เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 285 ภาพผี

บทที่ 285 ภาพผี

ฉู่ลั่วมองดูที่หน้าจอ หัวหว่านก็ยกชาเข้ามาเสิร์ฟ เธอจิบเบา ๆ กลิ่นชาหอมอบอวล

เธอกดปุ่มสุ่มลอตเตอรี่ทันที จากนั้นก็เขย่าตัวเลขออกมา

‘4’

“กติกาในวันนี้ก็เหมือนกับที่ผ่านมานะคะ จะเล่าเรื่องราวของผู้โชคดีทั้งสี่คน คนที่อยากฟังเรื่องราวสามารถลงชื่อเพื่อทำการสุ่มได้เลยค่ะ”

ไม่นาน ก็ได้ผู้โชคดีทั้งสี่คนออกมาเรียบร้อย

บนหน้าจอแสดงชื่อแอ็กเคานต์และรูปโปรไฟล์ของผู้โชคดีทั้งสี่คน

[เล่าเรื่องราว? ไม่ใช่ว่าทำนายเก่งหรอกเหรอ? เล่าเรื่องไร้สาระถือเป็นการทำนายยังไง!]

[เหอะ ๆ! หลอกลวง! ที่แท้ก็เป็นการตลาดนี่เอง ไม่ได้มีทักษะทางด้านนี้ติดตัวมาแต่อาศัยการไลฟ์สตรีมมาสร้างชื่อเสียงเท่านั้น! การแสดงแบบนี้ จะเทียบกับหร่านหร่านที่มีพรสวรรค์ติดตัวมาได้ยังไง!]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ถึงช่วงเวลาของการฟังเรื่องราวอีกแล้ว ฉันชอบฟังเรื่องราวที่เจ้าของช่องเล่าที่สุดเลย]

[ฉันขยับเก้าอี้เรียบร้อย และยกหูขึ้นมาพร้อมฟังแล้ว]

หลังจากฉู่ลั่วติดต่อไปหา ‘ข้าวสาลี’ ที่เป็นผู้โชคดีคนแรก ก็ทำการเข้าร่วมไลฟ์ได้สำเร็จ

ไม่นาน หน้าจอก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน หญิงสาววัยรุ่นท่าทางกระตือรือร้นคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา เธออายุประมาณยี่สิบสี่ปี ตัดผมสั้นถึงติ่งหู สวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมดูสะอาดสะอ้าน ด้านนอกยังสวมเสื้อคลุมลำลองทับไว้ มีความเป็นวัยรุ่นและมีชีวิตชีวามาก

เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ ในมือยังถือของกินเอาไว้อยู่

ถึงอย่างนั้นกลับขมวดคิ้ว ริมฝีปากซีดขาว เธอดูตื่นตระหนกและอ่อนแออยู่เล็กน้อย

เมื่อเชื่อมต่อสำเร็จ เธอก็พยายามยิ้ม พร้อมกับโบกมือทักทายกล้อง “คุณนางฟ้าเจ้าของช่อง สวัสดีค่ะ! ฉันไม่อยากฟังเรื่องราวค่ะ แต่ฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วยเหลือ”

พูดจบ ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมก็นิ่งอึ้งไปตาม ๆ กัน

[นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนไม่อยากฟังเรื่องราว แต่ขอร้องให้ช่วยตรง ๆ เลย]

[ฮ่า ฮ่า! ช่วยอะไร? คงไม่ใช่เรื่องผีหรอกใช่ไหม! ถ้าเป็นเรื่องผีก็ต้องเตือนฉันก่อนสิ!]

สีหน้าของฉู่ลั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย อีกฝ่ายเข้าร่วมไลฟ์สตรีมกับเธอสำเร็จ เป็นหลักฐานว่ามีวาสนาร่วมกัน ขอเพียงปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เธอก็สามารถช่วยเหลือได้

“คุณลองบอกมาก่อนค่ะ ว่าปัญหาคืออะไร”

เมื่อเห็นว่าฉู่ลั่วไม่ปฏิเสธ ในที่สุดข้าวสาลีก็มีรอยยิ้มออกมาแล้ว เธอวางของกิน มือทั้งสองข้างกอดเข่าไว้ สายตามองซ้ายขวา ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ฉันสงสัยว่าฉันถูกของสกปรกตามรังควานค่ะ”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ลองบอกรายละเอียดมาหน่อยค่ะ”

ข้าวสาลีหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะกลัว หรือเพราะยังจัดระเบียบความคิดไม่เสร็จ

เธอมักจะรู้สึกเหมือนมีคนจับจ้องอยู่รอบตัวตลอดเวลา

ความรู้สึกแบบนั้นน่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ข้าวสาลีกัดริมฝีปาก และตัดสินใจเล่าว่า “คือเมื่อสัปดาห์ก่อนฉันฉลองวันเกิดค่ะ ก็เลยชวนเพื่อนกลุ่มหนึ่งมาร่วมงาน พวกเราถ่ายรูปด้วยกันเยอะมาก แต่มีอยู่รูปหนึ่ง…”

พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเธอก็ซีดกว่าเดิม ดวงตาจ้องตรงมาที่กล้องตลอดเวลา ไม่กล้าหันไปมองด้านข้าง

ท่าทางแบบนี้ของเธอ ทำให้ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมกลัวขึ้นมาแล้ว

[ไม่หรอกมั้ง! เรื่องผีเหรอ?]

[ถึงจะเป็นตอนกลางวัน แต่ฉันก็กลัวอยู่ดี!]

[ไม่ได้ ๆ ฉันจะเข้าไปซ่อนในผ้าห่มแล้ว]

[ออกไป ๆๆ วิญญาณชั่วร้ายออกไป]

[เธอวางใจได้ เจ้าของช่องจะช่วยเธอเอง]

[ฮ่า ๆๆ นี่เป็นไลฟ์สตรีมเล่นละครของฉู่ลั่วเหรอ? การแสดงใช้ไม่ได้เลยสักนิด! แต่ยังมีคนชอบดูเยอะขนาดนี้ คนสมัยนี้มีมาตรฐานแบบไหนกันนะ!]

ความคิดเห็นหลากหลายแบบต่างก็หลั่งไหลเข้ามา

ข้าวสาลีอ่านความคิดเห็นเหล่านี้ก็รีบพูดว่า “ไม่ใช่บทละครนะ เป็นเรื่องจริงค่ะ ฉันคิดว่าตัวเองเจอสิ่งนั้นจริง ๆ นะ”

มือสั่นระริกของเธอเปิดลิ้นชัก แล้วหยิบเอารูปถ่ายที่ห่อเอาไว้ด้วยผ้าสีแดงออกมาชูต่อหน้ากล้อง “เห็นไหมคะ? ตรงนี้ มีผู้หญิงอยู่!”

ภาพถ่ายนั้นชัดเจนมาก เจ้าของแอ็กเคานต์ข้าวสาลีนั่งอยู่ตรงกลางแถวหลังสุด และมีคนนับสิบรายล้อมเธอเอาไว้

แต่ที่มุมซ้ายของภาพถ่ายตรงข้างตู้ มีศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่งยื่นออกมา

สายตามองตรงมาที่กล้อง ราวกับกำลังสอดส่องดูความสนุกสนานของพวกเขา

[ให้ตายสิ ตกใจแทบตาย!]

[รูปภาพนี้ของจริงหรือเปล่า? หรือว่าเป็นภาพตัดต่อ! น่ากลัวเกินไปแล้ว!]

[ต้องเป็นของปลอมแน่นอน! ถ้าเป็นสิ่งนั้นจริง จะถ่ายออกมาชัดเจนขนาดนี้ได้ยังไง?]

[เจ้าของช่อง ใช่ภาพปลอมหรือเปล่า?]

[เจ้าของช่องช่วยบอกฉันหน่อย ว่าเป็นภาพปลอม]

เจ้าของแอ็กเคานต์ข้าวสาลีจ้องฉู่ลั่วเขม็ง เธอก็อยากได้คำตอบเช่นกัน

ฉู่ลั่วเอ่ย “ภาพปลอมค่ะ”

ข้าวสาลีระบายลมหายใจอย่างโล่งอก เธอยกภาพถ่ายขึ้นมาอีกครั้ง “คุณเจ้าของช่องลองดูอีกทีได้ไหมคะ ว่าเป็นภาพปลอมจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันเคยไปถามคนที่ตัดต่อรูปเก่ง ๆ เขาบอกว่ารูปนี้ไม่ได้ตัดต่อค่ะ”

ฉู่ลั่วตอบ “มีวิธีอื่นนอกจากตัดต่อค่ะ”