เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3130 คิดหาวิธี / ตอนที่ 3131 เขตอาคม
ตอนที่ 3130 คิดหาวิธี
บนต้นไม้ ท่ามกลางใบไม้แน่นหนา เด็กหนุ่มที่สวมใส่ชุดเครื่องแบบของสำนักดาราครามเซียนยืนนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ เพราะแสงแดดที่สาดส่องลงมาเจิดจ้าเกินไป ทำให้พวกเขามองใบหน้าของอีกฝ ฝ่ายได้ไม่ชัด พวกเขายกมือขึ้นบังแดดเล็กน้อย พยายามเพ่งมองขึ้นไป ถึงได้เห็นใบหน้าที่ดาษดื่นของเด็กหนุ่มชัดขึ้น
“หากหาจุดอ่อนของมันไม่เจอ โจมตีไปก็เปลืองแรง” เฟิ่งจิ่วแนะนำด้วยเสียงราบเรียบ นางยังคงสังเกตสถานการณ์ด้านหน้าต่อไป แม้เห็นว่าทั้งสามถูกสัตว์ร้ายหลายตัวโจมตีจนได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่ได้คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย
จุดอ่อน? จุดอ่อนของสัตว์ร้ายพวกนี้คืออะไร?
หลินเฉิงจิ่นสายตาไหวระริก เพ่งมองสัตว์ร้ายหนึ่งในนั้น ทันใดนั้นความคิดก็แล่นเข้ามาในสมอง เขาเหินตัวขึ้นไปขี่หลังสัตว์ร้ายตัวนั้นก่อนใช้ขาทั้งสองข้างหนีบตัวของมันไว้แน่น น ไม่ว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นจะสะบัดแรงเท่าไรก็ไม่ตกลงมา ก่อนจะเงื้อกระบี่ขึ้นมาแทงเข้าไปที่หัวของสัตว์ร้ายตัวนั้นเต็มแรง
“โฮก!”
กระบี่ยาวปักลงไป เสียงคำรามทรมานดังตามมาทันที อากาศโดยรอบที่ราวกับหยุดนิ่งไปก่อนหน้าถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามในชั่วพริบตา แม้ผ่านไปครู่หนึ่งแล้วพวกเขาก็ยังคงได้ยินเสียงนั้น ดังสะท้อนอยู่ในหู
ครั้นเขาชักกระบี่ออกมา เลือดสีแดงสดสาดกระจายตามออกมาเป็นสาย สัตว์ร้ายตัวนั้นล้มเอียงไปข้างหน้า ร่างกายของมันกระตุกสั่นอยู่บนพื้น กระทั่งแข็งทื่อไปในที่สุด
มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนเห็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมายไปโจมตีที่หัวของพวกมันแทน ผ่านไปไม่นาน สัตว์ร้ายที่เหลือบ้างก็ตาย บ้างก็หนี เมื่อขจัดภัยอันตรายได้หมด พวกเขาสามคนห หอบหายใจ มองศพของสัตว์ร้ายพวกนั้นที่อยู่บนพื้น พลางเก็บกระบี่ยาวเข้าฝัก
ลูกศิษย์พวกนั้นเหม่อมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะได้สติกลับคืนมา รีบกล่าวขอบคุณทันที “ขอบคุณศิษย์พี่มู่ ศิษย์พี่เผย และศิษย์พี่หลินที่ช่วยพวกข้า”
ทั้งสามสายตาไหวระริก “พวกเจ้ารู้จักพวกข้าหรือ?”
“พวกข้าก็เป็นศิษย์สำนักดาราครามเซียน จึงรู้จักศิษย์พี่ทั้งสาม” พวกเขาอธิบาย ทว่าครั้นก้มหน้ามองเสื้อผ้าของตนเองที่ทั้งขาดและเลอะเลือดจนแยกสีไม่ออก กอปรกับนึกถึงเหตุการณ ณ์อันตรายที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ก็อดที่จะหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้
พวกมู่หลิงเห็นพวกเขายืนร้องไห้เงียบๆ ก็อึ้งไป “พวกเข้าทำอะไรน่ะ?” ศิษย์ผู้หญิงร้องไห้ยังเข้าใจได้ เหตุใดแม้แต่ศิษย์ผู้ชายก็ร้องไห้ด้วยเล่า?
“ศิษย์พี่ กลุ่มของเรามีสิบสองคน ตอนนี้เหลือพวกเราไม่กี่คนที่รอดมาได้ ที่เหลือล้วนตายหมดแล้ว พวกเขาตายด้วยกรงเล็บของสัตว์ร้าย”
พวกเขาพูดพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น ก่อนอธิบายต่ออีกว่า “ป้ายหยกเคลื่อนย้ายของพวกเราหล่นหายระหว่างวิ่งหนี พวกข้าออกจากที่นี่ไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงรอให้จบการฝึกและถูกส่งตัวกล ลับเท่านั้น แต่ที่นี่มีสัตว์ร้ายอยู่มากมาย พวกข้า…พวกข้าเกรงว่าคงรอดออกไปไม่ได้แล้ว”
ทั้งสามขมวดคิ้วทันที ไม่มีป้ายหยกเคลื่อนย้าย? ยุ่งยากแล้วล่ะ ทั้งสามหันไปมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้อย่างพร้อมเพรียง ถามนางด้วยสายตาว่าจะทำอย่างไร?
เฟิ่งจิ่วเห็นสายตาพวกเขาที่มองมา นางหยิบน้ำเต้าสุราออกมาดื่ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “มองข้าทำไม? ข้าก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน”
ทั้งสามครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกลูกศิษย์พวกนั้นว่า “พวกเจ้านั่งพักสักหน่อยก่อนเถอะ! จัดการบาดแผลตามตัวก่อน ให้พวกข้าคิดหาวิธีก่อน”
“ได้ พวกข้าจะทำตามที่ศิษย์พี่บอก” พวกเขารับคำ หลังจากทำแผลเสร็จ ก็นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ พลางหันมองมาทางพวกมู่หลิงเป็นระยะ รวมถึงเฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้ด้วย
………………………………….
ตอนที่ 3131 เขตอาคม
มู่หลิงกับอีกสองคนกำลังหารือกันอยู่อีกด้านหนึ่ง “นางไม่ยอมให้พาพวกเขาไปด้วยแน่ หากทิ้งพวกเขาไว้ เกรงว่าไม่นานต้องตายอยู่ที่นี่แน่”
“ในเมื่อไม่มีป้ายหยกเคลื่อนย้าย เช่นนั้นก็เหลือเพียงสองวิธี หนึ่งคือรอถูกส่งตัวกลับหลังจบการฝึก สองคือคนข้างนอกดินแดนลับเอาป้ายหยกเคลื่อนย้ายเข้ามาให้ ไม่เช่นนั้น พวกเข ขาคงต้อง…”
“แล้วตอนนี้จะทำเช่นไร? อย่างไรก็ทิ้งพวกเขาไว้ไม่ได้กระมัง?”
“ถ้าอย่างนั้นให้พวกเขามุ่งหน้าออกไปที่รอบนอกดีหรือไม่? หากพวกเขาอยู่รอบนอกของป่า อย่างไรโอกาสรอดชีวิตก็สูงกว่าที่นี่”
“ปัญหาคือลำพังแค่ตัวพวกเขาเองคงออกไปไม่ถึงรอบนอกน่ะสิ เส้นทางเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย พวกเจ้าเองก็ใช่ว่าไม่รู้”
ทั้งสามหารือกันอยู่ครู่ใหญ่แล้ว แต่ก็ยังหาทางออกไม่ได้ สุดท้ายได้แต่มาหาเฟิ่งจิ่วอย่างอับจนหนทาง “ท่านตัดสินใจก็แล้วกัน!”
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองลูกศิษย์กลุ่มนั้นที่อยู่ด้านล่าง “ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก็จบการฝึกแล้ว ในเมื่อไม่มีป้ายหยกเคลื่อนย้าย อย่างนั้นก็รออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน! รอถูก กส่งตัวกลับหลังจากจบการฝึกก็พอ”
นางกระโดดลงมาจากต้นไม้ ก่อนพูดอีกว่า “ห่างจากที่นี่ไม่ไกลมีถ้ำภูเขาอยู่ พวกเจ้าไปอยู่ที่นั่น ข้าจะร่ายเขตอาคมไว้นอกถ้ำให้ ป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายทำร้ายพวกเจ้าได้”
พวกมู่หลิงได้ฟังอย่างนั้นก็ถอนหายใจ นางยอมช่วยก็ดีแล้ว ขอแค่นางยอมช่วย พวกเขาเชื่อว่าไม่มีปัญหาใดที่แก้ไขไม่ได้
“พวกข้ามีสัญญาณขอความช่วยเหลือของสำนักเหลืออยู่ พวกเจ้าเก็บไว้เถอะ! พวกข้าเดาว่าผู้อาวุโสในสำนักน่าจะถูกส่งตัวเข้ามา ฉะนั้นผ่านไประยะหนึ่งให้พวกเจ้าส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเส สีย หากมีผู้อาวุโสท่านใดเห็นเข้า อาจพาพวกเจ้ากลับออกจากดินแดนลับก่อนเวลาก็ได้” เผยจื่อเซวียนเอ่ย ก่อนจะมอบอุปกรณ์ส่งสัญญาณช่วยเหลือให้พวกเขา
“ขอบคุณศิษย์พี่มาก” พวกเขารีบกล่าวขอบคุณ ก่อนจะตามเฟิ่งจิ่วออกไปจากที่นี่ มุ่งไปด้านหน้าเล็กน้อย ก็เห็นถ้ำภูเขาอย่างที่เฟิ่งจิ่วบอกจริงๆ
เฟิ่งจิ่วร่ายเขตอาคมบริเวณหน้าถ้ำ “ขอแค่พวกเจ้าไม่ออกจากเขตอาคมนี้ แม้แต่สัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งก็ไม่อาจทลายเข้ามาได้ แต่พวกเจ้าต้องจำไว้ ทันทีที่พวกเจ้าก้าวออกจากเขตอาคมนี มันจะทลายลงทันที”
“พวกข้าจะไม่ออกไปอย่างแน่นอน” พวกเขารับปาก รู้ว่าพวกเฟิ่งจิ่วไม่พาพวกเขาไปด้วยแน่ พวกเขาทำได้เพียงซ่อนตัวรักษาแผลอยู่ที่นี่จนจบการฝึก
หลินเฉิงจิ่นปล่อยสัญญาณช่วยเหลือให้พวกเขาก่อนครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันมากล่าวลา “พวกข้าต้องไปแล้ว พวกเจ้ารักษาตัวด้วย ในนี้มียาเลี่ยงหิว พวกเจ้าเก็บไว้ ปริมาณเท่านี้มากพอให้พวก กเจ้าอยู่ถึงตอนออกไปแล้ว”
“ขอบคุณศิษย์พี่หลิน” พวกเขาขอบคุณอีกครั้ง
พวกมู่หลิงประสานมือ ก่อนจะออกเดินทางไปพร้อมกับเฟิ่งจิ่ว หลังจากที่พวกเขาไปได้ไม่นาน ก็มีผู้อาวุโสจากสำนักดาราครามเซียนสองคนเหินตัวลงมาจากฟ้า พวกเขาตามหาแถวๆ นั้นอยู่รอบหนึ ง กระทั่งเจอถ้ำภูเขาแห่งนั้น
“มีศิษย์สำนักดาราครามเซียนอยู่ที่นี่หรือไม่”
เสียงสะท้อนแรงกดดันของผู้อาวุโสท่านหนึ่งดังก้องออกไป พวกเขามองไม่เห็นด้านในของถ้ำแห่งนั้น กอปรกับด้านนอกมีเขตอาคมป้องกันอยู่ จึงไม่อาจเข้าใกล้ได้
ลูกศิษย์เหล่านั้นที่กำลังนั่งพักอยู่ข้างในได้ยินเสียงนั้นก็ตะลึงไป “นะ…นี่เหมือนเสียงท่านอาจารย์เลย!”
พวกเขาลุกขึ้นด้วยความดีใจ ช่วยประคองกันเดินออกจากถ้ำ แล้วก็เห็นผู้อาวุโสสองคนยืนอยู่นอกถ้ำจริงๆ หนึ่งในนั้นเป็นอาจารย์ของพวกเขา!
YOU MAY ALSO LIKE
