าอก

เฉิงฮ่าวปัดมือของชายลึกลับในชุดดำที่กำลังจะกุมคอของเขา และชกเข้าที่หน้าผากของอีกฝ่าย

เมื่อร่างของชายลึกลับในชุดดำล้มลงไปแล้ว โจวอี้ก็ถามขึ้นมาทันที

“คุณเป็นอะไรไหม?”

“ไม่เป็นอะไรมาก…”

ทันทีที่เฉิงฮ่าวพูดจบ โจวอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ผลักเขาออกไปอย่างแรง

กระสุนสไนเปอร์ทะลุผ่านจุดที่หัวของเฉิงฮ่าวเคยอยู่!

โจวอี้หันกลับไปและรีบวิ่งไปยังทิศทางของกระสุนสไนเปอร์โดยไม่ลังเล เขาวิ่งไปไกลได้เกือบ 200 เมตร ภายในเวลาอันสั้น

บนหลังคาของอาคารที่อยู่ห่างออกไปหลายพันเมตร ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีดำ เขามองโจวอี้ที่กำลังพุ่งเข้ามาหาอย่างเร็ว และนั่นทำให้เขาต้องรีบถอนปืนออกและหนีไปทันที

เมื่อเห็นว่ามือปืนหนีไปแล้ว โจวอี้จึงเลิกตามและวิ่งกลับไปหาเฉิงฮ่าว

“มีคนซุ่มยิง เราต้องออกจากที่นี่ทันที” โจวอี้รีบเตือน

“อืม!”

เฉิงฮ่าวมองไปยังลูกน้องที่เหลือของเขา หลังจากรู้ว่าพวกเขาไม่เป็นอะไรแล้ว เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เฉียงจื่อขับรถไป ส่วนคนอื่น ๆ เก็บกวาดร่องรอยการต่อสู้ที่นี่ให้ได้มากที่สุด!”

“รับทราบ!”

ทุกคนพยักหน้า

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาประสบกับสถานการณ์เช่นนี้ ดูเหมือนว่าเฉิงฮ่าวจะเคยถูกโจมตีมาก่อน

ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวอี้และเฉิงฮ่าวกลับไปขึ้นรถคันที่ยังไม่เสียหาย ชายร่างกำยำที่รู้จักกันในชื่อเฉียงจื่อสตาร์ตรถและขับพาพวกเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

“หัวหน้า คุณต้องการเปลี่ยนจุดหมายปลายทางไหม” เฉียงจื่อถาม

“ไม่ล่ะ ไปที่นั่นเลย!” เฉิงฮ่าวสั่งก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่นและพูดกับโจวอี้ว่า “ผมต้องการให้คุณเอากระสุนออกให้ผม”

“ไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง! หลังจากนำกระสุนออกแล้ว จำเป็นต้องฆ่าเชื้อ” โจวอี้กล่าว

ทว่าทันใดนั้น

โจวอี้ก็พบความผิดปกติบางอย่าง

มีปื้นดำจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนในหน้าที่ซีดขาวของอีกฝ่าย

โจวอี้รีบคว้าข้อมือของเฉิงฮ่าวมาแล้วสังเกตตำแหน่งบาดแผลจากกระสุนที่ไหล่ของอีกฝ่าย เขาพบว่ามีร่องรอยดำคล้ำที่ผิวหนัง

“หัวกระสุนสไนเปอร์ถูกวางยาพิษไว้ คุณโดนยาพิษแล้ว” โจวอี้หยิบยาถอนพิษออกมาและใส่มันเข้าไปในปากของเฉิงฮ่าวทันที จากนั้นหยิบเข็มเงินออกมาเพื่อรักษา หลังจากฆ่าเชื้อแล้ว เขาก็ปักเข็มไปรอบ ๆ บาดแผลอย่างรวดเร็ว

ปิดผนึกชีพจรและตัดเส้นเลือด!

ป้องกันการไหลเวียนของเลือดอย่างรวดเร็ว และป้องกันไม่ให้สารพิษแพร่กระจายเข้าสู่อวัยวะภายใน

“พิษเหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่ผมเริ่มรู้สึกวิงเวียน” เฉิงฮ่าวยิ้มอย่างขมขื่น แต่เขาไม่กังวล

เขารู้ว่าโจวอี้มีฝีมือ ถ้ามีโจวอี้อยู่ใกล้ ๆ เขาเชื่อว่าเขาจะไม่ตายแน่นอน

“มีใครบ้างที่กล้าโจมตีเรา” โจวอี้ถาม

“ถ้าผมเดาไม่ผิด ขณะที่เราไปซื้อกุญแจที่ตลาดมืด เราคงถูกกลุ่มคนไม่หวังดีเฝ้าดูอยู่ หลังจากนั้นพวกมันคงวางแผนซุ่มโจมตีเราระหว่างทางกลับ พวกมันเชี่ยวชาญในการซุ่มโจมตีและปล้นมาก” เฉิงฮ่าววิเคราะห์

“เป็นไปได้” โจวอี้พยักหน้า

“เป็นความสะเพร่าของผมด้วย ผมไม่เคยถูกจับตามองมาก่อนตอนที่ไปตลาดมืด ดังนั้นหลังจากที่เราออกจากที่นั่น ผมจึงไม่ได้ขอให้ใครสำรวจเส้นทางล่วงหน้า และไม่ได้สังเกตว่ามีใครตามเรามาด้วย” เฉิงฮ่าวยิ้มอย่างขมขื่น

“ในอนาคตก็ระวังให้ดี โลกของศิลปะการต่อสู้โบราณนั้นโหดร้ายกว่าที่คิดไว้ ถ้าไม่จำเป็น คุณไม่ควรพยายามติดต่อกับผู้คนในโลกศิลปะการต่อสู้โบราณ” โจวอี้เตือน

“ผมเข้าใจ”

“โทรหาเพื่อนของอาจารย์คุณ เรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับความกระจ่าง ไม่อย่างนั้นเราไม่ควรเอาตัวเข้าไปเสี่ยง”

“อืม!”

เฉิงฮ่าวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออกทันที ไม่นานปลายสายก็ตอบกลับ

“เฉิงฮ่าว นายมาถึงเผิงเฉิงทางเหนือของมณฑลเจียงซูแล้วหรือยัง?” เสียงชราดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ

“อาจารย์เหว่ย เรากำลังเดินทางไปเผิงเฉิง และจะใช้เวลาสองสามชั่วโมงกว่าจะไปถึงที่นั่น ผมโทรหาคุณล่วงหน้าเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาจารย์ของผมในโลกตงเทียน ในนั้นพวกคุณพบอันตรายอะไรบ้าง?” เฉิงฮ่าวเปิดลำโพงขณะคุย

“มีกลุ่มที่กำลังไล่สังหารผู้คนในโลกตงเทียน เราถูกพวกมันไล่ล่าและเข้าไปในป่าหวายโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเราถูกงูเหลือมหวายโจมตี อาจารย์ของนายได้รับบาดเจ็บเพราะถูกงูเหลือมกัดจนได้รับพิษ ถึงแม้ว่าฉันจะมียาแก้พิษอยู่ แต่พิษของงูนั้นก็แรงเกินไป ยาแก้พิษทำได้เพียงระงับพิษชั่วคราวเท่านั้น ไม่สามารถขับพิษออกจากร่างกายได้หมด ฉันจึงบอกนายให้นำยาแก้พิษมาด้วย นายยังไม่ลืมใช่ไหม”

“ผมไม่ลืมว่าต้องซื้อยาแก้พิษมาจากตลาดมืด” เฉิงฮ่าวพูด ดวงตาของเขาจ้องไปที่ใบหน้าของโจวอี้

“ดีมาก! เร็วเข้า! ฉันไม่คิดว่าอาจารย์ของนายจะทนอยู่ได้นานนัก” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ตกลง ผมจะไปถึงให้เร็วที่สุด”

จบการสนทนา

เฉิงฮ่าวถามโจวอี้ทันที “เป็นไงบ้าง คิดว่ามันมีปัญหาอะไรไหม”

“มีปัญหา และเป็นปัญหาใหญ่ด้วย” โจวอี้หรี่ตาลงพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน