เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 1673 - ตระกูลโม่
ตอนที่ 1673 – ตระกูลโม่
ยานที่บินได้ร่อนลงอย่างช้า ๆ หยุดอยู่ที่หนึ่งร้อยเมตรเหนือเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยน องครักษ์ 2 คนสวมชุดสีดำกระโจนลงมาทันที หนึ่งในนั้นจ้องมองผ่านแหวนมิติบนนิ้วของเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนด้วยความโลภที่ทอประกายผ่านดวงตาของเขา เขาบ่นว่า “พวกเจ้าทั้งสองแน่ใจได้เลยว่า พวกเจ้าทั้งสองเป็นคนโชคดีที่คุณหนูของเราเจอเจ้า” เมื่อนั้นองครักษ์ก็จับเสื้อผ้าของเขาไว้และยกเขาขึ้นจากพื้น เขาจับเฉินเจี้ยนอย่างหยาบคาย
องครักษ์อีกคนหนึ่งตรงเข้าไปถอดแหวนมิติของเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาสัมผัสแหวนมิติ องครักษ์ที่แบกเฉินเจี้ยนกดมือของเขาลงบนไหล่ของผู้พิทักษ์อีกคน เขากล่าวอย่างเรียบง่ายว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าไม่เข้าใจคุณหนูของเรา นางจะโกรธถ้าเจ้าทำเช่นนี้”
ผู้พิทักษ์ที่พยายามจะเอาแหวนมิติของเจี้ยนเฉินดึงมือกลับมาอย่างไม่เต็มใจ เขาคว้าเจี้ยนเฉินเข้าที่ตรงคอและยกเขาขึ้นก่อนจะกลับไปที่ยานพร้อมกับคนอื่น
“อาการบาดเจ็บของพวกเขาเป็นอย่างไร? พวกมันสาหัสหรือเปล่า ? พวกมันจะทำให้เกิดปัญหาในอนาคตหรือไม่ ? ”
ทันทีที่เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนมาถึงยาน โม่หยานก็ถามจากอีกด้านหนึ่งด้วยความเป็นห่วง
“คุณหนู พวกเขาสองคนบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเขายังหายใจอยู่ พวกเขายังไม่ตาย” องครักษ์คนหนึ่งตอบอย่างสุภาพ
ซีหยูสังเกตเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนอย่างใจเย็นซักพักหนึ่ง สายตาที่สงบนิ่งของนางดูเหมือนจะสามารถมองทะลุได้หลายสิ่ง ทำให้นางสามารถตรวจสอบบาดแผลของเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนได้อย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้น นางขมวดคิ้ว” พวกเขาบาดเจ็บหนักกว่าที่ข้าคิดไว้ แม้ว่าจะเป็นยาที่ดีที่สุด พวกเขาก็ยังต้องการเวลาในการฟื้นตัว ตอนนี้พาพวกเขาไปที่ห้องโดยสารหลัก”
” ขอรับ นายหญิง” องครักษ์ทั้งสองตอบอย่างสุภาพก่อนที่จะหายตัวไปพร้อมกับเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยน
เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนนอนอยู่ในห้องโดยสารของยาน ไม่มีใครให้ความสนใจกับพวกเขาและไม่มีใครสนใจการปรากฏตัวของพวกเขาราวกับว่าพวกเขาโปร่งใสต่อคนหลายสิบคนบนยาน นอกเหนือจากโม่หยานที่มาเยี่ยมพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและให้ยาบางอย่างกับพวกเขาก็ไม่มีใครมาอีก
หลังจากบินมาหนึ่งวัน ในที่สุดยานก็หยุดนอกที่พักขนาดใหญ่ ที่พักนั้นสง่างามและยิ่งใหญ่ มีสองคำที่เขียนขึ้นอย่างพิถีพิถันเหนือประตูทางเข้า – ตระกูลโม่ มียามไม่กี่คนที่ลาดตระเวนทั้งในและนอกตระกูลในขณะที่ทั้งคู่เป็นเซียนจักรพรรดิหรือไม่ก็ขอบเขตดั้งเดิม
ตระกูลโม่เป็นตระกูลที่ทรงพลังอย่างชัดเจนจึงสามารถที่จะมีจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมเป็นยาม
“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดหยานเอ๋อของข้ากลับมาแล้ว เจ้าได้รับประโยชน์อย่างไรบ้างจากการฝึกฝนอยู่ข้างนอกในเวลานี้ ? ” เมื่อเสียงที่ดังกึกก้องของชายที่หล่อเหลาในชุดสีน้ำเงินที่เดินผ่านอากาศ เขามาถึงยานโดยตรงในขณะที่โม่หยานและซีหยูมองเขาด้วยความเคารพ
“คำนับ ท่านผู้นำ ! ”
“คำนับ ท่านพ่อ ! ”
องครักษ์และซีหยูบนยานต่างก็โค้งคำนับต่อชายคนนั้น
“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านมาก” โม่หยานโผตัวเองเข้าหาชายวัยกลางคนและกอดเขาแน่น
ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง เขายังคงมีความรัก เขากอดโม่หยานด้วยมือเพียงข้างเดียว เขามองไปที่ซีหยูและถามเบา ๆ ว่า “หยูเอ๋อ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาหยานเอ๋อเป็นอย่างไร ? ”
หูของโม่หยานตั้งขึ้นและนางพลันหันหน้าทันที นางมองไปที่ซีหยูอย่างน่าสงสารพร้อมจ้องมองอย่างวิงวอน
ซีหยูกุมขมับของนางอย่างเจ็บปวดเมื่อนางเห็นว่าโม่หยานทำหน้าอย่างไร นางจ้องมองอย่างโหดร้ายก่อนพูดว่า “ท่านพ่อ แม้ว่าผลลัพธ์จากการฝึกของโม่หยานในครั้งนี้จะไม่ดี แต่นางก็ยังพัฒนาขึ้นมาก เป็นเพียงว่าโม่หยานนั้นใจดีเกินไป นางยังช่วยคนที่ไม่รู้จัก 2 คนในการเดินทางครั้งนี้ด้วย”
โม่หยานเงยศีรษะของนางไปหาชายวัยกลางคนทันทีที่นางได้ยินเรื่องนั้น นางพูดอย่างน่าสงสารว่า “ท่านพ่อ ทั้งสองคนนั้นช่างน่าสมเพชมาก พวกเขานอนราบกับพื้น ตัวชุ่มด้วยเลือด ถ้าข้าไม่ช่วยพวกเขา พวกเขาจะถูกสัตว์อสูรกินเข้าไป ข้าจะปล่อยพวกเขาให้ตายได้อย่างไร ? ”
ชายวัยกลางคนลูบหัวของโม่หยานด้วยความรักและยิ้ม “ในเมื่อหยานเอ๋อได้ช่วยพวกเขาไว้ ให้พวกเขาพักอยู่ในตระกูลก่อน แต่หยานเอ๋อ เจ้าต้องจำไว้เสมอว่าอย่าช่วยใครก็ตามที่ทำลายเส้นทางของเจ้า เจ้าเข้าใจไหม?
ข้าเข้าใจ ข้ารู้ว่าท่านพ่อเป็นคนที่ดีที่สุด” โมหยานพลันยิ้มอย่างมีความสุขทันที
ดังนั้น เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนก็ถูกนำเข้าสู่ตระกูลโม่ ทั้งสองถูกจัดให้เข้าพักในห้องที่มีคุณภาพต่ำ คนรับใช้ของตระกูลโม่มักครอบครองห้องเหล่านี้
ไม่นานหลังจากเจี้ยนเฉินถูกพาตัวไปที่ห้องของเขา เขาก็ลืมตา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนแอและอ่อนเพลีย
ครึ่งวันก่อนหน้านี้ เขาฟื้นสติขึ้นมาแล้ว ยกเว้นว่าเขาอ่อนแอเกินไป โดยพื้นฐานแล้วพลังทั้งหมดในจิตใจของเขาถูกระบายออกไปและเขาต้องการฟื้นคืนโดยเร็วที่สุดซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะแกล้งหมดสติไป ดังนั้นเขาจึงสามารถฟื้นคืนได้ในช่วงเวลานั้น เขาได้ยินทุกอย่างในบทสนทนาระหว่างโม่หยานและผู้นำตระกูลโม่
“ตระกูลโม่” เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ และบ่นพึมพำ เขาตรวจสอบบาดแผลของตัวเองก่อนที่จะโคจรพลังบรรพกาลทันทีเพื่อฟื้นฟูและสร้างผงกระดูก
เมื่อก่อนตอนเขาหมดสติ เจี้ยนเฉินไม่สามารถผลักดันการฟื้นฟูร่างบรรพกาลของเขาให้ถึงขีดจำกัด ดังนั้นเขาจึงยังคงได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เจี้ยนเฉินโคจรพลังบรรพกาลของเขา การฟื้นฟูร่างบรรพกาลก็แสดงให้เห็นทันที อวัยวะและกระดูกที่ถูกบดขยี้ของเขาฟื้นฟูในอัตราที่มองเห็นได้
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เจี้ยนเฉินไม่ต้องการเปิดเผยความจริงที่ว่าเขาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงในตระกูลโม่ เขาไม่ได้ใช้พลังเซียนธาตุแสงในการรักษาในครั้งนี้
หนึ่งวันต่อมา กระดูกของเขาก็หายดีแล้วจึงสามารถเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง เขาลุกขึ้นนั่งจากเตียงของเขาและรักษาต่อไป ในเวลาเดียวกันพลังของวิญญาณของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวเช่นกัน ยกเว้นว่ามันจะช้าราวกับหอยทากเมื่อเทียบกับการฟื้นฟูร่างกายของเขา
สำหรับเฉินเจี้ยน เขายังคงอยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน เขายังคงหมดสติ พวกเขาสองคนแบ่งปันเตียงหิน
เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนเป็นเหมือนหยดน้ำในมหาสมุทร พวกเขาไม่ได้สร้างความสนใจใด ๆ และในเวลาเดียวกันก็ไม่มีใครมาตรวจสอบพวกเขา มันเหมือนไม่มีใครจำพวกเขาได้อีกต่อไปในตระกูลโม่
เจี้ยนเฉินมีความสุขมากเกี่ยวกับสถานการณ์เช่นนี้เพราะปราศจากการรบกวนใด ๆ เขาสามารถฟื้นตัวได้ในเวลาอันสั้น ตราบใดที่เขาฟื้นตัวเขาสามารถรับมือกับอันตรายที่เขาพบในตระกูลได้
“ข้าใช้กระบี่คู่เมื่อข้าไร้สติ ดังนั้นบรรพชนของตระกูลลู่ต้องตาย แม้ว่าเขาจะไม่รู้เกี่ยวกับกระบี่ในฐานะเทพ แต่เขาก็ยังคงเป็นตัวปัญหาอยู่ดี” เจี้ยนเฉินทบทวนการต่อสู้ของเขากับบรรพชนของตระกูลลูอย่างลับ ๆ ขณะที่เขารักษา เขาตัดสินใจแล้ว – เขาต้องฆ่าบรรพชนของตระกูลลู่
“ลู่เฟยขโมยสมบัติของตระกูลลู่ สมบัติของตระกูลลู่คืออะไร ? การรักษามีความสำคัญสูงสุดในขณะนี้ ดังนั้นข้าจะตรวจสอบแหวนมิติของลู่เฟย เมื่อข้าฟื้นตัวเต็มที่แล้ว เจี้ยนเฉินบ่นกับตัวเอง
ในขณะนี้เสียงฝีเท้าดังขึ้นเป็นจังหวะจากข้างนอก หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องของเจี้ยนเฉินก็ถูกเปิดออก โม่หยานยืนอยู่ข้างนอกในชุดสีขาวสุดหรูหรา นางมองเข้าไปข้างในอย่างอยากรู้อยากเห็นด้วยดวงตากลมโต
“โอ้ เจ้าฟื้นแล้ว ! ” โม่หยานจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่อยู่บนเตียงด้วยความประหลาดใจ เจี้ยนเฉินยังไม่ได้ชำระล้างเลือดบนตัวเขา ดังนั้นมันจึงแห้งแล้วทำให้เขาดูเหมือนโชกเลือด อย่างไรก็ตาม โม่หยานก็ไม่ได้พบว่ามันน่ากลัวเลย
เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและลุกจากเตียง เขาคำนับต่อโม่หยานและพูดว่า “ข้าชื่อเจี้ยนเฉิน ขอบคุณที่ช่วยข้า”
โม่หยานจ้องที่เจี้ยนเฉินด้วยความตกใจ นางชี้ไปที่เขาขณะที่พูดติดอ่าง จะ- จะ- เจ้าสามารถยืนได้จริง ๆ ! พี่สาวซีหยูกล่าวว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บอย่างหนักซึ่งแม้แต่กระดูกของเจ้าก็หายไป แม้จะใช้ยาคุณภาพสูงก็เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะฟื้นตัวอย่างง่ายดาย มะ – มันแค่วันเดียว ! ”
“ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของเจ้า อาจเป็นเพราะยาที่ข้าใช้มีระดับค่อนข้างสูง ดังนั้นข้าจึงสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว” เจี้ยนเฉินยิ้ม บุคคลอื่นสามารถตรวจสอบบาดแผลของเขาและบอกได้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถซ่อนมันแม้ว่าเขาจะพยายาม เป็นผลให้เขายกประโยชน์การรักษาทั้งหมดของเขาให้เป็นผลจากยาโดยตรง โดยไม่ต้องพยายามหลบซ่อนให้มาก