เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 374 ไล่ออกจากบ้าน

บทที่ 374 ไล่ออกจากบ้าน

บริเวณด้านนอก ฉู่หร่านและซ่งเชียนหย่าเพิ่งขับรถเข้ามาเห็นว่าฉู่ลั่วเดินออกมาแล้ว แม้ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งอื่น แต่สามารถมองเห็นจิ่งเจียเหยียน

ซ่งเชียนหย่ายื่นมือออกมาปกป้องฉู่หร่าน พลางมองฉู่ลั่วด้วยสายตาตื่นตระหนก “ลูก… ลูกนำสิ่งชั่วร้ายทั้งสามนี้ออกมา ฉู่ลั่ว ลูกคิดจะทำอะไรกันแน่!”

ฉู่ลั่วเมินทั้งสองคน แล้วให้หัวหว่านพาสองวิญญาณกับปีศาจขึ้นรถ

จิ่งเจียเหยียนนอนพิงเบาะอย่างอ่อนแรง สีหน้าซีดเผือดและเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง “นักพรตเต๋าคนนั้นยังอายุน้อย คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีทักษะความสามารถแปลก ๆ ด้วย”

ฉู่ลั่วเอ่ยกับพวกเขา “พวกเธอทุกคนได้รับบาดเจ็บ หลังจากกลับไปแล้วจะต้องพักฟื้นรักษาตัวให้ดี”

หัวหว่านเอ่ยปากขึ้นอย่างกะทันหัน “คุณหนูคะ รถคันด้านหลังขับตามพวกเรามาตลอดเลยค่ะ”

ฉู่ลั่วหันหลังกลับไปมอง เป็นรถของซ่งเชียนหย่า

“ไม่ต้องสนใจ”

ขับจนมาถึงบ้านสวน ซ่งเชียนหย่าก้าวเท้าลงจากรถด้วยความรวดเร็วและขวางกั้นด้านหน้าฉู่ลั่วกับพวกหล่อน เธอจ้องมองฉู่ลั่วด้วยความกลัวและความระมัดระวัง “ลูกต้องการนำสิ่งชั่วร้ายทั้งสามนี้ไว้ข้างกายจริงเหรอ?”

“ค่ะ”

“ลูกไม่รู้เหรอว่าพวกหล่อนทำให้ครอบครัวของพวกเรากลายเป็นแบบนี้?”

ตั้งแต่มีพวกมัน ฉู่ลั่วออกจากบ้าน ฉู่เหิงเองก็ออกจากบ้าน!

ซ่งเชียนหย่ารู้สึกกลัวมากว่าสถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นอีก

“การที่หนูออกจากบ้านไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธอ หนูเคยบอกแล้ว ตระกูลฉู่มีฉู่หร่านก็จะไม่มีหนู หากว่ามีหนูก็จะไม่มีฉู่หร่าน”

ซ่งเชียนหย่าขมวดคิ้วแน่น “ฉู่ลั่ว ทำไมลูกถึงตั้งตัวเป็นศัตรูกับหร่านหร่านขนาดนี้! เธอดีกับลูกขนาดนี้…”

โดยไม่รอให้ซ่งเชียนหย่ากล่าวจบ ฉู่ลั่วเตรียมจะเข้าบ้านพร้อมหัวหว่าน สองวิญญาณ และปีศาจหนึ่งตน

ฉู่หร่านกระซิบคำพูดสองสามประโยคข้างใบหูของซ่งเชียนหย่า

ดวงตาของแม่ส่องประกายและเอ่ยกับฉู่ลั่วทันใด “บ้านหลังนั้น พี่ใหญ่ของลูกซื้อให้สินะ!”

ฉู่ลั่วหันกลับไปมองซ่งเชียนหย่าพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นี่เป็นทรัพย์สินของตระกูลฉู่ ตอนนี้ยังไม่ได้โอนให้กับลูก นั่นหมายความว่าคฤหาสน์หลังนี้ยังคงเป็นของตระกูลฉู่”

ฉู่ลั่วเงียบงัน “…”

ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักและมองแม่ด้วยสายตาเยือกเย็น “ดังนั้น…”

“ดังนั้นคฤหาสน์หลังนี้ลูกสามารถพักอาศัยอยู่ได้ แต่พวกเธอไม่ได้!” ซ่งเชียนหย่าชี้ไปทางจิ่งเจียเหยียน “แม่ไม่สามารถปล่อยให้สิ่งชั่วร้ายเหล่านี้เข้าไปได้!”

ฉู่ลั่วหรี่ตา “…”

เมื่อเห็นลูกสาวแท้ ๆ นิ่งเงียบ ซ่งเชียนหย่าพลันเพิ่มระดับเสียงขึ้น “ลั่วลั่ว แม่หวังดีกับลูก ตอนนี้ลูกยังไม่เข้าใจ แต่หลังจากนี้ลูกก็จะเข้าใจเอง”

จิ่งเจียเหยียนที่อยู่ด้านข้างกัดฟันด้วยความโกรธ “ฉันจะไปสั่งสอนบทเรียนให้กับพวกหล่อน!”

ฉู่ลั่วห้ามปราม “แม่พูดถูก คฤหาสน์หลังนี้เป็นของตระกูลฉู่ ในเมื่อหนูออกจากตระกูลฉู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่คฤหาสน์ตระกูลฉู่อีกต่อไป”

เธอหันหน้าไปพูดกับหัวหว่าน “เก็บข้าวเก็บของของพวกเรา เก็บแค่ของใช้ประจำวัน อย่างอื่น… ไม่ต้องการแล้ว”

หัวหว่านพยักหน้าและเดินเข้าไปเก็บข้าวของ

ฉู่ลั่วยืนอยู่หน้าประตูและหยิบโทรศัพท์ออกมาพลางกดหมายเลขโทรศัพท์

ซ่งเชียนหย่าได้ยินลูกสาวแท้ ๆ ติดต่อกับซ่งจือหนาน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันใด หลังจากฉู่ลั่ววางสายโทรศัพท์ก็เอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เพื่อสิ่งดำมืดพวกนี้ แม้กระทั่งพ่อแม่ ลูกก็ไม่ต้องการแล้วเหรอ? แม้กระทั่งพี่ชายพี่สาว ลูกก็ไม่ต้องการแล้วใช่ไหม!?”

ฉู่ลั่วมองดูสีหน้าเจ็บปวดของผู้เป็นแม่ น้ำเสียงสงบนิ่งเป็นอย่างมาก “ไม่ใช่ว่าหนูไม่ต้องการพวกคุณ พวกคุณต่างหากที่ไม่ต้องการหนูก่อน”

ฉู่หร่านเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของซ่งเชียนหย่า ก็ก้าวออกมาคล้องแขนแม่พร้อมเอ่ยเสียงเบา “แม่คะ ตอนนี้ลั่วลั่วกำลังดื้อไม่ฟังเหตุผล พวกเราทำแบบนี้ก็ได้…”

เธอกระซิบคำพูดสองสามประโยคข้างใบหูของมารดา

ซ่งเชียนหย่ารู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “ต้องการแบบนี้จริง ๆ เหรอ? ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ”

ฉู่หร่านเอ่ยอย่างหมดหนทาง “มีเพียงแค่วิธีการนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้ลั่วลั่วตระหนักถึงความจริงได้ค่ะ! ทำให้เธอรู้ว่าถ้าหากไม่มีตระกูลฉู่ ชีวิตของเธอก็ไม่มีทางสะดวกสบายอย่างเช่นทุกวันนี้!”

ผู้เป็นแม่ทำได้แค่พยักหน้า “ถ้าหากวิธีการนี้สามารถทำให้เธอเข้าใจได้ ถ้าแบบนั้นก็โอเค”

ผ่านไปชั่วครู่ ซ่งจือหนานขับรถมา เมื่อเขาเปิดประตูรถก็พุ่งตัวมายังด้านหน้าพร้อมกับเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล “พี่ลั่ว เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

สายตาของเขามองไปทางเฉิงยวน ซ่งเมี่ยวเมี่ยวและจิ่งเจียเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

เขาเคยเจอสามตนนี้อยู่บ่อยครั้งและรู้ลักษณะปกติของพวกเธอ ตอนนี้ทั้งสามดูไม่ค่อยมีความสุขนัก โดยเฉพาะเฉิงยวนและซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่มีกระดาษยันต์แปะบนศีรษะ

“พี่เมี่ยวเมี่ยวเป็นอะไรเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วเอ่ย “เดี๋ยวค่อยอธิบาย หาที่อยู่ให้กับพวกเราก่อน”

ตอนนั้นเองหัวหว่านเองก็เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางสองใบ “คุณหนูคะ เสื้อผ้าเครื่องประดับต่าง ๆ ของคุณ ฉันไม่ได้เก็บมานะคะ”

ซ่งจือหนานกะพริบตาปริบ ๆ “พี่ลั่ว นี่มันเรื่องอะไรกัน”

เฉิงยวนเอ่ยคำพูดหยามเหยียดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ยังจะเป็นเรื่องอะไรไปได้อีก ถูกไล่ออกจากบ้านไง!”

ซ่งจือหนาน “…”