เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 157 ยึดคนขับรถคืน

บทที่ 157 ยึดคนขับรถคืน

ซ่งจือหนานเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในดวงตาของเขามีแววเจ็บปวด “หมายความว่า เธอไม่เคยชอบฉันเลยใช่ไหม?”

งูสวาทขดหาง พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ชอบอะไรกัน พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตคนละเผ่าพันธุ์ นายเป็นมนุษย์ธรรมดา อย่างมากก็มีชีวิตอยู่ได้แค่ร้อยปี ฉันไม่ชอบคนอายุสั้นหรอกนะ”

ซ่งจือหนานเงียบงัน

งูสวาทแลบลิ้นออกมา แต่ปากก็ยังพูดไม่หยุด “และมนุษย์นี่ก็แปลก ตัวเองตายไปแล้ว ยังอยากให้ฉันชอบเขาไปชั่วชีวิต ให้รอกลับมาเจอเขาในชาติต่อไป”

“ฝันไปเถอะ! ฉันมีชีวิตยาวนานเท่าไหร่? แล้วเขาอยู่ได้นานเท่าไหร่?”

เธอส่ายหน้าคัดค้าน “มนุษย์น่าเบื่อ น่าเบื่อที่สุด”

ซ่งจือหนายหายใจถี่ “เธอ… เธอ…”

งูสวาทเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว เธอพูดอย่างมั่นใจว่า “และที่นายชอบฉัน เป็นเพราะฉันใช้มนตร์ทำให้นายลุ่มหลง ถ้าฉันเก็บมนตร์เสน่ห์กลับมา นายจะชอบฉันได้ยังไง?”

ฉู่ลั่วมองปีศาจสาวจอมดื้อรั้น สลับกับสีหน้าเจ็บปวดของซ่งจือหนาน

จึงออกคำสั่ง “แก้มนตร์เสน่ห์ซะ”

มันส่งเสียงไม่พอใจ แต่อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นก็ต้องก้มหัว*[1]

มันเป่าลมหายใจใส่ซ่งจือหนานเบา ๆ

สมองที่สับสนมึนงงของเขาพลันได้สติกลับมาอีกครั้ง

เส้นเลือดสีแดงในดวงตาก็หายไปในทันที

เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พลางมองไปยังงูสวาท

จากใบหน้าที่มีเสน่ห์นั้นจรดหางงูที่ขดอยู่บนพื้น ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปยังลิ้นงูสามแฉก

“อ้าก!?! ให้ตายสิ นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย! ปีศาจเหรอ! พี่ลั่ว กำจัดเธอ กำจัดเธอซะ!”

ซ่งจือหนานกระโดดโหยงไปหลบอยู่ข้างหลังฉู่ลั่ว พลางเงยหน้าขึ้นมองงูสวาทอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองไปทางอื่น สีหน้าแสดงความต่อต้านชัดเจน

งูสวาทเงียบงัน “…”

ใบหน้าของเธอมีคำว่า ‘ฉันรู้อยู่แล้ว’ แปะอยู่ ทั้งยังมองซ่งจือหนานด้วยสายตารังเกียจ

มันกระซิบประโยคหนึ่งออกมา

อ่านจากรูปปากแล้ว ฉู่ลั่วก็มองออก มันพูดว่า “ขยะ”

ซ่งจือหนานชี้ไปที่งูสวาท “พี่ลั่ว กำจัดเธอสิครับ กำจัดเธอ!”

ฉู่ลั่วกระดิกนิ้ว งูสวาทที่อยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นมา “เธอไม่ได้มือเปื้อนเลือด”

งูสวาทจิ่งเจียเหยียนพยักหน้า “ใช่ ๆๆ ฉันไม่เคยฆ่าคน ฉันเพิ่งลงจากภูเขามาก็เจอเขาพอดี เขานั่นแหละเป็นคนบอกเองว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต จะหาของอร่อยและของเล่นสนุก ๆ มาให้ฉัน แถมยังซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้ด้วย ฉันก็เลยตามเขามา”

ทั้งยังเน้นย้ำว่า “เขาสมัครใจทำเองนะ”

“เพราะเธอใช้เสน่ห์กับฉันต่างหาก!”

งูสวาทหัวเราะเยาะ “ฉันทำเสน่ห์ใส่นายเหรอ? เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่านายสนใจหน้าตาของฉัน เห็นว่าฉันสวย ก็มาชอบฉันเอง เหอะ! คิดว่าฉันไม่รู้จักมนุษย์เพศชายอย่างพวกนายหรือไง”

ซ่งจือหนานกัดฟัน แต่ไม่อาจพูดตอบโต้ได้เลย

ครั้งแรกที่เขาเห็นจิ่งเจียเหยียน แน่นอนว่าเขาตกตะลึงรูปลักษณ์ของอีกฝ่าย และเริ่มตามจีบโดยไม่ต้องคิด

“ถ้าอย่างนั้น เธอก็ไม่ควรใช้มนตร์เสน่ห์กับฉันสิ”

งูสวาทยังคงแสดงท่าทางมั่นอกมั่นใจ “ฉันใช้เพราะนายบอกว่าจะพาฉันมาเจอพ่อแม่ไม่ใช่หรือไง นายทำท่าจะแต่งงานกับฉันแล้ว ฉันก็ต้องทำให้นายหลงไปตลอดชีวิตน่ะสิ!”

“มนุษย์อย่างพวกนายชอบพูดไม่ใช่เหรอ เคียงคู่กันไปตลอดชีวิต ก่อนที่นายจะตาย ฉันก็ต้องทำให้นายหลงใหลในตัวฉันสิ”

งูสวาทถอนหายใจ “ทุกครั้งที่ใช้เสน่ห์ ฉันต้องสูญเสียพลังไปไม่น้อย”

พลางมองฉู่ลั่วด้วยสายตาละโมบ “ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าของเธอดึงดูดใจเกินไป ฉันก็คงไม่…”

บอกได้เลยว่าพลาด พลาดไปแล้ว!

“…” ซ่งจือหนานกัดฟัน “เพราะใบหน้าของพี่ลั่ว เธอก็เลยล้มเหลวสินะ ยังจะบอกอีกว่าจะทำให้ฉันหลงไปชั่วชีวิต…”

เขาสูดลมหายใจ ชี้ไปยังงูสวาท “พี่ลั่ว เอาเธอออกไปทีครับ!”

ฉู่ลั่วบอกกับงูสวาทว่า “ปีศาจกับมนุษย์มีการรับรู้ที่แตกต่างกัน ตอนนี้ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ ตอนนี้เธอมีสองทางเลือก”

“ทางแรก ตามฉันมา…”

งูสวาทรีบตอบ “สอง สอง สอง สอง… ฉันเลือกทางที่สอง!”

ฉู่ลั่วกวาดตามองอย่างราบเรียบ “ทางแรก ติดตามฉัน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปจนกว่าเธอจะปรับตัวให้ใช้ชีวิตแบบมนุษย์ได้”

“ทางที่สอง ฉันจะปล่อยเธอไปตอนนี้ แต่ฉันจะคอยจับตาดูเอาไว้ หากเมื่อไหร่ที่เธอเดินทางผิดละก็ ฉัน…”

ฉู่ลั่วคีบยันต์แผ่นหนึ่งเอาไว้ “รู้จักไหม?”

งูสวาทรีบพยักหน้า “ยันต์อัสนีสีม่วง ใช้ปราบปีศาจได้”

น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

ฉู่ลั่วเอ่ย “ดีมากที่เธอรู้จักยันต์แผ่นนี้ ถ้าเลือกทางที่สอง วันไหนที่เธอเดินทางผิดไปแค่ก้าวเดียว ฉันจะเอายันต์แผ่นนี้มาใช้กับเธอ”

“ตอนนี้…”

น้ำเสียงของเด็กสาวเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ “บอกฉันมา จะเลือกทางไหน?”

“ทางแรกสิ!” งูสวาทยิ้มอย่างเชื่อฟัง มือทั้งสองข้างวางที่หน้าลำตัวอย่างยอมจำนน ทั้งยังก้มหน้าลง “แน่นอนว่าต้องเลือกทางแรกอยู่แล้ว ที่บอกว่าเลือกทางที่สองคือพูดเล่นน่ะ ฮะ ๆๆๆ”

“เธอคงไม่ลดตัวลงมาจัดการฉันหรอกใช่ไหม!”

งูสวาทมองมาท่าทางออดอ้อน ดวงตาทั้งสองข้างกะพริบปริบ ๆ

ฉู่ลั่วเก็บยันต์กลับไป แล้วหันไปหาคนตระกูลซ่ง “ฉันจะพาเธอกลับไปค่ะ”

“ตอนนี้เหรอจ๊ะ? ดึกขนาดนี้ พรุ่งนี้ค่อยกลับเถอะนะ” ฉิงจื่อฉิงอดเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่เป็นไรค่ะ เขาจะไปส่งหนู” ฉู่ลั่วชี้ไปที่ซ่งจือหนาน

เขาชี้ตัวเอง “พี่ลั่ว! วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นงูนะครับ คุณจะใช้ผมเป็นทาสวันนี้เลยเหรอ?”

ฉู่ลั่วยกริมฝีปากขึ้น “นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่านายคือคนขับรถส่วนตัวของฉัน”

ซ่งจือหนาน “…”

[1] อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นก็ต้องก้มหัว หมายถึง ถูกควบคุมเอาไว้/มีอำนาจน้อยกว่าจึงต้องทำตาม