เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 426 ข้าจะเป็ นผู้ไร ้พ่ายแล้วจริงหรือ ?

ระหว่างที่พวกเหลิ่งซินหานออกมา ก็ได้พาซ่งจืออวี่ออกมาจาก ตาหนักพันกระบี่ด้วย
เวลาผ่านไปมิถึงหนึ่งก้านธูป เหลิ่งซินหานก็ได้พาซ่งจืออวี่มายัง ยอดเขาที่พวกเขาใช ้บาเพ็ญเพียร
“ซ่งจืออวี่ การทดสอบบันไดเมฆาแท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้นกันแน่ เจ้าบอกข้ามาตามตรง”
เหลิ่งซินหานปรายตามองซ่งจืออวี่ที่ยังคงมีสีหน้าซีดเผือด แวว ตาอ่อนล้า พร ้อมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าท่านดูการทดสอบบันได เมฆาอยู่ตลอดมิใช่หรือขอรับ ? ”
“โง่เง่า ! หากมิใช่เพราะข้ากล่าวไปเช่นนั้น จะสามารถบีบให้ เหยาห้าวหยานหยุดลงมือ และช่วยเจ้าให้รอดจากวิกฤตครั้งนี้ได้เยี่ยง ไรกัน ? ”
“ศิษย์ขอขอบคุณที่ท่านอาจารย์ช่วยชีวิตเอาไว้ขอรับ”
“มิต้องพูดมาก บอกข้ามาว่าการทดสอบบันไดเมฆาแท้จริงแล้ว เกิดอันใดขึ้นกันแน่ ! ”
“……”
“……”
มินาน ซ่งจืออวี่ก็ได้เล่าทุกสิ่งที่ได้พบได้เห็นบนบันไดเมฆาก่อน หน้านี้ รวมทั้งรายละเอียดออกมาจนหมด
“อาจารย์ ท่านว่าเย่ฉางชิงผู้นี้โกงการทดสอบหรือไม่ขอรับ ? ”
ซ่งจืออวี่เอ่ยถามพร ้อมขมวดคิ้ว “หรือเย่ฉางชิงผู้นี้จะมาจาก สานักเซียนอื่นขอรับ ? ”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเหลิ่งซินหานก็เปลี่ยนไป ดวงตามี ประกายวาววับขึ้นมา
“ค่ายกลทั้งหมดบนบันไดเมฆาล้วนเป็ นฝีมือของท่านประมุขรุ่น แรก และท่านบรรพบุรุษยังเป็ นถึงผู้ที่สามารถขึ้นไปแดนเซียนโบราณ ได้ ดังนั้นการจะทาลายค่ายกลบนบันไดเมฆาในเวลาสั้น ๆ จึงเป็ นไป มิได้เด็ดขาด”
เหลิ่งซินหานเผยท่าทางเหมือนคิดอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ จึง เอ่ยด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “ดังนั้นบนตัวของเขาจะต้องมีสุดยอดของ วิเศษติดกายมาด้วย มิเช่นนั้นย่อมเป็ นไปมิได้เด็ดขาด”
เอ่ยถึงตรงนี้ เหลิ่งซินหานก็โบกมือไปมาให้กับซ่งจืออวี่ “เจ้าไป พักฟื้นก่อนเถอะ ข้าต้องออกไปข้างนอกก่อน”
เอ่ยเพียงเท่านั้น ร่างของเหลิ่งซินหานก็หายแวบไปทันที
หลังจากนั้นมินาน เขาก็มายังหน้าผาตรงเขาด้านหลังเพียง ล าพัง
“หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ บุรุษนามว่าเย่ฉางชิงผู้นี้คงจะมา เพื่อค้นหาความลับที่อยู่บนบันไดเมฆาเป็ นแน่ และตามบันทึกใน ต าราโบราณมากมาย ได้บอกเอาไว้ว่าก่อนที่ท่านประมุขรุ่นแรกของ นิกายกระบี่สวรรค์จะจากไป ได้นาตาหนักเทพวาสนาทิ้งเอาไว้ที่ นิกายกระบี่สวรรค์”
“ข้าแฝงตัวอยู่ในนิกายกระบี่สวรรค์มาหลายร ้อยปี นอกจาก ด้านบนของบันไดเมฆาขั้นที่ร ้อย ที่มีผนึกมากมายจนมิสามารถก้าว ขึ้นไปได้แล้ว นอกนั้นข้าได้ค้นหาแทบจะทั่วทุกที่ของนิกายกระบี่ สวรรค์แล้ว”
“ตอนนี้ดูเหมือนว่าตาหนักเทพวาสนาในตานานคงจะอยู่ด้านบน บันไดเมฆาจริง ๆ สินะ”
หลังจากใคร่ครวญดูแล้ว เหลิ่งซินหานก็เพ่งสมาธิหยิบยันต์หยก ชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ
ต่อจากนั้นเขาก็ยกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมา ใช ้ไอกระบี่อันรุนแรง สลักอักษรตัวหนึ่งลงบนยันต์หยก
นิกายกระบี่สวรรค์หลิงโจว !
เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ
หลังจากเหลิ่งซินหานใช ้เคล็ดวิชาลับกระตุ้นยันต์หยก ยันต์หยก ที่มีขนาดฝ่ามือชิ้นนั้นก็สลายไปในความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน โลกด้านบนบันไดเมฆา
โลกใบเล็ก
ต าหนักเทพวาสนา
หลังจากเย่ฉางชิงก้าวเข้าไปในตาหนักเทพวาสนา ประตูสัมฤทธิ์ ด้านหลังก็ค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง
ทว่าสิ่งที่เย่ฉางชิงคาดมิถึงก็คือ ตาหนักที่เรียกว่าตาหนักเทพ วาสนาแห่งนี้หาได้โอ่อ่าตระการตา เต็มไปด้วยกองอาวุธวิเศษ สุด ยอดเคล็ดวิชา หรือโอสถวิเศษมากมาย อย่างที่เขาคิดเอาไว้ไม่ กลับกันที่นี่ดูซอมซ่ออย่างมาก
ถูกต้อง !
มันดูซอมซ่อ !
สระบัวขนาดมิใหญ่มากสระหนึ่ง
ภาพโบราณภาพหนึ่ง
ผนังด้านหนึ่งมีตัวอักษรโบราณมากมายสลักเอาไว้
ทว่าเมื่อเย่ฉางชิงได้เห็นภาพตรงหน้า กลับมีความรู ้สึกเหมือน เคยเห็นมาก่อน ราวกลับได้มายังที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง
‘นี่มันเรื่องอันใดกันอีกล่ะนี่ ?’
‘อีกอย่างความรู ้สึกนี้ เหตุใดจึงเหมือนจริงได้ถึงเพียงนี้ ?’
‘หรือว่าข้าจะเคยมาที่ตาหนักเทพวาสนาจริง ๆ ?’
หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก เย่ฉางชิงก็เดินมาตรงผนังที่มี ตัวอักษรโบราณมากมายสลักอยู่ ก่อนจะพบว่าด้านบนมีประโยคหนึ่ง เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน
“ชนรุ่นหลัง ก่อนอื่นข้าขอต้อนรับสู่ตาหนักเทพวาสนา ที่ข้า สร ้างมาเองกับมือ”
“เจ้ามิต้องสงสัยใด ๆ ในต าหนักเทพวาสนาของข้า การที่เจ้า สามารถเปิดต าหนักเทพวาสนาของข้าได้ก็พอจะอธิบายได้แล้วว่า คุณสมบัติของเจ้านั้นโดดเด่นที่สุด ตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน มิ เช่นนั้นเจ้าคงมิมีโอกาสได้เข้ามาในนี้อย่างแน่นอน”
“ประการที่สอง สิ่งที่ข้าจะบอกเจ้า ก็คือ ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็เป็ นผู้ที่ ไร ้พ่ายแล้ว ความรู ้สึกเช่นนี้เจ้าคงจะมิเข้าใจ และนึกภาพมิออกเป็ น แน่”
“สิ่งที่ข้าจะบอกเจ้าก็คือ การเป็ นคนไร ้พ่ายนั้นช่างโดดเดี่ยว ช่าง เปลี่ยวเหงา โดยเฉพาะผู้ที่เก่งกาจเช่นข้า แม้เกิดมาจะเป็ นอมตะ มี ฝีมือที่สูงส่ง อยู่เหนือวิถีมากมาย แต่ข้ากลับอยากสัมผัสความรู ้สึก ของการเป็ นมนุษย์ธรรมดาจริง ๆ สักครั้ง”
“ดังนั้นข้าจึงอยากจะเตือนเจ้าสักอย่าง เมื่อมีชีวิตอยู่บนโลกต้อง ไขว่คว้าหาความสุข ปลายทางของวิถีเซียนหาได้งดงามดังเช่นที่เจ้า คิดไม่”
“แน่นอนว่าหากเจ้ามิเชื่อ จะก้าวเข้าไปในสระบัวนั้นก็ย่อมได้ ……”
มินาน เมื่อเย่ฉางชิงอ่านตัวอักษรโบราณ ที่สลักเอาไว้มากมาย บนผนังจนจบ
ความรู ้สึกแรกของเขาก็คือ
โอ้อวด !
น่าชิงชัง !
ช่างน่าชิงชังยิ่งนัก !
เกิดมาก็ไร ้พ่าย !
‘อยู่เหนือวิถีมากมาย !’
‘นี่เหมือนคาที่คนทั่วไปจะกล่าวเยี่ยงนั้นหรือ ?’
‘อีกทั้งบนโลกใบนี้ จะมีผู้ที่ไร ้พ่ายเช่นนี้อยู่จริง ๆ เยี่ยงนั้นหรือ ?’
‘หากมีอยู่จริง ข้าจะกินตาหนักเทพวาสนาหลังนี้มันซะเลย !’
มิเพียงเท่านั้น สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เดิมคิดว่าหากเข้ามาใน ต าหนักเทพวาสนาแล้ว จะได้รับสุดยอดโอกาสและวาสนาอันใดนั่น
ทว่าข้อความยาวเหยียดบนผนังนี้ กลับมิมีประโยคไหนเลยที่ สร ้างสรรค์ มีแต่บอกว่าตนเองเกิดมาเป็ นผู้ไร ้พ่าย และบรรยายว่าการ เป็ นผู้ไร ้พ่ายนั้นโดดเดี่ยวเพียงใด สอนผู้อื่นว่าอย่าลุ่มหลงการ บ าเพ็ญเพียร และควรจะไขว่คว้าหาความสุขให้ตัวเองมากกว่า
ด้วยเหตุนี้เย่ฉางชิงจึงอดที่จะค่อนขอดมิได้ ก่อนจะหันเดินไปที่ หน้าภาพโบราณที่ลอยอยู่กลางอากาศภาพนั้นแทน
ก่อนจะพบว่าบนภาพโบราณนั้น ได้มีร่าง ๆ หนึ่งกาลังนั่งหันหลัง ให้กับผู้คน ทว่าเนื่องจากรอบกายเต็มไปด้วยพลังโกลาหลที่ตลบ อบอวล จึงท าให้ยากที่จะมองเห็นได้อย่างชัดเจน
รอบกายของร่างที่เลือนรางนั้น มีถ้าสวรรค์ขนาดใหญ่หลายถ้า ลอยอยู่ โดยที่ร่างนั้นอยู่ใจกลางถ้าสวรรค์ขนาดใหญ่ ราวกับผู้ไร ้ พ่ายที่ควบคุมโลกาและสรรพสิ่งอย่างไว้
แค่คิดก็รู ้แล้วว่าภาพเช่นนี้ ชวนให้รู ้สึกตื่นตระหนกมากเพียงใด ! เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้
“มิใช่หรอกกระมัง เจ้าหมอนี่คงมิได้เกิดมาก็ไร ้พ่าย อย่างที่กล่าว จริง ๆ หรอกนะ ? ”
เย่ฉางชิงมีท่าทีนิ่งตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนจะทอดถอนใจออกมา อย่างอดมิได้ “เป็ นไปมิได้ หากมีคนเช่นนี้จริง การที่ก้าวเข้ามาใน ต าหนักเทพวาสนาก็มิใช่การมาค้นหาสุดยอดโอกาสและวาสนาอัน ใดนั่นแล้ว มิหนาซ้ายังเป็ นการทาลายความมั่นใจของผู้อื่นชัด ๆ ”
จนผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
อารมณ์ของเย่ฉางชิงจึงค่อย ๆ กลับมาเป็ นปกติ จากนั้นเขาก็ เดินต่อมาที่หน้าสระบัว
ตามบันทึกบนผนัง สระบัวนี้นับว่าเป็ นวาสนาเพียงหนึ่งเดียว ใน ตาหนักเทพวาสนาแห่งนี้แล้ว
หากก้าวเข้าไปในสระบัวก็จะสามารถกลั่นจิตวิญญาณรวมศูนย์ ภายในสระบัวจนหมด และเป็ นผู้ไร ้พ่ายได้ จากนั้นก็จะได้สัมผัสถึง ความโดดเดี่ยวและความเปลี่ยวเหงาของการเป็ นผู้ไร ้พ่าย
“ข้าอยากจะลองสัมผัสดูสักครั้ง ว่าผู้ไร ้พ่ายที่เจ้าเอ่ยถึงนั้น แท้จริงแล้วจะโดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงาเพียงใดกัน” เย่ฉางชิงหันไป มองภาพโบราณที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเอ่ยออกมา
จากนั้นเขาก็ได้ถอดชุดคลุมสีเขียวอ่อนออก และก้าวลงไปใน สระบัวทีละก้าว ๆ อย่างระมัดระวัง
ในตอนนั้นเอง ภาพอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น
วินาทีที่ฝ่ าเท้าของเย่ฉางชิงสัมผัสกับสระบัว ทั่วทั้งสระบัวก็เกิด ความโกลาหลขึ้นทันที
ขณะที่ปล่อยฟองอากาศขนาดใหญ่ออกมา ก็ได้มีหมอกแสง หลากสีส่งประกายระยิบระยับ มีไอพลังและผ้าหลากสีสันพุ่งตาม ออกมา
มิเพียงเท่านั้น ยังมีไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์มากมาย ที่แผ่ ไปทั่วทุกมุมของตาหนักเทพวาสนาในพริบตา
ภาพตรงหน้าทาให้เย่ฉางชิงนิ่งอึ้งไปทันที ก่อนจะเอ่ยอย่าง ตื่นเต้นว่า “จริงหรือ ข้าจะเป็ นผู้ไร ้พ่ายแล้วจริงหรือ ? ”