เซียนกระบี่มาแล้ว![剑仙在此] - บทที่ 1893 อย่าพูดวาจาที่ไม่เข้าหู
ตอนที่ 1,893 อย่าพูดวาจาที่ไม่เข้าหู
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลี่กวงอวี้กระตุกอย่างรุนแรง เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
แต่หลินเป่ยเฉินก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อนว่า “ได้โปรดอย่าพูดวาจาที่ไม่เข้าหูข้าเลยนะ แล้วก็ไม่ต้องมาบอกว่าระหว่างเจ้ากับน้องชายไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกัน น้องชายของเจ้าเป็นฝ่ายมาหาเรื่องข้าก่อน ข้าเป็นผู้ได้รับความเสียหาย เพราะฉะนั้น พวกเจ้าต้องแก้ไขเรื่องราวนี้ให้ถูกต้อง”
หลี่กวงอวี้ไม่รู้จะกล่าวอย่างไรดี
หลี่ซืออี้เดิมทีคิดจะหาเหตุผลมาโต้แย้ง แต่แล้วเขาก็ทำได้เพียงนิ่งเงียบ
หลินเป่ยเฉินยิ้มพร้อมกับคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะดีดนิ้วมือเล็กน้อย แล้วบุหรี่มวนนั้นก็พุ่งออกจากมุมปากไปกระแทกเข้าใส่ใบหน้าหลี่กวงอวี้อย่างแรง สะเก็ดไฟสาดกระจาย ก่อนที่ก้นบุหรี่จะตกลงกระทบพื้นดิน
และหลี่กวงอวี้ก็ไม่กล้ายกมือขึ้นปัดป้องด้วยซ้ำ
อธิบายอย่างนั้นหรือ?
เขาจะอธิบายกับเฉินเป่ยหลินอย่างไรดี?
คำอธิบายหมายถึงว่าหลี่กวงอวี้ต้องให้คำตอบที่อีกฝ่ายพอใจ
และไม่ว่าอีกฝ่ายร้องขอสิ่งใดมา เขาก็ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด
นี่คือสิ่งที่สองพ่อลูกจากสำนักตงหลินเข้าใจเป็นอย่างดี
แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือพวกเขาไม่ทราบว่าเฉินเป่ยหลินต้องการอะไร
หลี่กวงอวี้สูดหายใจลึกและกล่าวว่า “สำหรับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ข้าในฐานะผู้เป็นพี่ต้องขอโทษแทนน้องชายของข้าด้วย…”
นี่คือเรื่องที่น่าขมขื่นใจยิ่งนัก
น้องชายของเขาถูกฆ่าตาย แต่เขายังต้องมาขอโทษอีกฝ่าย!
น้องชายของเขาเพียงต้องการหักขาของชินเหลียนเซินและขับไล่นางออกไปจากอาณาจักรเล่ยฉื่อ เพื่อขัดขวางไม่ให้นางเป็นผู้ใช้สายเลือดผู้เยียวยาเท่านั้นเอง…
แต่เฉินเป่ยหลินถึงกับฆ่าน้องชายของเขา
ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
“หากคำขอโทษมีประโยชน์…”
หลินเป่ยเฉินหยิบบุหรี่ออกมาอีกหนึ่งม้วน “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะต้องฆ่าน้องชายของเจ้าทำไม?”
หลี่กวงอวี้ถึงกับพูดอะไรไม่ออก หัวใจไม่ต่างจากมีผู้คนนำคมมีดมากรีดแทง
รองอาจารย์ใหญ่อย่างหลี่ซืออี้ก้าวเดินออกมาข้างหน้า ก่อนจะนำถุงเก็บของวิเศษออกมากล่าวด้วยความภาคภูมิใจว่า “ในนี้มีเงินอยู่ทั้งสิ้นห้าแสนตำลึงทอง เจ้ารับเอาไว้เถอะ”
เคร้ง!
ได้ยินเสียงแผ่นทองกระทบกันดังออกมาจากถุงเก็บของวิเศษใบนั้น
ให้ตายเถอะ ห้าแสนตำลึงทองคือเงินจำนวนไม่น้อยเลย
ครั้งนี้ นับว่าตระกูลหลี่เสียหายใหญ่หลวงแล้วจริง ๆ
นอกจากต้องสูญเสียผู้คนแล้ว ยังต้องสูญเสียเงินทองอีกด้วย
หลายคนจ้องมองถุงใส่ของวิเศษสีม่วงใบนั้นด้วยดวงตาร้อนผ่าว
หลินเป่ยเฉินหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
หลี่ซืออี้กับหลี่กวงอวี้ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
การรับมือกับคนป่าเถื่อนเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดจะแก้ปัญหาได้ง่ายดายมากกว่าการใช้เงินทองปิดปากอีกแล้ว
แต่ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินหลินเป่ยเฉินกล่าวว่า “พวกเจ้ากำลังดูถูกข้า”
สองพ่อลูกหยุดหัวเราะทันที
หลินเป่ยเฉินหันกลับมามองหน้าหวังเฟิงหลิว
“ห้าแสนตำลึงทองอย่างนั้นหรือ?” หัวหน้าหน่วยองครักษ์เข้าใจสายตาของผู้เป็นนายท่านโดยทันที เขาหัวเราะเสมือนได้รับฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก ก่อนกล่าวต่อไปว่า “นี่เจ้ากำลังทำบุญให้ขอทานหรืออย่างไร? เงินจำนวนเพียงหยิบมือเดียว คิดหรือว่านายท่านของข้าจะต้องการ…?”
หลี่ซืออี้มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาในพริบตา “สหายน้อย อย่าได้โลภมากเกินไป”
เสียงพูดยังไม่ทันขาดหาย
ฟิ้ว!
วูบ!
เสียงของลำแสงสีน้ำเงินดังขึ้นอีกครั้ง
แล้วมือขวาที่ถือถุงใส่เงินของหลี่ซืออี้ก็ระเบิดกระจายหายไปทั้งแขนขวา ม่านหมอกเลือดสาดกระจายในอากาศ
“บอกแล้วไงว่าอย่าพูดอะไรที่ไม่เข้าหูข้า”
หลินเป่ยเฉินพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวงแหวนและกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “หากเจ้าพูดออกมาอีกแม้แต่คำเดียว สิ่งที่จะระเบิดในครั้งต่อไป ก็คือศีรษะของบุตรชายเจ้า”
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา ในน้ำเสียงก็เพิ่มความดุดันขึ้นมามากแล้ว
หลี่ซืออี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อกาฬไหลหยดลงมาจากหน้าผาก พวกเขาไม่ใช่ผู้ใช้สายเลือดผู้คงกระพัน จึงไม่คุ้นเคยกับการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่าน ดังนั้น สิ่งเดียวที่หลี่ซืออี้ทำได้ก็คือห้ามตนเองไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เขาถึงกับหันไปส่งสายตาห้ามปรามบุตรชายที่กำลังโกรธแค้น
“ต่อเติมเลือดเนื้อ… แขนคนงอกเงย”
หลี่กวงอวี้ผู้ยืนอยู่ด้านข้างรีบร่ายคาถาต่อแขนให้แก่บิดาของตนเองโดยเร็ว
เขาทั้งรู้สึกเกลียดชังและโกรธแค้น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลี่กวงอวี้รู้สึกว่าตนเองช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา หลี่กวงอวี้ได้รับการยกย่องให้เป็นยอดอัจฉริยะตั้งแต่เด็ก ผู้คนในรุ่นเดียวกันต้องยอมก้มหัวให้กับเขา… ไม่มีผู้ใดจะเฉิดฉายมากไปกว่าหลี่กวงอวี้ผู้นี้อีกแล้ว
แต่สุดท้าย ก็ยังมีวันที่หลี่กวงอวี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลยเช่นกัน
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ? เจ้าคิดว่าอย่างไร? ฮะ?”
หวังเฟิงหลิวไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป รีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็วว่า “นายท่านของข้าใช้เงินอาทิตย์ละหนึ่งล้านตำลึงทอง เจ้ากลับมอบเงินให้แก่นายท่านของข้าเพียงห้าแสนตำลึงทองเท่านั้น นายท่านของข้าใช้เพียงไม่กี่วันก็หมดแล้ว หากนี่ไม่ใช่การดูถูกกัน แล้วมันจะหมายความว่าอะไรได้อีก?”
ฝูงชนที่รับชมเหตุการณ์อยู่โดยรอบต่างก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
เฉินเป่ยหลินใช้เงินอาทิตย์ละหนึ่งล้านตำลึงทอง?
คนอะไรจะร่ำรวยถึงขนาดนั้น
หรือนี่จะเป็นเพียงถ้อยคำคุยโวโอ้อวด?
แล้วถ้าเฉินเป่ยหลินมีชาติกำเนิดไม่ธรรมดาขึ้นมาล่ะ? หรือว่าเขาจะเป็นองค์ชายจากอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งปลอมตัวมา?
“ข้าไม่ทราบว่า… คุณชายเฉินต้องการคำอธิบายใดหรือ?”
หลี่ซืออี้อดทนต่อความเจ็บปวด ยกมือห้ามกลุ่มลูกศิษย์จากสำนักตงหลิน และเปลี่ยนแปลงท่าทีของตนเองเพื่อใช้วิธีเจรจาในที่สุด
องค์ประกอบแรกของการเจรจาคือความสุภาพและจริงใจ
หลินเป่ยเฉินยกมือขึ้นทำท่าดันแว่น ตอบกลับไปว่า “ข้าเคยได้ยินมาว่าสำนักตงหลินท่านมีคัมภีร์ที่ชื่อว่า ‘ตำรับยายี่สิบสี่จักรพรรดิ’ ข้าอยากจะขอยืมอ่านสักสามวัน แล้วเรื่องราวระหว่างพวกเราจะถือว่าเลิกแล้วต่อกันทันที”
“ว่าไงนะ?”
“ไม่มีทาง”
“เจ้ามันโลภมากเกินไปแล้ว”
“ฝันไปเถอะ”
กลุ่มบัณฑิตจากสำนักตงหลินต่างก็ส่งเสียงร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล
ตำรับยายี่สิบสี่จักรพรรดิเป็นคัมภีร์ลับสุดยอดของสำนักตงหลิน คัมภีร์เล่มนี้ไม่เคยเปิดเผยต่อคนนอกสำนักมาก่อน หรือแม้แต่คนในสำนักเองก็มีศิษย์น้อยมากที่จะมีคุณสมบัติดีพอที่จะได้อ่านคัมภีร์เล่มนั้น แล้วจะไม่ให้พวกเขาเดือดดาลได้อย่างไรที่เฉินเป่ยหลินมีคำร้องขอออกมาเช่นนี้?
สำหรับศิษย์ธรรมดาของสำนักตงหลินเหล่านั้น หลินเป่ยเฉินไม่ได้มีเจตนาอยากจะสังหารฆ่าฟัน
เขาเพียงยืนสูบบุหรี่ด้วยความเยือกเย็น พ่นควันออกมาเป็นรูปวงแหวนบ้าง พ่นควันเป็นรูปตัว S บ้าง พ่นควันเป็นรูปตัว B บ้าง สลับกับหันไปส่งยิ้มให้แก่สองพ่อลูกตระกูลหลี่เป็นระยะ แม้ท่าทางจะไม่ได้รีบร้อนเร่งเร้า แต่แววตาก็บอกถึงความรำคาญใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในหัวใจของผู้คนเริ่มต้นนับถอยหลัง
หากการนับถอยหลังสิ้นสุดลง อะไรจะเกิดขึ้น?
หัวใจของสองพ่อลูกตระกูลหลี่เต้นรัวเร็วแทบจะทะลุออกมาจากหน้าอก
“วันเดียวเท่านั้น”
ในที่สุด รองอาจารย์ใหญ่หลี่ซืออี้ก็ให้คำตอบออกมา
YOU MAY ALSO LIKE
![เกิดใหม่เป็นสามีภรรยาชาวสวนผู้มั่งคั่งยุค 70 [宠婚蜜恋在八零]](https://novel-lucky.com/wp-content/uploads/2022/08/novel_5523_cover-75x106.jpg)
puiphone
ของที่ซื้อจากแอป นอกจากปืนกับระเบิด นอกนั้นคนอื่นก็จะเห็น