เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2507 เซียนเทียนซวี / ตอนที่ 2508 มารับผิด
ตอนที่ 2507 เซียนเทียนซวี
เด็กอายุแค่นี้กลับไม่สดใสอย่างที่ควรเป็น ทำให้เธอเห็นแล้วก็ปวดใจ จนถึงตอนนี้ เธอยังจำตอนที่พบกับเขาครั้งแรกได้ เด็กคนนี้อายุยังน้อยแต่กลับผ่านเรื่องราวมามากมายขนาด นั้น หากเป็นไปได้ เธอหวังจริงๆ ว่าจะปกป้องพวกเขา ทำให้พวกเขาเติบโตอย่างไร้ความทุกข์และกลัดกลุ้มได้
จ้าวหยางที่กำลังหลับตาฝึกวรยุทธ์ได้ยินเสียงของเฟิ่งจิ่ว ลืมตาหันไปมอง “พี่สาวเฟิ่ง?”
“มากินขนมหน่อย อย่ามัวแต่ฝึกวรยุทธ์ทั้งวัน มา” เธอกวักมือเรียกเขา
จ้าวหยางชะงักงัน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ
เฟิ่งจิ่วหยิบผลไม้วิญญาณจำนวนหนึ่งวางไว้ในมือของเขา “เจ้าชิมผลไม้นี่หวานหรือไม่”
“ขอบคุณพี่สาวเฟิ่ง” เขานั่งลงข้างๆ หยิบผลไม้ลูกนั้นขึ้นมากิน
“หยางหยาง เจ้ายังเด็ก ตอนนี้วรยุทธ์ของเจ้าถึงระดับหลอมแก่นพลังแล้ว มีคนมากมายเทียบไม่ติดแล้ว เจ้ายังไม่รู้ ตอนที่พวกหนิงหลางอายุเท่าเจ้ายังไม่มีวรยุทธ์ระดับนี้เลย” เธอ หันไปมองพวกหนิงหลาง
ได้ยินเช่นนั้น หนิงหลางยิ้มๆ ยิ้มจนตาเล็กหยีเป็นเส้นตรง “ใช่แล้ว ตอนที่พวกข้าเจอเจ้าวรยุทธ์ก็ยังไม่สูง ตอนที่อายุเท่าหยางหยาง ก็ไม่ได้มีวรยุทธ์สูงเท่าเขา แต่ว่า ฮะๆ คว วามสามารถในการก่อเรื่องของพวกข้าถือได้ว่าเป็นอันดับหนึ่ง ไม่อย่างนั้น ตอนนั้นที่สำนักศึกษาจะเชิญเจ้ามาสอนพวกข้าหรือ”
ทุกคนหัวเราะเสียงดัง พูดถึงเรื่องตอนนั้น เฟิ่งเยี่ยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็สงสัย จึงถามขึ้นด้วย ด้วยประการฉะนี้ ตลอดเส้นทางพวกเขาพูดคุยกัน เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย กระทั่งถึงเขา าอู๋ถง
“บนเขาห้ามเหาะเหิน พวกเราต้องเดินขึ้นไป” เฟิ่งเยี่ยบอก ทำให้เฟิ่งจิ่วสั่งเรือบินให้หยุด
เฟิ่งจิ่วจอดเรือบินไว้ที่ตีนเขา ทุกคนเดินตามเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางขึ้นเขา ทว่า ขณะเดินไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็มีชายชราเดินมา
“แขกผู้มีเกียรติมาเยือน เสียมารยาทแล้ว”
ชายชราคารวะเซวียนหยวนโม๋เจ๋อและเฟิ่งจิ่ว เขามองทั้งสอง เอ่ยว่า “ข้าเป็นผู้ดูแลของท่านเซียนเทียนซวี ท่านเซียนรู้ว่ามีแขกมาเยือน จึงกำชับให้ข้ามาต้อนรับเป็นพิเศษ ทุกท่า าน เชิญ”
เขาทำท่าผายมือ สายตาหันไปมองทางเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางแวบหนึ่ง เฟิ่งเยี่ยเห็นเขาก็อดหัวเราะแห้งไม่ได้ พลางขยับไปหลบข้างหลังเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็เหลือบมองเฟิ่งเยี่ยที่หลบข้างหลังตนเองแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามชายชราขึ้นเขา
เมื่อขึ้นเขา เฟิ่งเยี่ยสงบเสงี่ยมขึ้นไม่น้อย โดยเฉพาะเมื่อเดินตามข้างหลังชายชรา เขาเดินตามเฟิ่งจิ่วอย่างว่าง่าย
เพียงแต่ หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง ยิ่งเข้าใกล้ตำหนักกลางภูเขา เขากลับยิ่งชะลอฝีเท้า เขาเดินมาหาจ้าวหยางแล้วถามอย่างกังวลว่า “หยางหยาง เจ้าว่าท่านอาจารย์จะโกรธเราหรือ อไม่”
“ไม่รู้” จ้าวหยางตอบ สีหน้าเรียบเฉย
“อย่างนั้นเจ้าว่า หากท่านอาจารย์โกรธข้าแล้วจะทำอย่างไร ท่านอาจารย์กำชับว่าห้ามลงจากเขา แต่พวกเราแอบลงไปเงียบๆ ยังพาเสี่ยวจิ่วจิ่วกลับมาด้วย ข้ากลัวว่าท่านอาจารย์จะโ โกรธ!” เขาค่อนข้างกังวล เพราะเขารู้ว่าท่านอาจารย์ดีกับเขามาก แต่ครั้งนี้ กลับเป็นพวกเขาที่ไม่เชื่อฟังแล้วแอบหนีลงจากเขา
จ้าวหยางมองไปข้างหน้า ตอบว่า “พี่สาวเฟิ่งอยู่ด้วย แม้ท่านอาจารย์จะโกรธ ก็น่าจะเห็นแก่หน้านางไม่ถือโทษพวกเรา”
ได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งเยี่ยพ่นลมหายใจเบาๆ “อย่างนั้นข้าก็วางใจ” เขาเอ่ยต่ออีกว่า “กลับไปพวกเราต้องขอโทษอาจารย์”
………………………………….
ตอนที่ 2508 มารับผิด
“อืม” จ้าวหยางรับคำ เดินตามไปเงียบๆ ตลอดเส้นทางไปตำหนัก
“ท่านเซียนรอทุกท่านอยู่ข้างใน เชิญเข้ามา” ชายชราเอ่ย ก่อนจะเชิญพวกเขาเข้าไป
เซวียนหยวนโม่เจ่อจูงมือเฟิ่งจิ่วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลุ่มคนข้างหลังก็เดินตามเข้าไปด้วย เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางเดินตามอยู่ข้างหลัง พอเห็นพวกเขาเข้าไปแล้ว เฟิ่งเยี่ยคารวะ ะชายชราอย่างเก้อเขิน “ท่านลุงหลิว พวกข้ากลับมาแล้ว”
ชายชราแม้จะเป็นผู้ดูแล แต่เพราะที่นี่มีคนไม่น้อย นอกจากพวกเขาสองคน ก็มีแค่ผู้ดูแลแซ่หลิวคนนี้และศิษย์ชั้นล่างอีกไม่กี่คนเท่านั้น เพราะท่านลุงหลิวคนนี้ปกติก็ดูแลพวก กเขา พวกเขานนับว่าสนิทกัน เพียงแต่ครั้งนี้เจอกันกลับรู้สึกร้อนตัวนัก
ตอนนั้นพวกเขาแอบหนีลงจากเขา แอบวางยาท่านลุงหลิวแล้วค่อยหนีลงไปเชียวนะ…
“เข้าไปเถอะ! อาจารย์ของพวกเจ้ารอพวกเจ้าอยู่ข้างใน!” ผู้เฒ่าหลิวมองพวกเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนพยักหน้าให้ทั้งสองเข้าไป
เห็นเจ้าหนูสองคนนี้กลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็โล่งใจ เจ้าหนูสองคนนี้ไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ ยังเด็กขนาดนี้ก็กล้าแอบหนีลงจากเขาแล้ว ยังฉวยโอกาสหนีลงจากเขาตอนที่คนของเ เผ่ามารออกมาก่อความวุ่นวายอีก ทำเสียเขาเป็นห่วงอยู่บนเขาตั้งนาน ตอนนี้เห็นพวกเขากลับมา หัวใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงมาทันที
“ท่านลุงหลิว พวกเราเอาสุราดีกลับมาให้ท่าน กลับไปพวกข้าจะส่งไปให้ท่าน” เฟิ่งเยี่ยหรี่ดวงตา เอ่ยอย่างประจบสอพลอ ก่อนจะลากจ้าวหยางเดินเข้าไปข้างใน
“เจ้าเด็กเหลวไหล!” ชายชราส่ายหน้ายิ้มๆ พร้อมกับตำหนิ จากนั้นก็เดินเข้าไป เพียงแต่ยังไม่ได้เข้าใกล้ เพียงยืนรออยู่ข้างหลังสุด
ด้านหน้า เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วเดินเข้ามาก็มองขึ้นไปยังชายชราที่อยู่บนที่นั่งสูงสุด เห็นเขาท่าทางสุขุม เก็บซ่อนวรยุทธ์ ลอบพยักหน้าพอใจในใจ
ที่แท้คนคนนี้ก็คือเซียนเทียนซวี ลักษณะของเขากลับดูสุขุมนุ่มลึก เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางคารวะเขาเป็นอาจารย์ ดูท่าแล้วเป็นเรื่องที่ไม่เลว
“เฟิ่งจิ่วคารวะท่านเซียน” เธอก้าวออกมาคารวะ ท่าทางเคารพนอบน้อมและเป็นธรรมชาติ
“คารวะท่านเซียนเทียนซวี” พวกกวนสีหลิ่นเองก็คารวะด้วยเช่นกัน มีเพียงเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยืนเอามือไขว้หลังอยู่ข้างๆ ไม่ได้คารวะเหมือนพวกเขา
เซียนเทียนซวีที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยืนเอามือไขว้หลัง ชายที่มีบุคลิกเหมือนเซียนลงมาจุติ ลอบพยักหน้าเงียบ บๆ
เขาเก็บสายตาพิจารณา เอ่ยกับทุกคนว่า “ไม่ต้องมากพิธี ทุกท่านเชิญนั่ง”
“ศิษย์คารวะอาจารย์”
เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางก้าวออกมา คุกเข่าคารวะชายชราที่อยู่บนที่นั่งสูงสุด เด็กตัวน้อยๆ สองคนคุกเข่าอยู่บนพื้น หน้าผากแนบติดพื้น หลังจากโขกหัว ก็เงยหน้าหันไปมองชายชรา น้ำเสียงเล็กแหลมแฝงแววดีใจระคนกระวนกระวาย
“ท่านอาจารย์ ศิษย์กลับมาแล้ว”
“ศิษย์เนรคุณ” ท่านเซียนส่ายหน้า มองทั้งสอง เอ่ยว่า “อาจารย์ให้พวกเจ้าฝึกวรยุทธ์อยู่ในเขาดีๆ พวกเจ้ากลับแอบหนีลงเขา สำนึกผิดแล้วหรือไม่”
ทั้งสองท่าทางเหมือนสำนึกผิด ก่อนจะโขกหัวอีกครั้ง “ท่านอาจารย์ ศิษย์สำนึกผิดแล้ว”
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้น เพียงยิ้มๆ หลังจากที่พวกเขายอมรับผิด ก็หันไปมอท่านเซียน เอ่ยว่า “ท่านเซียน เฟิ่งเยี่ยเป็นท่านอาน้อยของข้า ไม่ทราบว่าท่านเซียนรู้หรือไม่”
ท่านเซียนเทียนซวีลูบหนวด พยักหน้าตอบ “รู้”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วก้าวออกมาคารวะ เอ่ยว่า “ท่านเซียน พวกเขาสองคนลงเขาเพื่อตามหาข้า ตอนนี้ข้าพาพวกเขากลับมา หนึ่งเพราะพาพวกเขากลับมารับผิดกับท่าน สองเพราะอยากม มาขอบคุณท่าน”
YOU MAY ALSO LIKE
