เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2511 มอบยาให้ / ตอนที่ 2512 ถึงเมืองร้อยนที
ตอนที่ 2511 มอบยาให้
ชายชราได้ยินก็อึ้งงัน “นี่เป็นยาของภูตหมอหรือ” ชื่อเสียงอันเลื่องลือของภูตหมอ แม้แต่เขาที่อยู่ในป่าลึกก็ยังเคยได้ยิน ย่อมรู้ว่ายาของนางล้วนมีประสิทธิภาพเหนือกฎธร รรมชาติ อีกทั้งแต่ละเม็ดล้วนมีราคาสูงมาก นึกไม่ถึงว่าเด็กสองคนนี้กลับขอยาที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในแบบนี้มาให้เขาด้วย
“อื้มๆ เป็นยาที่หลานสาวของข้าทำขึ้นมาเอง ท่านเทออกมาดูสิ เป็นยาในระดับหกเชียวนะ! มีลวดลายยาระดับหกอยู่บนนั้นด้วย” เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยีพร้อมกับพยักหน้า
ผู้เฒ่าหลิวเทยาออกมาดูอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็เห็นลวดลายยาระดับหกลอยวนอยู่รอบๆ ยาเม็ดนั้นจริงๆ หนำซ้ำ ดูจากคุณภาพ นี่เป็นยาระดับหกคุณภาพสูงเม็ดหนึ่งเชียวละ ะ!
“นะ นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว ข้าจะรับไว้ได้อย่างไร” เขาเทยากลับใส่ขวดแล้วยัดใส่มือเฟิ่งเยี่ย “เจ้าเก็บไว้เองเถอะ! ยานี้ล้ำค่าเกินไป ข้าไม่ควรได้รับรางวัลทั้งที่ไร้ผลง งาน ของล้ำค่าขนาดนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้”
“ท่านลุงหลิว ท่านเอาให้ข้าก็ไม่มีประโยชน์! ข้าไม่ได้ใช้หรอก”
เฟิ่งเยี่ยยื่นขวดยาคืนให้เขา บอกว่า “ข้าบอกเสี่ยวจิ่วจิ่วว่าท่านลุงหลิวคอยดูแลข้ากับหยางหยางอย่างดีมาตลอด แล้วก็พูดถึงเรื่องอาการบาดเจ็บเก่าของท่านลุงหลิว นางจึงม มอบสิ่งนี้ให้ข้า บอกว่าหากกินยาระดับหกนี้ลงไป อาการบาดเจ็บภายในของท่านลุงหลิวก็จะค่อยๆ หายไปเอง”
“แต่ว่า ยานี้…” แม้เขาจะหวั่นไหว แต่กลับรู้ว่ายาเม็ดนี้ล้ำค่าเพียงใด
“ท่านลุงหลิว ท่านรับไว้เถอะ!” เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยี เอาของยัดใส่มือของเขาก่อนจะกระโดดหนี “ท่านลุงหลิว ข้าจะบอกท่านให้ คราวนี้พวกข้าออกไปเจออันตรายหลายครั้งเลยนะ! โชค คดีที่รอดมาได้ทุกครั้ง ท่านไม่รู้หรอก ข้างนอกมีเรื่องน่าสนุกเยอะมาก บนถนนในตลาดก็มีของมากมายเช่นกัน มีหลายอย่างที่บนเขาของเราไม่มี”
เฟิ่งเยี่ยเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องทั้งหมดที่เจอข้างนอก ผู้เฒ่าหลิวเห็นอย่างนั้นก็มองดูเด็กทั้งสอง ก่อนจะเก็บยาแล้วเผยยิ้มออกมา “พวกเจ้าช่างใจกล้าจริงๆ อาจารย์ของพวกเจ้ากำ ำชับไว้แล้วแท้ๆ ว่าห้ามแอบหนีลงจากเขา โชคดีที่ปลอดภัยกลับมา”
“ท่านลุงหลิว พวกข้ายังต้องไปอีกครั้ง เสี่ยวจิ่วจิ่วจะพาพวกข้ากลับบ้านไปเจอท่านพ่อกับท่านแม่ ท่านลุงหลิว ข้าไม่ได้เจอท่านพ่อกับท่านแม่มานานมากแล้ว ข้าคิดถึงพวกเขาม มาก อยากกลับไปหาพวกเขา” เฟิ่งเยี่ยกระโดดโลดเต้นอยู่ในลานสวน เขาวิ่งเข้าไปในห้องนอนของตนเอง ก่อนจะวิ่งออกมาอีกครั้ง
“ท่านลุงหลิว ห้องของข้าสะอาดมาก ตอนที่พวกข้าไม่อยู่ ท่านกำชับให้พวกเขาทำความสะอาดให้พวกข้าหรือ” เขายิ้มตาหยี ถามผู้เฒ่าหลิว
“อ้อ พวกจ้ายังจะไปอีกหรือ อย่างนั้นก็แสดงว่าจะกลับไปหาพ่อแม่พวกเจ้าพร้อมกับภูตหมอหรือ” ชายชราถามอย่างประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าพวกเขากลับมาแล้วยังจะไปอีก
“อื้ม พี่สาวเฟิ่งบอกว่าจะพาพวกข้ากลับไป” จ้าวหยางที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น เห็นเฟิ่งเยี่ยเขย่งปลายเท้า กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ปีนป่ายไปมาอย่างซุกซน
“ท่านลุงหลิว หลานสาวของข้ายอดเยี่ยมมากเลยละ ต่อไปข้าก็จะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเหมือนนาง” เฟิ่งเยี่ยพูดอยู่บนต้นไม้ แต่จู่ๆ ก็มองออกไปข้างนอก เห็นพวกเขาเดินมาทางนี้แล้ว จึงรีบกระโดดลงมาจากต้นไม้ “พวกเสี่ยวจิ่วจิ่วมาแล้ว” พูดจบก็วิ่งพุ่งออกไปข้างนอก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือเฟิ่งจิ่วสาวเดินมาช้าๆ กลุ่มคนข้างหลังพูดคุยไปด้วยขณะเดินมา เห็นเฟิ่งเยี่ยกระโดดโลดเต้นมาจากข้างหน้า ทุกคนจึงหยุดเดิน
“เสี่ยวจิ่วจิ่ว ที่นี่ก็คือที่ที่ข้ากับหยางหยางอยู่ละ ข้าจะพาเจ้าไปดูรอบๆ!” เฟิ่งเยี่ยเบียดเข้าไปข้างๆ ทั้งสอง ยิ้มจนตาเล็กหยี ดวงหน้าไร้เดียงสา แต่กลับเบียดเข้าแทรก กกลางระหว่างเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ จนมือที่จูงกันอยู่แยกออกจากกัน
………………………………….
ตอนที่ 2512 ถึงเมืองร้อยนที
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยักคิ้วเล็กน้อย แต่กลับไม่พูดอะไร เพียงปล่อยมือเฟิ่งจิ่ว ให้เธอเดินตามเฟิ่งเยี่ยไป
เฟิ่งจิ่วกลับยิ้มๆ มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแวบหนึ่ง ก่อนจะออกเดินไปพร้อมกับเฟิ่งเยี่ย พลางยิ้มเอ่ยว่า “ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรอาจารย์ของเจ้าก็ไม่อนุญาตให้เจ้าตามพวกข้าลงเขา อย่างนั้นพวกข้าดูที่พักของเจ้าสักหน่อย ต่อไปเจ้าก็อยู่ฝึกวรยุทธ์ที่นี่ดีๆ เล่า!”
เฟิ่งเยี่ยที่ได้ยินประโยคนั้น ดวงหน้าน้อยๆ พลันแข็งค้าง เขาหันกลับมาด้วยสีหน้าตกตะลึงและร้อนรน “หา? ท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าตามพวกเจ้ากลับบ้านหรือ ได้อย่างไรกัน ยะ อย่างนั้นข้ากับหยางหยางจะทำอย่างไร พวกข้าก็อยากกลับบ้านเหมือนกันนะ!”
“ไม่เป็นไร พวกเจ้าก็ฝึกวรยุทธ์อยู่ที่ดีๆ ข้าจะบอกท่านปู่เรื่องที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าคิดว่าขอเพียงรู้ว่าพวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ แม้จะไม่ได้พบหน้าก็คงไม่เป็นไร” เ เธอกลั้นหัวเราะ กุเรื่องแกล้งเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
“หา? ไม่นะ ไม่เอา พวกข้าจะกลับไปด้วย” เขากอดขาเธอทันที ท่าทางเหมือนกลัวจะถูกทิ้ง
“เจ้าผีน้อย ปล่อยมือของเจ้าออกเสีย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อก้าวเข้ามา ขยำคอเสื้อเฟิ่งเยี่ยแล้วยกตัวเขาขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าไม่ใช่ผีน้อย ข้าเป็นผู้อาวุโสต่างหาก” เสี่ยวเฟิ่งเยี่ยเถียง เพียงแต่พอเห็นสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เขาก็อึ้งงันไปทันที ทำได้เพียงพึมพำเบาๆ ว่ า “ก็มันจริงนี่ ตามศักดิ์แล้วเสี่ยวจิ่วจิ่วยังต้องเรียกข้าว่าท่านอาน้อย! เจ้าแต่งกับนาง ก็ต้องเด็กกว่าข้าอยู่แล้ว”
“งั้นหรือ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองเขาด้วยหางตา สายตามองผ่านใบหน้าน้อยๆ ไปที่มือสองข้างที่ยังคงกอดขาเฟิ่งจิ่วอยู่ ดวงตาลึกล้ำหรี่เล็ก ประกายอันตรายพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งเยี่ยที่เห็นรีบหดมือกลับทันทีโดยสัญชาตญาณ เขากะพริบดวงตาไร้เดียงสา มองเฟิ่งจิ่วอย่างน่าสงสาร “เสี่ยวจิ่วๆ…เจ้าคงไม่ได้จะทิ้งข้ากับหยางหยางไว้ที่นี่จริงๆ หรอกกระมัง ง”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะ ยื่นมือลูบหัวเขา “แกล้งเจ้าเล่นเหรอก ไม่ต้องห่วง อาจารย์ของเจ้ารับปากแล้วว่าจะให้เจ้ากับหยางหยางลงเขาไปกับพวกข้า เพียงแต่หลังจากกลับบ้านแล้วพวกเจ้ายัง งต้องกลับมาฝึกวรยุทธ์ที่นี่อีก”
“ดีเหลือเกิน!” เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ รู้สึกได้ถึงมือคู่นั้นที่ยังดึงคอเสื้อเขาจากข้างหลังอยู่ ก็อดเงยหน้ามองเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยแววตาเอาใจไม่ได้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นดังนั้นจึงปล่อยเขาลง
“คารวะทุกท่าน” ผู้เฒ่าหลิวเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขาก่อนประสานมือคารวะ จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่ว กล่าวว่า “ขอบคุณยาจากภูตหมอมากๆ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ “เป็นเฟิ่งเยี่ยกับหยางหยางขอยาให้ผู้เฒ่าหลิว ฉะนั้นไม่ต้องขอบคุณข้า”
ผู้เฒ่าหลิวมองเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับพวกเฟิ่งจิ่วว่า “ต้องการให้ผู้เฒ่าพาทุกท่านไปพักผ่อนหรือไม่”
“ท่านลุงหลิว ท่านกลับไปก่อนเถอะ! ข้ากับหยางหยางจะต้อนรับดูแลพวกเขาเอง”
“อืม มีเฟิ่งเยี่ยกับหยางหยางอยู่สองคน ผู้เฒ่าหลิวกลับไปก่อนเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเองก็ยิ้มเอ่ย
ชายชราได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าแล้วถอยออกไป
วันนี้ เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางพาพวกเขาเดินชมรอบๆ จากนั้นก็พาพวกเขาไปพักที่ห้องพักแขก เซียนเทียนซวีหลังจากกำชับเรื่องต่างๆ เสร็จก็ไม่ได้ออกมาอีก
พวกเขาพักที่นี่หนึ่งคืน เดิมตั้งใจจะบอกลาเซียนเทียนซวี แต่กลับได้ยินว่าท่านเซียนกักตัวฝึกตนแล้ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงออกเดินทางโดยเรือบิน มุ่งหน้าไปยังหอยาสวรรค์เมืองร้ อยนที…
หลายวันผ่านไป ขณะที่เรือบินลงจอดนอกเมืองร้อยนที ได้ดึงดูดสายตาผู้คนมามุงดูไม่น้อย…
YOU MAY ALSO LIKE
