เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 279 ตรวจสอบให้ถึงที่สุด

บทที่ 279 ตรวจสอบให้ถึงที่สุด

ซ่งเชียนหย่ารีบแย้งทันที “ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ลูก ก็แค่… แค่รอบตัวลูกมักจะมีสิ่งที่ไม่สะอาดอยู่เสมอ แม่กลัวว่าช่วงงานเลี้ยงตอนเย็น จะทำให้แขกตกใจ”

“เพราะแบบนั้นก็เลยเอายันต์มาติดไว้ ทางหนึ่งก็เพื่อป้องกันสิ่งสกปรกเหล่านั้นเข้ามา อีกทางหนึ่ง เพราะแม่กลัวว่าลูกจะไม่เชื่อฟัง แล้วปล่อยของสกปรกพวกนั้นเข้ามา”

เธอมีสีหน้าหงุดหงิด “แม่เองก็คิดไม่ถึง ว่าหลังจากนั้นจะมีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น”

ฉู่เหิงฟังมาถึงตรงนี้ ก็เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างคร่าว ๆ แล้ว

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังตกตะลึง ในใจก็ปั่นป่วนมาก เขามองไปที่ฉู่หร่านทันที “แม่ครับ เรื่องเอายันต์เข้ามา เป็นความคิดของใคร?”

ซ่งเชียนหย่ามองฉู่หร่าน ก่อนจะรีบเก็บสายตากลับมา “แม่เป็นคนต้นคิดเอง ลูกอย่ามองหร่านหร่าน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับหร่านหร่านเลย”

ฉู่เหิง “…”

สายตาเมื่อครู่นี้ เขามองเห็นอย่างชัดเจนแล้ว

ไม่รู้ว่าสมองของฉู่เหิงนึกอะไรขึ้นมาได้ “แม่ครับ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้”

ซ่งเชียนหย่า “…”

“พวกเขาบุกเข้ามาในบ้านตระกูลฉู่ ทั้งยังปรากฏตัวในเวลาที่เหมาะสม และทำร้ายลั่วลั่วด้วย จะต้องไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าแน่นอน อีกอย่าง…” ฉู่เหิงหยุดไปชั่วขณะ สายตากวาดมองไปทางฉู่หร่าน “อีกอย่างพวกเขาต้องมีคนในบ้านตระกูลฉู่คอยให้ความร่วมมือ ถึงได้รู้ขั้นตอนต่าง ๆ ในงานเลี้ยงชัดเจนขนาดนี้”

พวกเขาเข้ามาในงานเลี้ยงนานแล้ว แต่กลับรอให้งานเลี้ยงใกล้จะจบ ถึงได้ปรากฏตัวออกมา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สงสัย ว่าเรื่องนี้จะเป็นความตั้งใจของใครสักคนหรือไม่

“พี่ใหญ่ พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? พี่กำลังพูดถึงหนูเหรอ?” ฉู่หร่านร้องไห้แล้ว เธอน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

ฉู่เหิงมองน้องสาวตัวปลอมที่กำลังร้องไห้ โดยไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้ เขายังคิดว่าฉู่หร่านเป็นคนจิตใจดี แต่เพราะไม่ทันความคิดคน จึงถูกแฟนคลับกับคนตระกูลอู๋ใช้ประโยชน์แล้วตอบตกลงกับพวกเขาไป

แต่ตอนนี้…

หลังปะติดปะต่อทุกสิ่งทุกอย่างเข้าด้วยกันแล้ว

ต่อให้เขาเป็นคนโง่ ก็สามารถเข้าใจทุกอย่างได้ชัดเจน

ในใจของฉู่เหิงนอกจากความตกใจแล้ว ก็ยังเจ็บปวดมากอีกด้วย

“ฉันไม่ได้พูดถึงเธอ ฉันแค่คิดว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้ จะต้องตรวจสอบให้ถึงที่สุด”

ฉู่หร่าน “…”

ตอนซ่งเชียนหย่ามา เธอไม่เคยคิดเลยว่าฉู่ลั่วจะไม่เห็นด้วย

คุณแม่ยังยืนอึ้งอยู่หน้าประตูบ้านหลังเล็ก ครั้นนึกถึงท่าทางของฉู่เหิงตอนที่ออกมาส่งเธอเมื่อสักครู่นี้ ก็รู้สึกหนักใจ

“แม่คะ! ตอนนี้จะทำยังไงดีคะ?” ฉู่หร่านกอดแขนของซ่งเชียนหย่า “ลั่วลั่วไม่ยอมยกโทษให้พวกเขา แต่หนูตอบตกลงไปแล้ว”

ซ่งเชียนหย่าเก็บสายตากลับมา พลางลูบที่แขนลูกสาวคนโปรดเบา ๆ แทนการปลอบใจ “ไม่เป็นไร แม่จะให้พี่ชายกับพ่อของลูกคิดหาวิธี”

ฉู่หร่านพยักหน้าพลางพูดอย่างเสียใจว่า “ตอนแรกหนูคิดว่าลั่วลั่วจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ คิดไม่ถึงเลยว่า…”

“เธอ…” เดิมทีซ่งเชียนหย่ารู้สึกหดหู่ แต่เมื่อเห็นท่าทางรู้สึกผิดของฉู่หร่าน อารมณ์ก็พลันเปลี่ยนไปทันที แล้วพูดด้วยความโกรธ “เธอเป็นผู้บำเพ็ญ แต่กลับใจแคบขนาดนี้”

ฉู่หร่านก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน “ตอนแรกหนูก็คิดนะคะ ลั่วลั่วเป็นผู้บำเพ็ญ ต้องทำแต่เรื่องดีมากมาย ถึงได้รับปากแทนเธอ หนูคิดไม่ถึงจริง ๆ ค่ะ…”

สองแม่ลูกขึ้นรถไปแล้ว

เฉิงยวนที่อยู่หน้าประตูได้ยินบทสนทนาทั้งหมดก็ด่าตามหลังรถที่ขับออกไปหลายประโยค

“อะไรคือทำเรื่องดี อย่างนั้นเจ้าก็ไปเป็นพระโพธิสัตว์เลยสิ!”

“พระโพธิสัตว์ยังไม่เป็นแม่พระเท่าเจ้าเลยมั้ง!”

“แม่ก็อีกคน ไม่มีใครดีเท่าลูกตัวปลอมของนางแล้ว!”

เฉิงยวนด่าไปเรื่อย ๆ เมื่อยปากแต่สบายใจแล้วถึงกลับเข้าไปในบ้าน

เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าบรรยากาศระหว่างสองพี่น้องอย่างฉู่เหิงและฉู่ลั่วค่อนข้างตึงเครียด

เธอลอยไปอยู่ข้างหัวหว่าน พลางถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? สองพี่น้องทะเลาะอะไรกันเหรอ?”

หัวหว่านใช้มือป้องปาก แล้วกระซิบเสียงเบา “คุณหนูไม่อยากให้คุณฉู่ตรวจสอบเรื่องของคนพวกนั้น แต่คุณฉู่ยืนกรานว่าจะตรวจสอบให้ได้”

เฉิงยวน “…”

ฉู่เหิงกำลังรนหาที่ตายเหรอ!