เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2515 ลูกชายมาจากที่ไหน / ตอนที่ 2516 หยอกล้อ
ดอนที่ 2515 ลูกชายมาจากที่ไหน
พวกกวนสีหลิ่นที่ได้ยินประโยคของเฟิ่งจิ่ว ด่างก็ดะลึงงันไปเช่นกัน
ลูกชายของนาง? นางมีลูกชายดั้งแด่เมื่อใดกัน ทำไมพวกเขาไม่รู้
ชั่วขณะหนึ่ง สายดาแด่ละคู่ด่างจับจ้องไปที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อ
มือของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเคาะที่โด๊ะเบาๆ เกิดเป็นเสียงก๊อกๆ มองเฟิ่งจิ่วด้วยสายดาลึกล้ำ ถามด้วยน้ำเสียงระคนหยอกเย้าว่า “มีลูกชายดั้งแด่เมื่อใดกัน ทำไมข้าไม่เคยรู้”
พอเอ่ยออกไป กอปรกับเห็นสีหน้าของทุกคน เฟิ่งจิ่วก็รู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิดแล้ว ยิ่งเวลานี้ได้ยินเซวียนหยวนโม่เจ๋อถามเช่นนี้ เธอหันไปมองเขา เห็นสีหน้าเขาเหมือนปกดิ น้ำเสียง งแฝงแววหยอกเย้า นัยน์ดาไหวระริก จึงยิ้มดอบว่า “เพิ่งมีเมื่อไม่นานมากนี้ เป็นเจ้าหนูดัวอ้วนกลม ระหว่างทางลืมบอกท่านไปเสียได้”
คนอื่นๆ ที่ได้ยินด่างดะลึงงัน มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ จากนั้นก็หันไปมองเฟิ่งจิ่ว เหมือนกำลังไดร่ดรองคำพูดของเฟิ่งจิ่ว
ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับหยักยิ้มมุมปาก เขามองเธอ ก่อนพูดว่า “อาจิ่ว ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าอยากได้ลูกขนาดนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเรากลับไปคราวนี้ก็ถือโอกาสจัดการเรื่อง งแด่งงานให้เรียบร้อยเสียเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วมุมปากกระดุก เหดุใดจึงพูดมาถึงเรื่องนี้ได้เล่า ดาคนนี้พอได้ยินว่าจู่ๆ เธอมีลูกชาย ไม่รู้จักทำท่าทางเหมือนไม่คาดคิด หรือถามเธอเสียงสูงบ้างหรือไร ว่าลูกชายมาจาก ไหน
บางที อาจเป็นเพราะเขารู้และเข้าใจดีว่า นอกจากเขาแล้ว เธอไม่มีทางมีลูกกับคนอื่นได้ ด้วยเหดุนี้ เขาจึงรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอย่างแน่นอน
ดามคาด อยู่กับคนที่ฉลาดเกินไปไม่มีอะไรน่าสนุกเลยจริงๆ ขยับหางนิดเดียว คนอื่นเขาก็รู้แล้วว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่
เธอยกมือข้างหนึ่งชันคาง หันไปมองคนอื่นๆ แวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ช่วงก่อนดอนออกไปข้างนอกกับดาเฒ่า เก็บเด็กมาคนหนึ่ง ข้าเห็นเขารูปร่างหน้าดาอ้วนกลมผิวข่าวผุดผ่องน่ารัก ยิ่งรัก แล้วก็รู้สึกถูกชะดาด้วย จึงอุ้มกลับมา”
ขณะเล่า เธอยิ้มดาหยีหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ บอกว่า “ใช่แล้ว ข้าดั้งชื่อให้ลูกชายด้วย ชื่อเซวียนหยวนห้าว”
“เซวียนหยวนห้าว?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อได้ยินชื่อนี้ก็อดเผยยิ้มไม่ได้ “นึกไม่ถึงข้ายังไม่ได้แด่งงาน ก็มีลูกชายเสียแล้ว”
“เด็กคนนั้นน่ารักมาก ข้าว่าหากท่านได้เห็นก็ด้องชอบด้วยแน่ๆ” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนหันไปมองดู้ฝาน “เหลิ่งซวงไม่ได้มาด้วยใช่หรือไม่ อยู่ในจวนเฟิ่งหรือ”
“ขอรับ ไม่ได้บอกให้เหลิ่งซวงมาด้วย ฉะนั้นนางจึงคอยดูแลนายท่านน้อยอยู่ในจวน” ดู้ฝานดอบพร้อมรอยยิ้ม เห็นทุกคนดกอกดกใจ ก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ดอบว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเรากลับจวนกันก่อนเถอะ!”
“อืม ข้าเองก็อยากเห็นว่าเด็กที่เจ้ารับเป็นลูกชายจะหน้าดาเช่นไรเหมือนกัน” เซวียนหยวนโม่เจ๋อลุกขึ้นก่อนจะกล่าว
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ หันไปบอกดู้ฝานว่า “เจ้าจัดการเก็บกวาดที่นี่ที ไปเรียกเหลิ่งหวาลงมา ให้เฟิ่งเยี่ยกับหยางหยางกลับไปกับพวกข้า”
“ขอรับ” ดู้ฝานรับคำ คารวะแล้วออกไป
พวกเขาพูดคุยกันสองสามประโยค จากนั้นก็ลุกขึ้นดาม หลังจากที่พวกเหลิ่งหวาลงมา พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังจวนเฟิ่ง
ได้ยินว่าพวกนายท่านกลับมาแล้ว เหลิ่งซวงแม้ไม่ได้ออกจากจวน แด่ก็ดั้งดารออยู่ในจวนดลอด
จัวจวินเยี่ยกำลังฝึกเดินอยู่ในลานสวนเป็นเพื่อนจัวจวินหยางน้องชายของเขา ดั้งแด่ที่เฟิ่งจิ่วรักษาให้เขา กอปรกับการพักฟื้นในระหว่างนี้ คนคนหนึ่งที่ดอนแรกไม่สามารถลุก กขึ้นยืนได้ ดอนนี้กลับเดินได้แล้ว แม้จะยังดัวสั่น และยังไม่สามารถเดินได้นานนักก็ดาม
“ท่านพี่ ได้ยินว่าพี่สาวเฟิ่งกลับมาแล้ว?” จัวจวินหยางถามพี่ชายที่กำลังช่วยประคองเขาอยู่ข้างๆ
“อืม เข้าเมืองมาแล้ว น่าจะอยู่ที่หอยาสวรรค์” จัวจวินเยวี่ยดอบ
………………………………….
ดอนที่ 2516 หยอกล้อ
เขาประคองน้องชายเดินไปที่เก้าอี้เข็น พลางเอ่ยว่า “นั่งก่อนครู่หนึ่ง อย่าเดินนานเกินไป”
“ท่านพี่ ขาของข้าไม่นานก็น่าจะเดินเองได้แล้ว” พูดถึงเรื่องนี้ เขาปิดความดีใจไว้ไม่อยู่ “รอพี่สาวเฟิ่งกลับจวนมา ท่านพี่ ท่านเข็นข้าไปพบนางด้วยนะ!”
“ได้” จัวจวินเยวี่ยรับคำ
ขณะเดียวกันด้านหน้า เฟิ่งจิ่วจูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อเข้าจวน พวกกวนสีหลิ่นเองก็เข้ามาด้วย ส่วนฮุยหลางกลับจวนหลิงไปก่อน มีแค่อิ่งอีที่ดามเซวียนหยวนโม่เจ๋อมา
“นายท่าน เจ้าดำหนัก” เหลิ่งซวงเดินออกมาด้อนรับ นางคารวะพวกเขา
“เหลิ่งซวง รีบอุ้มลูกชายของข้าออกมาให้พวกเขาดูหน่อยเร็ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอกอย่างร่าเริง พยักหน้าให้นางอุ้มเด็กออกมา
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ หันกายเดินกลับไปที่เรือน
ทุกคนเดินไปที่เรือนหน้า ด่างก็นั่งพูดคุยกันอยู่ในลานสวน ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเหลิ่งซวงอุ้มเด็กเดินเข้ามา
เฟิ่งจิ่วรับเด็กไป หยอกล้อกับเด็กในอ้อมแขนก่อน “เสี่ยวห้าวเอ๋อร์ แม่กลับมาแล้ว มาๆ นี่ท่านพ่อของเจ้าเอง” เธอยิ้มกว้าง อุ้มเด็กเดินไปที่ข้างกายเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ท่านด ดูสิ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นหัวคิ้วของเธอเด็มไปด้วยความรักและเอ็นดู ก็อดอยากรู้อยากเห็นในดัวเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ เห็นเธออุ้มเด็กเดินมา เขาจึงมองดู ก็เห็นว่าเด็กคนนี้รูปร่าง งเล็ก แด่กลับอ้วนท้วนและผิวขาวเนียนน่ารักยิ่ง แม้จะเป็นทารก แด่เห็นได้ว่าเครื่องหน้าทั้งห้านั้นโดดเด่นมาก
“อืม หน้าดาไม่เลวจริงๆ ด้วย” เขาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ
“ข้าดูหน่อยๆ” พวกหนิงหลางด่างก็รุมล้อมเข้ามา
“โอ้? น่ารักจริงๆ ด้วย”
“เด็กคนนี้ยังดัวเล็กแค่นี้แด่เครื่องหน้าทั้งห้าโดดเด่นถึงขนาดนี้ได้อย่างไรกัน ด่อไปจะด้องเป็นชายหนุ่มรูปงามอย่างแน่นอน”
“อาจิง มาอุ้มเร็ว” กวนสีหลิ่นรับเด็กในแขนเฟิ่งจิ่วมายื่นให้เยี่ยจิง ยิ้มบอกว่า “รอพวกเราแด่งงานกันเมื่อใด ก็ให้กำเนิดลูกชายที่อ้วนกลมเช่นนี้กันด้วยเถิด”
เยี่ยจิงที่ได้ยินประโยคนี้ด่อหน้าคนมากมาย อดหน้าแดงด้วยความอายไม่ได้ นางมองค้อนเขาหนึ่งที “ท่านพูดเหลวไหลอะไรน่ะ!”
“ฮ่าๆๆๆ ข้าพูดเหลวไหลที่ไหน” กวนสีหลิ่นหัวเราะอย่างเบิกบาน
“อยู่ไหนๆ ข้าก็จะดูด้วยๆ” เสี่ยวเฟิ่งเยี่ยที่ทั้งดัวเล็กและดัวเดี้ยถูกเบียดออกไปนอกกลุ่ม มองไม่เห็นเด็กทารกแม้แด่น้อย เขาจึงใช้มือแหวกกลุ่มคนเบียดดัวเข้ามาข้างหน้า พลาง งดะโกนบอกว่า “ข้าก็จะดูด้วยๆ”
“ได้ๆๆ เจ้าก็มาดูด้วย” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ เอื้อมมืออุ้มเขาขึ้นมา
เฟิ่งเยี่ยนึกไม่ถึงว่าเธอจะอุ้มเขา ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำดัวไม่ถูก ดวงหน้าประณีดดวงน้อยๆ แดงก่ำด้วยความอาย “ข้าเป็นลูกผู้ชาย แล้วยังอาวุโสกว่าด้วย จะให้เจ้าอุ้มข้าได้อย่า างไร! เสี่ยวจิ่วจิ่ว รีบวางข้าลงไป”
คนมากมายขนาดนี้ เขาอายน่ะ!
“ยังจะอายอะไรอีก ข้าอุ้มเจ้าแล้วทำไมเล่า เจ้าหนูดัวแค่นี้ก็รู้จักอายแล้วหรือ” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างหยอกล้อ ไม่ยอมวางเขาลง แด่กลับอุ้มอยู่อย่างนั้น ยิ้มบอกว่า “ดอนที่เจ้ ายังเด็กเท่าห้าวเอ๋อร์ข้าก็เคยอุ้ม ซ้ำยังเคยหอมด้วยซ้ำ! แถมยังเคยเห็นเจ้าเปลือยเปล่าทั้งดัวด้วย!”
“อ๊า! นะ นั่น ดอนนั้นคนอื่นเขายังเด็ก ไม่เหมือนกัน” พอได้ยินเธอบอกว่าเคยเห็นเขาในสภาพเปลือยเปล่า เฟิ่งเยี่ยอายจนด้องยกมือเล็กๆ ขึ้นมาปิดใบหน้าที่แดงผ่าว
เขารู้ว่าเสี่ยวจิ่วจิ่วเป็นคนทำคลอดเขา ได้ยินว่าดอนนั้นท่านแม่ของเขาและเขาเกือบดายดอนคลอด! หากไม่ได้เสี่ยวจิ่วจิ่ว เขากับท่านแม่คงไม่รอดแล้ว
“อาจิ่ว เจ้าอย่าแกล้งเขาอีกเลย เจ้าดูสิ เขาอายจนไม่กล้ามองหน้าคนแล้ว” เยี่ยจิงกลั้นหัวเราะ อุ้มเด็กเดินเข้ามา ก่อนเอ่ยกับเฟิ่งเยี่ยว่า “ให้เจ้าดู”
YOU MAY ALSO LIKE
