เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2483 รับคำสั่งมา / ตอนที่ 2484 ยังมีชีวิตอยู่
ตอนที่ 2483 รับคำสั่งมา
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ข้าจะไปให้คนเตรียมน้ำร้อน” ขณะเอ่ย สายตายังคงจับจ้องร่างกายของเธอ “เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่ต้องให้ข้าช่วยใส่ยา”
“ไม่ต้อง” เฟิ่งจิ่วว่า “แผลของข้าจะหายเอง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”
เขาจึงลุกขึ้น “ไม่นานข้าก็กลับมา” เอ่ยจบ จึงเดินออกไป
หลังจากที่เขาไป เฟิ่งจิ่วขับเคลื่อนพลังของเม็ดบัวขาวเพื่อรักษาบาดแผลบนตัว เมื่อร่างกายของเธอถูกโอบล้อมด้วยประกายแสงสีเขียว ไออุ่นสีเขียวหลายเส้นรักษาบาดแผลบนตัวเธอด้วยความเร็วที่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แม้แต่บาดแผลบนหน้า ก็หายดีภายใต้พลังของเม็ดบัวเขียว กลายเป็นขาวเนียนไร้จุดด่างพร้อย
เฟิ่งจิ่วอยากอาบน้ำ แช่น้ำอุ่นๆ ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อออกจากเรือน เห็นข้างนอกไม่มีคน จึงเดินออกจากป่าไผ่ กระทั่งเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่นอกป่าไผ่ จึงหยุดฝีเท้าลงมา
“เฟิ่งจิ่วเป็นอย่างไรบ้าง นางไม่เป็นไรกระมัง” หนิงหลางรีบวิ่งเข้ามาถามคนแรก
“นางไม่เป็นไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ ก่อนเอ่ยกับพวกเขาว่า “ให้คนเตรียมน้ำร้อนเข้ามา” เอ่ยจบ ก็หันตัวเดินกลับเข้าไป
พอเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับไป เฟิ่งจิ่วนั่งพักบนหัวเตียง บาดแผลบนตัวของเธอหายดีภายใต้การรักษาของเม็ดบัวเขียวในร่างกาย เพียงแต่หลังจากใช้พลังเม็ดบัวเขียวรักษาบาดแผล เธอก็ดูเหน็ดเหนื่อยไปทั้งตัว นั่งหลับตาพิงหัวเตียง ผ่านไปไม่นานก็นอนหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินเข้าไปใกล้ มองดูคนที่หลับไปแล้วหัวคิ้วเต็มไปด้วยแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด กระทั่งเสื้อด้านในที่เปื้อนเลือดก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ประกายปวดใจพาดผ่านดวงตา
ด้วยวรยุทธ์ของเธอไม่น่าจะถูกบีบคั้นจนถึงขั้นนี้ แต่กลับต้องบาดเจ็บไปทั้งตัวเพราะปกป้องคนของสำนักดาราจักร ช่างไม่น่าวางใจเลยจริงๆ
เพื่อไม่ให้นางตื่น เขาจึงสกัดจุดลมปราณนอนหลับ ก่อนจะถอดเสื้อด้านในที่เปื้อนเลือดออก จากนั้นก็ประคองนางนอนลงบนเตียง และดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดเนื้อหนังส่วนที่โผล่ออกมา
ผ่านไปไม่นาน คนข้างนอกตะโกนเข้ามา
“ท่าน น้ำอุ่นเตรียมเรียบร้อยแล้ว”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อปล่อยมุ้งเพื่อบังนางที่นอนบนเตียงไว้ก่อนจะเดินออกไป ผ่านไปครู่หนึ่ง ถังขนาดใหญ่ในห้องถูกเติมน้ำร้อนจนเต็ม บนผิวน้ำมีกลีบดอกไม้ถูกโปรยไว้หนึ่งชั้น
หลังจากลงกลอนประตู เขาเดินมาที่ข้างเตียงอุ้มนางเดินไปที่ถังน้ำ จากนั้นก็อาบน้ำเช็ดตัวให้นางด้วยตนเอง…
เฟิ่งจิ่วหลับลึกมาก ในห้วงสะลึมสะลือ คล้ายรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นร้อนอันแสนสบายจากน้ำร้อนที่ห่อหุ้มไปทั้งตัว ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนและใส่ใจบางคนได้เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางใหม่แล้ว
เขาไม่ได้เรียกนางตื่น เพียงปล่อยให้นางหลับ ส่วนเขานั่งมองเงียบๆ อยู่ข้างเตียง ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี นึกไม่ถึงว่าตอนกลับมาจะได้เห็นภาพเช่นนั้น
น่าเสียดาย ไม่สามารถเอาชีวิตเจ้าแห่งมารนั่นมาได้!
นึกถึงเจ้าแห่งมารที่มีดวงตาสีเลือดนั่นขึ้นมา ดวงตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเพลันย็นชาลงหลายส่วน
ณ ตีนเขา ไป๋เสี่ยวกับเฟิ่งเยี่ยรวมถึงจ้าวหยางกำลังเดินขึ้นเขา ตลอดทางมาจนถึงหน้าประตูสำนัก
“สำนักของเราไม่ต้อนรับแขกชั่วคราว! ทั้งสามท่านเชิญกลับไปก่อน!” เพราะประตูสำนักถูกทำลาย เบื้องบนจึงส่งคนมาเฝ้า เพื่อป้องกันไม่ให้คนจับปลาตอนน้ำขุ่นฉวยโอกาสลักลอบเข้าไปในสำนัก
ได้ยินอย่างนั้น ไป๋เสี่ยวชะงัก ก่อนจะยิ้มเอ่ยว่า “ข้าไม่ใช่คนนอก ข้าเป็นคนของภูตหมอเฟิ่งจิ่ว ครั้งนี้ได้รับคำสั่งให้มาช่วยเหลือ”
………………………………….
ตอนที่ 2484 ยังมีชีวิตอยู่
“ท่านเป็นใคร รายงานชื่อมา” คนเฝ้าประตูจ้องไป๋เสี่ยว
ไป๋เสี่ยวฉีกยิ้ม “รายงานชื่อไปเจ้าก็ไม่รู้จักข้า” เขาว่าก่อนจะเป่าขลุ่ยควบคุมสัตว์ร้าย ไม่นานก็เห็นนกเหนี่ยวตัวหนึ่งกระพือปีกบินเข้ามา เขาดึงเฟิ่งเยี่ยข้างหนึ่ง ดึงจ้าวหยางข้างหนึ่งก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลังเหยี่ยว พาพวกเขาเข้าไปข้างในโดยไม่รอให้ศิษย์สำนักดาราจักรที่เฝ้าประตูตั้งตัว
ศิษย์สำนักคนนั้นตกใจเพราะนกเหยี่ยวตัวนั้น ไม่ทันตั้งตัวชั่วขณะหนึ่ง กว่าจะได้สติก็เห็นพวกเขาเข้าไปในสำนักแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงรีบตามเข้าไป พลางตะโกนเสียงดัง “ขวางพวกเขาไว้!”
เหล่าศิษย์สำนักดาราจักรเมื่อได้ยินเสียงตะโกนก็หมายจะเข้าไปขวางทางพวกไป๋เสี่ยว เพียงแต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกนกเหยี่ยวโจมตี ชั่วขณะหนึ่ง ด้านในสำนักดาราจักรเกิดความโกลาหลวุ่นวายอีกครั้ง มีคนไม่น้อยที่พยายามเข้าไปขวางทางพวกเขา
ห่างออกไปจากที่นี่ไม่ไกล หงส์ไฟกำลังปวดใจกับขนที่หายไปหนึ่งกระจุก มันกระพือปีกบินวนไปวนมาอยู่บนยอดเขาเพื่อฆ่าเวลา กระทั่งได้ยินเสียงขลุ่ยควบคุมสัตว์ร้าย มันจึงหันไปมอง
“เสียงขลุ่ยควบคุมสัตว์ร้ายงั้นหรือ” หงส์ไฟพึมพำ รู้สึกแปลกใหม่นัก ด้วยเหตุนี้ มันจึงกระพือปีกบินออกไปข้างนอก กระทั่งมาถึงข้างนอกและเห็นนกเหยี่ยวตัวนั้นบินมาทางนี้ มันบินเข้าไปหา
“ไป๋เสี่ยว?”
หงส์ไฟเอียงหัวมองไป๋เสี่ยว มันจำไป๋เสี่ยวได้ แต่เด็กสองคนข้างหลัง เพราะถูกบังอยู่ครึ่งหนึ่ง จึงดูออกแค่ว่าเป็นเด็กสองคน แต่กลับไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากที่ใด
“หงส์ไฟ เจ้าดูว่าข้าพาใครมา?” ไป๋เสี่ยวมองหงส์ไฟด้วยความตื่นเต้น
“ใครรึ” หงส์ไฟเอียงหัวจ้องเด็กสองคนที่นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวด้วยความสงสัย คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“เหตุใดรู้สึกคุ้นหน้าหน้านัก” หงส์ไฟจ้องเด็กสองคนด้วยความประหลาดใจ มันกระพือปีกทิ้งตัวลงบนภูเขาจำลองที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะจ้องเด็กสองคนอย่างจริงจัง
เฟิ่งเยี่ยกระพริบตาปริบๆ นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวด้วยหน้าตาไร้เดียงสา สายตาจับจ้องไปที่หงส์ไฟ ในใจนึกสงสัย ‘นี่คือสัตว์คู่พันธสัญญาของหลานสาวของเขาหรือ ได้ยินมาว่าหงส์ไฟยังเป็นสัตว์เทวะโบราณด้วย’
“ข้าคือจ้าวหยาง” จ้าวหยางที่นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวลุกขึ้นยืน ก่อนรายงานตนเอง
“จ้าวหยาง?”
หงส์ไฟชะงัก จู่ๆ ก็ลุกพรวด “จ้าวหยาง? เจ้าบอกว่าเจ้าคือจ้าวหยาง? อย่างนั้นเขา…”
หงส์ไฟจ้องเงาร่างที่อยู่ข้างหน้า เงาร่างเล็กๆ นั่นมีดวงหน้าประณีตงดงามบุคลิกสูงส่ง ดวงตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ดูเหมือนกับเฟิ่งจิ่วอย่างมาก
“เฟิ่งเยี่ย!” หงส์ไฟตะลึงค้าง คำว่าเฟิ่งเยี่ยหลุดออกจากปากโดยสัญชาตญาณ
“จะ จะ เจ้าๆๆ…พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่?”
นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ตอนนั้นพวกเขาตายไปแล้วนี่นา! ทำไมยังมีชีวิตอยู่ มันไม่อยากเชื่อ แต่เด็กน้อยสองคนตรงหน้านี้กลับยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!
“พวกข้าไม่ได้ตายแต่แรกอยู่แล้ว ย่อมต้องมีชีวิตอยู่อยู่แล้วสิ!” เฟิ่งเยี่ยเบ้ปาก เขามองหงส์ไฟ ถามว่า “ตอนนี้หลานสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้าง พวกข้าอยากไปพบนาง”
“นายท่านกำลังพักฟื้นอยู่ในเรือนด้านหลังป่าไผ่นั่น มีเจ้าตำหนักยมราชคอยดูแล สั่งไว้ว่าไม่พบใครทั้งนั้น แต่หากนางรู้ว่าพวกเจ้าสองคนยังมีชีวิตอยู่ จะต้องดีใจมากแน่ๆ”
หงส์ไฟกล่าว ก่อนจะรีบนำทางทันที “พวกเจ้าตามข้ามาเถอะ! ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบพวกเขา”
เอ่ยจบ ขณะกำลังจะนำทาง ก็เห็นเหล่าศิษย์สำนักดาราจักรที่ทำท่าจะล้อมโจมตีนกเหยี่ยว จึงแค่นเสียง “พวกเจ้าจะทำอะไร พวกเขาเป็นคนของนายท่านนะ!”
………………………………….
YOU MAY ALSO LIKE
