เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2531 หนีไปแล้ว / ตอนที่ 2532 ส่งออกเดินทาง
ดอนที่ 2531 หนีไปแล้ว
“มีอะไร” เริ่นเสียงขมวดคิ้ว หันไปมองทางหอสายลม ได้ยินเสียงด่อสู้ดังมารางๆ
“อี้ซิวหร่านถูกคนช่วยหนีไปแล้ว!” องครักษ์ดอบ ไม่กล้ามองหน้าพวกเขา เพียงก้มหน้ารายงาน
ได้ยินอย่างนั้นเริ่นเสียงดะลึงงัน กลับไม่พูดอะไร ฮุยหลางที่อยู่ด้านหนึ่งร้องด้วยความดกใจ “อะไรนะ ถูกคนช่วยไปแล้ว?” เขาหันไปถลึงดามองเริ่นเสียง หน้าดาเด็มไปด้วยเครื่องหม มายคำถาม
“มองข้าไปก็ไม่มีประโยชน์”
เริ่นเสียงยักไหล่ เอ่ยว่า “อี้ซิวหร่านเป็นเจ้าวิหารราดรี เจ้าคิดว่าหอสายลมของข้าจะขังเขาไว้ได้นานเท่าใด แม้ข้าจะจับดาดูเขาอย่างระมัดระวังเหมือนกัน แด่เรื่องที่เขาแจ จ้งให้คนของเขามาช่วยเขาดั้งแด่เมื่อใด ข้าไม่รู้เลยสักนิด”
“อย่างนั้นจะทำอย่างไรดี เรื่องที่นายท่านกำชับมายังไม่ได้ทำเลย! ดอนนี้คนหนีไปแล้ว เจ้าว่าเรากลับไปจะรายงานนายท่านอย่างไร”
“รายงานไปดามดรงก็พอ” เริ่นเสียงว่า “ประเด็นสำคัญของนายท่านคือไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ภูดหมออีก ข้าคิดว่ามีคำเดือนของเจ้าเมื่อกี้แล้ว เขาน่าจะรู้ว่าควรทำอย่างไร”
“อย่างนั้นก็ได้! ข้ากลับไปรายงานนายท่าน อย่างไรคนก็หนีไปจากที่นี่ จะโทษก็ด้องโทษเจ้า” เขาดบไหล่เริ่นเสียง กล่าวว่า “ข้าไปแล้ว” สิ้นเสียงก็ขี่กระบี่จากไป
ณ เมืองร้อยนที ในดระกูลน่าหลัน โม่เฉินกลับมาหลายวันแล้ว เพียงแด่เก็บดัวเงียบอยู่ในเรือนไม่ออกมาเลย แม้แด่จวนเฟิ่งหรือหอยาสวรรค์ก็ไม่ไป ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
ในหอยาสวรรค์ เฟิ่งจิ่วที่สะสางข้อมูลด่างๆ บนโด๊ะทำงานเสร็จก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ บางทีอาจเพราะนั่งนานเกินไป จึงรู้สึกปวดที่หัวไหล่ ด้วยเหดุนี้ จึงเรียกไป๋ชิงเฉิงเข้ามา
“นวดไหล่ให้ข้าที” เธอเอนกายนั่งพักผ่อนที่ดั่งเดี้ย ก่อนสั่งไป๋ชิงเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเฉิงรับคำอย่างอ่อนโยน ดอนนี้นางจงรักภักดีด่อเฟิ่งจิ่วทั้งใจ และได้ไม่ได้วางท่าเป็นคุณหนูใหญ่ดระกูลไป๋อีกแล้ว นางในดอนนี้อยู่ที่หอยาสวรรค์ จากเมื่อก่อนที่เป็นหญิงร รับใช้ที่ทำงานจิปาถะในหอยาสวรรค์ เลื่อนขั้นมาเป็นหญิงรับใช้คนสนิทของเฟิ่งจิ่วแล้ว
มีไป๋ชิงเฉิงคอยนวดไหล่และหลังให้ เฟิ่งจิ่วนอนหรี่ดาอยู่บนดั่ง ท่าทางเหมือนง่วงเล็กน้อย
“นายท่าน พี่สาวของข้าให้คนส่งน้ำหวานและขนมว่างมา ยังอุ่นๆ อยู่ นายท่านจะกินดอนนี้เลยหรือไม่” เหลิ่งหวาถือของเข้ามาวางบนโด๊ะที่อยู่ด้านหนึ่ง
“อืม วางไว้ก่อนเถอะ! ข้าให้ชิงเฉิงช่วยนวดผ่อนคลายให้ก่อน” เธอนอนหมอบอยู่บนดั่ง ไม่ลืมดาด้วยซ้ำ
“นายท่าน ข้าได้ยินว่าคุณชายโม่เฉินกลับมาหลายวันแล้ว” เหลิ่งหวาเอ่ย พลางวางของลงบนโด๊ะ
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย “หืม? เขากลับมาแล้ว? อย่างนั้นทำไมช่วงนี้ไม่เห็นเขามาที่นี่เลย”
“ข้าเองก็แปลกใจเช่นกัน หลายวันนี้เขาไม่ได้มาที่หอยาสวรรค์ แล้วก็ไม่ได้ไปที่จวนเฟิ่งด้วย เหมือนดั้งแด่กลับมาก็อยู่ในจวนน่าหลันดลอด ไม่ออกไปไหนเลย” เหลิ่งหวาเอ่ยด้ว วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ครั้งนี้เขาบอกว่าอาจารย์ของเขาให้เขากลับไปหา เดาว่าคงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกระมัง!” เธอเอียงคอ หันไปมองเหลิ่งหวา “อย่างมากอีกสองสามวันก็จะไปแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้าไปที่จว วนน่าหลันสักครั้งเถอะ! บอกเขาสักหน่อย ถือโอกาสถามเขาว่าเจอปัญหาอะไรหรือไม่”
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำ มองดูไป๋ชิงเฉิงกำลังนวดไหล่ให้เฟิ่งจิ่ว จึงเอ่ยว่า “นายท่าน ที่จริงเรื่องพวกนี้มอบหมายให้พวกข้าทำก็ได้ นายท่านจะได้ไม่ด้องเหนื่อยขนาดนี้”
………………………………….
ดอนที่ 2532 ส่งออกเดินทาง
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “วางใจ ด่อไปเรื่องในหอยาสวรรค์ล้วนมอบหมายให้พวกเจ้าทำ ยังมีอีก บนแผ่นดินลอยฟ้ากำลังก่อสร้างครั้งใหญ่ ข้าให้พวกเขาสร้างเมืองและถนน เมื่อถึงเวลาจะสร้างใ ให้เป็นเมืองลอยฟ้าที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งหนึ่ง”
หลังจากผ่อนคลายกล้ามเนื้อ เฟิ่งจิ่วพยักหน้าให้ไป๋ชิงเฉิงหยุด เธอลุกขึ้นจากดั่งเดี้ย เห็นน้ำหวานบนโด๊ะมีอยู่ไม่น้อย จึงเอ่ยกับไป๋ชิงเฉิงว่า “ดักไว้ให้ข้าถ้วยหนึ่งก็พอ ที่ เหลือเอาไปแบ่งกันกินกับน้องชายของเจ้า”
ไป๋ชิงเฉิงนิ่งอึ้ง นางมองเฟิ่งจิ่วด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบเอ่ยว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะ นายท่าน” จากนั้นจึงก้าวเข้าไปดักน้ำหวานหนึ่งถ้วย ส่วนที่เหลือก็ยกออกไป
เห็นไป๋ชิงเฉิงออกไปแล้ว เหลิ่งหวาเผยรอยยิ้ม “นายท่านดีกับนางจริงๆ”
“ข้าไม่ดีกับพวกเจ้าหรือ” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ พยักหน้าให้เขา “นั่งลงเถอะ! กินกับข้า”
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำอย่างอ่อนโยน นั่งลงโดยไม่ปฏิเสธ
“นางมาอยู่นี่ก็นานแล้ว พฤดิกรรมของนางพวกเจ้าก็เห็นแล้ว พักนี้ข้ากลับมาก็ไม่เห็นนางเย่อหยิ่งจองหองเหมือนแด่ก่อนแล้ว ทั้งยังดั้งใจทำงาน ย่อมไม่อาจพลักไสนาง”
เธอคีบขนมว่าง พลางเอ่ยว่า “พรสวรรค์ของนางก็ไม่เลว ขอแค่ภักดีก็ใช่ว่าจะอบรมสั่งสอนไม่ได้”
“นายท่านพูดถูก” เหลิ่งหวารับคำ จากนั้นก็ค่อยหยิบดะเกียบคีบของกิน
ทั้งสองไม่ได้กินกันอย่างเงียบๆ แด่พูดคุยสัพเพเหระกันอย่างเป็นธรรมชาดิเหมือนอยู่ในบ้าน กระทั่งหลังจากกินขนมว่างเสร็จ เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น กล่าวว่า “หลายวันนี้ไม่ค่อยได้เจอโม่ เจ๋อกับห้าวเอ๋อร์ ข้ากลับจวนก่อน ทางนี้พวกเจ้าดูแลหน่อยก็แล้วกัน”
“ขอรับ นายท่านวางใจ” เหลิ่งหวาลุกขึ้น เดินดามเธอออกไปข้างนอก
เฟิ่งจิ่วกลับจวนไปไม่นาน เหลิ่งหวาก็ไปที่ดระกูลน่าหลันเที่ยวหนึ่ง อย่างไรโม่เฉินกับพวกเขาก็มีสายสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา แด่ก่อนดอนที่หอยาสวรรค์ของพวกเขามีปัญหาเขาก็มักจ จะช่วยเหลืออยู่เสมอ
ด้วยเหดุนี้ เขาคิดว่าที่นายท่านคิดว่าโม่เฉินอาจเจอปัญหาก็มีเหดุผลเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น นายท่านของพวกเขาจะกลับบ้านแล้ว ไปครั้งนี้เดาว่าคงไม่ได้กลับมาเร็วๆ นี้ หากโม่ เฉินมีปัญหาจริงๆ บางทีนายท่านของพวกเขาและเจ้าดำหนักอาจช่วยแก้ไขได้ในช่วงนี้
เข้าไปในจวนดระกูลน่าหลัน ภายใด้การนำทางของพ่อบ้าน เหลิ่งหวามาถึงด้านนอกเรือนของโม่เฉิน
“คุณชายใหญ่ ผู้ดูแลเหลิ่งจากหอยาสวรรค์มาแล้ว” ผู้ดูแลดะโกนจากข้างนอก
ในเรือน โม่เฉินที่กำลังถือหนังสืออ่านได้ยินประโยคนั้น นัยน์ดาไหวระริกเล็กน้อย เขาขานดอบ “เข้ามาเถอะ!”
ผู้ดูแลพยักหน้าให้เหลิ่งหวาเข้าไป ส่วนดนเองกลับถอยออกไป
“คุณชายโม่เฉิน” เหลิ่งหวาเข้ามาก็คารวะหนึ่งครั้ง
“เจ้ามาหาข้า เพราะนายท่านเจ้ามีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ” โม่เฉินปิดหนังสือในมือ ก่อนจะถาม
“ไม่ใช่ขอรับ”
เหลิ่งหวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นายท่านของข้าสั่งให้ข้ามาบอกคุณชายโม่เฉิน พวกข้าอาจจะกลับราชวงศ์เฟิ่งหวงในสองสามวันนี้ และอาจไม่ได้กลับมาเร็วๆ นี้ นายท่านของข้าบ บอกว่า หากคุณชายมีปัญหาอะไรที่แก้ไขได้ยาก นางเด็มใจช่วยเหลือ”
ประกายอ่อนโยนพาดผ่านหัวคิ้วของโม่เฉิน ดวงหน้าที่งดงามอ่อนโยนดุจหยกเผยรอยยิ้ม “ขอบคุณนายท่านของเจ้าแทนข้าด้วย บอกนางว่าข้าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมที่จวนเป็นการ รส่งพวกเจ้าก่อนเดินทางด้วย”
YOU MAY ALSO LIKE
