อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด - ตอนที่ 417 ช้อปปิ้ง
ตอนที่ 417 ช้อปปิ้ง
“มีคนมากมายอยู่ที่นี่ เธอคงไม่ทำอะไรฉันหรอก นายไม่ต้องเป็นห่วง” เธอยิ้มและเดินออกไป
วิเวียนเดินตามไปอย่างธรรมชาติ สถานที่ตรงนี้เสียงดังโหวกเหวกโวยวายน่าโมโหเสียจริง
ถังซั่วกังวลมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาจะพูดอะไร แต่ว่าก็เดินตามไปทันที ถังซือเถียนมองพี่ชายตัวเองอย่างประหลาดใจ เขาไม่ใช่คนที่ชอบรู้เรื่องของคนอื่น
“พี่คะ พี่รับปากว่าจะไปเดินชอปปิงกับฉันไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้พี่จะไปไหน!” เธอรีบเดินตามเขาไป อยากจะรู้ว่าถังซั่วจะทำอะไร!
“เธอไปเองแล้วกัน” ถังซั่วเดินตามหลังอันโหรวไปพลางพูดอย่างไร้สีหน้า
ถังซือเถียนเงียบและเดินตามเขาไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ
อันโหรวนั่งลงด้านในและถังซั่วก็นั่งข้าง ๆ พวกเขา สั่งกาแฟสองแก้วแล้วเอนหลังพิง
เพราะอันโหรวและเฉาลี่เฟยจะพูดคุยกัน วิเวียนก็เลยไปนั่งอีกโต๊ะ
อันโหรวที่กำลังท้องอยู่ไม่สามารถดื่มกาแฟได้ ดื่มได้แต่น้ำผลไม้ ทันทีที่เฉาลี่เฟยเดินมาก็รู้สึกถึงความโกรธของเขา
นานมากแล้วที่เฉาลี่เฟยไม่ได้เจออันโหรว และยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ โอวหยางกรุ๊ปสามารถล่มสลายได้ทุกเมื่อ ตอนนี้คนที่จะช่วยโอวหยางกรุ๊ปได้นั้นมีเพียงเธอเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่กรณีนี้เธอเองก็ไม่คิดอยากจะเห็นหน้าอันโหรว
“ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นเยอะเลยนะ” เฉาลี่เฟยชมด้วยรอยยิ้ม
อันโหรวยิ้มตอบ “เป่ยเฉินใกล้จะเลิกงานแล้ว ฉันไม่มีเวลามาก คุณอยากจะพูดอะไรก็รีบพูดเถอะ!”
“โหรวโหรว เรื่องปีนั้นเหมือนว่าเธออาจจะเข้าใจผิดไป หลังจากที่ตระกูลอันล่มสลาย พวกเราโอวหยางกรุ๊ปถึงได้ใช้เงินเพื่อรวมบริษัทอันมา ต้นเหตุไม่ใช่เพราะพวกเรา และฉันก็ไม่รู้ว่า าเป็นใคร ดูเหมือนว่าตระกูลเราทั้งสองคนจะเป็นพันธมิตรกัน เธอช่วยไปพูดกับประธานจิ่งหน่อยว่าช่วยปล่อยพวกเราไปได้ไหม?”
“โอวหยางลี่กับเธอเป็นคู่รักวัยเด็กมาสิบปี ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอทั้งสองก็ลึกซึ้งมาก ตอนนี้เขาถูกคุมขังจะเข้าคุกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอไม่คิดจะไปเยี่ยมเขาหน่อยเหรอ?”
“โหรวโหรว ป้าเฟยร้องขอความช่วยเหลือจากเธออย่างใจจริง พ่อของเธอรู้ดีและคงดีใจมาก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรานั้นไม่ได้ถูกกำจัดออกไปอย่างง่ายดายหรอก!”
เมื่ออันโหรวได้ฟังก็รู้สึกถึงความเย็นชาขึ้นมาในใจ ในเมื่อมีคนแบบนี้ เธอจะต้องคิดแบบไหนกัน?
อันโหรวมองสีหน้าที่วิตกกังวลของเธอและพูดขึ้นอย่างเย็นชา “แม้ว่าจะบอกจิ่งเป่ยเฉินไป เขาก็ไม่ปล่อยพวกคุณไปหรอก คุณคิดว่าทำไมตอนนี้โอวหยางกรุ๊ปถึงยังอยู่ ทำไมโอวหยางลี่ถึง งยังอยู่ข้างนอกอย่างมีความสุขได้ เพียงเพราะให้พวกคุณได้เห็นฉัน ไม่มีเขาตอนนี้ก็ใช้ชีวิตสุขสบายดี เรื่องที่จะไปดูเขาเข้าคุกนั่นฉันก็พอใจและมีความสุขอย่างมาก ถ้าหากเขาต้อง งการละก็ ทันทีที่เขาเข้าไปอย่างเป็นทางการฉันจะส่งเขาอยู่ด้านนอกเอง”
“เธอ…….” เฉาลี่เฟยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ในสายตาของเธออันโหรวและลูกชายนั้นยังดูมีเยื่อใยต่อกันอยู่
“ฉันทำไมเหรอคะ? คุณป้าเฟย ตอนที่ทำเรื่องพวกนั้นคุณควรที่จะคิดและเผชิญหน้ากับคนของคุณพ่อหน่อยนะคะ ถึงยังไงโอวหยางกรุ๊ปก็ไม่ใช่ของบริษัทอัน ฉันรอให้มันกัดเซาะเขาไปทีละ ะเล็กทีละน้อย หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นคุณป้าเฟยคงไม่เหมือนพ่อกับแม่ คนหนึ่งซึมเศร้าตายไป และอีกคนก็หายตัวไป”
“โหรวโหรว ถ้าหากว่าฉันบอกข่าวแม่ของเธอ เธอจะให้ประธานจิ่งหยุดไหม?” เฉาลี่เฟยยืดตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันพลางหยิบแก้วขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าหากว่าเป็นข่าวของแม่จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้จิ่งเป่ยเฉินหยุด” ตอนนี้โอวหยางกรุ๊ปเผชิญกับปัญหาที่ยากลำบากมากมาย แม้จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยก็คงไม่สามารถท ที่จะคุมไว้ได้
เฉาลี่เฟยกำแก้วในมือไว้แน่น ผู้หญิงคนนี้ยังเฉียบแหลมเหมือนเดิม ในปีนั้นไม่ชอบที่เธอนั้นฉลาดหลักแหลม ตอนนี้ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่
มองออกได้อย่างทะลุทุกอย่าง!
“ถ้าหากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ถึงเธอจะพูดอะไรที่มีประโยชน์ออกมาก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นแบบนั้น
ไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์
“วันเกิดโอวหยางลี่ศุกร์นี้มาด้วยกันเถอะ!” เฉาลี่เฟยวางแก้วในมือลงที่เดิมพลางมองเธออย่างอ่อนโยน
“พูดอีกครั้งนะคะ! เป่ยเฉินไม่ชอบงานรื่นเริงอะไรแบบนั้น” เธอลุกขึ้นและเดินออกไป ก่อนจะมองไปที่พี่น้องสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพลางยิ้มให้ “ฉันไปก่อนนะ พวกคุณชอปปิงกันเลย ย หากไม่ไปเดี๋ยวจะมีบางคนโกรธเอานะ”
“กลับดี ๆ นะ” ถังซั่วที่นั่งอยู่ไม่มีทีท่าจะเดินออกไป
อันโหรวและวิเวียนเดินออกไปจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว เฉาลี่เฟยยังคงนั่งโกรธหน้าบึ้งอยู่ที่เดิมพลางมองไปที่ถังซั่วซึ่งอยู่ตรงข้าม เหมือนว่าเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้พูดอะไรไปผิดไ ไปใช่ไหม?
เธอยิ้มพลางหัวเราะออกมา “ประธานถัง มาด้วยกันเถอะ!”
“ค่อยว่ากัน!” เขากับโอวหยางลี่ไม่ได้สนิทกัน ไม่ได้คิดอยากจะไปร่วมฉลองงานวันเกิดของเขาหรอก
ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายที่กำลังจะติดคุก ถ้าหากว่าพวกอันโหรวไปละก็ เขาจะตามไปดูก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร
หลังจากที่เฉาลี่เฟยออกไป พวกเขาก็ยังไม่ได้ออกไป
ถังซือเถียนมองเขาอย่างครุ่นคิด “พี่เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่ในใจ”
ถังซั่วลุกขึ้นยืนและเดินออกไป “ไม่มี ไปเถอะ!”
ถังซือเถียนเดินตามหลังเขาออกไปอย่างเงียบ ๆ คิดว่าเธอไม่ได้ยินในสิ่งที่เฉาลี่เฟยพูดกับอันโหรวเมื่อครู่ เขาเกือบที่จะลุกขึ้นมาแล้ว
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ใบหน้าที่อบอุ่นนั้นเผยท่าทีปกป้องอย่างทันทีทันใดแบบนั้น แม้แต่เธอเองก็ไม่มี?
พี่ชายของเธอคงไม่ได้ชอบอันโหรวหรอกใช่ไหม?
แต่ว่านานขนาดนี้ทำไมถึงไม่แสดงออกมา!
ตอนที่เธอไม่ได้อยู่ในประเทศเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ทันทีที่ออกมาจากร้านกาแฟ เธอก็เดินไปชิดไหล่ถังซั่ว “พี่ว่าอันโหรวสวยไหม?”
“สวย”
“ฉันก็ว่างั้น เธอดูงดงามแบบนั้นพี่เฉินถึงได้ชอบ! ถ้าหากว่าเป็นพี่ชายคงไม่ดูเพียงแค่ผิวเผินแน่ ๆ ที่ดูเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก” เธอเอียงหน้ามองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น “พี่ คะ พี่ชอบผู้หญิงแบบไหน? พ่อกับแม่คงเร่งให้พี่แต่งงานมานานแล้วสินะ”
“ไม่รีบ”
“นี่พี่มีคนที่ชอบแล้วงั้นเหรอ? ใครคะ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไม่สามารถปกปิดความอยากรู้เอาไว้ได้ เธอนั้นอยากจะรู้จริง ๆ ว่าใช่อันโหรวหรือเปล่า!
“เธอยังจะซื้อของอยู่หรือเปล่า?” ถังซั่วแสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่อดทน
“ซื้อสิ ฉันก็แค่เป็นห่วงพี่เอง! พี่ชายอย่าตวาดใส่จนตกใจแบบนี้ได้ไหม! เอานิสัยพี่คนเดิมกลับมาเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงแก่คนเมื่อครู่ยังไม่ทันทำอะไรโหรวโหรว ถึงจะทำขึ้นมาก็ยั งมีพี่อยู่นะ! ไม่ต้องให้พี่เป็นห่วง!” เธอยิ้มออกมา แต่ภายในใจกลับคิดไปไกล
ตอนนี้เธอไม่สงสัยในสิ่งที่เธอคิดแล้ว และก็ไม่สงสัยในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจผิดด้วย
ถ้าหากว่าพี่ชายชอบอันโหรวจริง ๆ แบบนั้นก็ดีไม่ใช่เหรอ?
ถ้าหากว่าพี่เฉินแยกทางกับอันโหรว แบบนี้พี่ชายและตัวเธอเองก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ
ทำไมถึงไม่เป็นแบบนี้นะ! แบบนี้ถึงจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุด!
ชนะทั้งสองฝ่าย ดีสำหรับพวกเขาทั้งหมด
“พี่คะ พี่……” เธอคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ว่าเมื่อมองไปที่ใบหน้าของถังซั่วที่นิ่งเฉยและไร้รอยยิ้มแบบนั้น จึงอดใจไว้ไม่พูดออกมา
……
อันโหรวรู้สึกเสมอว่าตอนนี้เธอกับจิ่งเป่ยเฉินไว้ใจกันได้ แต่ว่าระหว่างทางที่เธอกลับบ้านนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้
YOU MAY ALSO LIKE
