เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 1727: ตระกูลหยูปิง

ตอนที่ 1727: ตระกูลหยูปิง

หลังจากการปรากฏตัวของชายชราหลังค่อมเสียงโห่ร้องเงียบลงทันที. ในขณะนั้น,สายตาของทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่ชายชรากับไม้เท้าหัวมังกร สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความเคารพและความกลัว

เหล่าผู้บ่มเพาะขั้นศักดิ์สิทธิ์และขอบเขตดั้งเดิมที่รวมตัวกันรอบ ๆ ทั้งหมดถูกบังคับให้หนีอย่างรวดเร็วโดยพลังแห่งการมีอยู่อันยิ่งใหญ่ของชายชรา พวกเขาทั้งหมดหน้าซีด ความแตกต่างในด้านความแข็งแกร่งทำให้พวกเขาพบว่ามันยากที่จะหายใจภายใต้พลังแห่งการมีอยู่ของชายชราราวกับว่าภูเขาอยู่บนอกของพวกเขา ทำให้พวกเขาหายใจไม่ออก

ในเวลานั้น ชายชราหลังค่อมกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจ

“ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นบรรพชนของตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นหิมะเย็นเยือก ตระกูลหยูปิง …”

“ถูกต้อง ข้าไม่เคยเห็นบรรพชนของตระกูลหยูปิงมาก่อน แต่ข้าเคยเห็นรูปวาดของเขาในอดีต เขาเป็นคนจากตระกูลหยูปิงจริง ๆ …”

“แคว้นหิมะเย็นเยือกเป็นหนึ่งในห้าแคว้นที่มีอิทธิพลมากที่สุดในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนของเราและทั้งหมดนี้เป็นเพราะตระกูลหยูปิง เนื่องจากบรรพชนเหนือเทพของพวกเขา สถานะของพวกเขาจึงยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน…”

……..

ขั้นเทพทั้งหมดรวมตัวกันที่นั่นสื่อสารกันเองอย่างลับ ๆ ไม่มีใครกล้าพูดออกมาดัง ๆ รวมถึงผู้คนจากตระกูลที่ทรงพลังที่สุดทั้งสามตระกูลแห่งแคว้นตงอัน

ชายชราหลังค่อมเดินไปรอบ ๆ ในมิติของพื้นที่ วิญญาณอันทรงพลังของเขาซึ่งอยู่ในขั้นเหนือเทพสำรวจพื้นที่นั้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาทำการค้นหาอย่างใกล้ชิดทุกซอกทุกมุม

วิญญาณของชายชรานั้นเกรี้ยวกราดและหยิ่งผยอง เขาไม่ได้พยายามปกปิดมันเอาไว้เลย เมื่อวิญญาณของเขาขยายตัว ทุกคนรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมาก จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมบางคนถึงกับรู้สึกเจ็บปวดในวิญญาณของพวกเขา มันทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนพวกเขาออกถอยออกมาจากภูเขา

“ขั้นเหนือเทพนั้นทรงพลังจริง ๆ แค่ความรู้สึกในวิญญาณของพวกเขาทำให้ข้ารู้สึกกดดันมาก”

“นี่เป็นพลังของขั้นเหนือเทพหรือ ? มันช่างน่ากลัวจริง ๆ มันทำให้ข้าอยากรู้มาก ข้าสงสัยว่ามันจะมีวันที่ข้าไปถึงขั้นเหนือเทพในชีวิตนี้บ้างหรือไม่ ? …”

ขั้นเทพหลายคนตกตะลึงอย่างลับ ๆ และรู้สึกกลัวชายชราคนหลังค่อมอย่างยิ่ง

ไม่นานหลังจากนั้น ชายชราหลังค่อมก็เรียกคืนสัมผัสทางวิญญาณของเขา แสงกระพริบกระพริบผ่านดวงตาที่มีอายุของเขา และเขาก็ถอนหายใจด้วยความประหลาดใจขณะจ้องมองมิติที่นั่น “มันเป็นสุสานของราชาเทพสูงสุด มันถูกซ่อนได้ดีจริง ๆ แม้ว่าข้าจะยืนใกล้ทางเข้าและค้นหาอย่างถี่ถ้วน ข้าก็ยังไม่สามารถหาอะไรได้เลย” ชายชรามองไปที่ขั้นเทพซึ่งอยู่รอบ ๆ เสียงชราของเขาดังขึ้น “ใครรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของสุสานราชาเทพต้วนมู่บ้าง ? ”

วายเนอร์ตี้บินไปทันทีและโค้งคำนับต่อชายชราอย่างสุภาพ หลังจากที่แจ้งตัวตนของเขา เขาชี้ไปที่ทางเข้าและพูดว่า “ผู้อาวุโส ทางเข้าอยู่ที่นั่น ข้าเห็นคนของตระกูลโม่และตระกูลอันโดเข้าสู่สุสานผ่านทางนั้น”

ชายชรามาถึงสถานที่ที่วายเนอร์ตี้ชี้ไปภายในก้าวเดียว แล้วเขาก็ยื่นไม้เท้าไปยังพื้นที่ตรงนั้น

ขั้นเทพทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกถึงพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งที่โจมตีเข้าไปในมิติเมื่อชายชราขยับ มันทำให้พวกเขาซีดเซียวทันที แม้ว่าชายชราไม่ได้มุ่งโจมตีพวกเขา แต่พวกเขาก็รู้สึกได้ว่าการจู่โจมนั้นน่ากลัวแค่ไหนจากการยืนอยู่ด้านข้าง แม้แต่ขั้นเทพช่วงกลางก็จะต้องตายทันทีหากการจู่โจมตรงไปยังพวกเขา

มิติที่นั่นยังคงเหมือนเดิมหลังจากการจู่โจมของชายชรา นอกเหนือจากพลังงานดั้งเดิมที่พุ่งพล่านที่นั่น ที่เหลือก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

“ช่างเป็นวิธีที่น่าประทับใจมาก ข้าหาทางเข้าสุสานไม่ได้เลย สุสานทั้งหมดถูกซ่อนอยู่ในมิติ ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะรับรู้จากภายนอก” ชายชราขมวดคิ้ว

……..

เจี้ยนเฉินรวมตัวกันกับผู้คนในตระกูลโม่และตระกูลอันโดภายในสุสาน ในปัจจุบันพวกเขายืนอยู่ที่ทางเข้าสู่สุสานของราชาเทพต้วนมู่ ยกเว้นทางเข้าถูกปิดแล้ว มันสามารถเปิดได้อีกครั้งด้วยหยกของราชาเทพต้วนมู่

“น้องเจี้ยนเฉินสบายดีหรือไม่ ? ” โม่หลิงมาถึงข้างหน้าเจี้ยนเฉินและถามด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

สิ่งที่เขาเห็นคือร่างของเจี้ยนเฉินย้อมด้วยสีแดงเลือด ใต้เสื้อคลุมสีแดงผิวส่วนใหญ่ของเขาดำคล้ำ พิษแพร่กระจายอย่างรุนแรงราวกับว่ามันเกือบจะถึงจุดที่เขาไม่สามารถเก็บอาการไว้ได้อีกต่อไป

หลังจากทั้งหมดนี้เป็นพิษที่สามารถเรียกร้องชีวิตของขั้นเทพช่วงปลายได้ และมันอาจทำให้เกิดปัญหาบางอย่างกับขั้นเหนือเทพ หากไม่ใช่เพราะร่างบรรพกาลของเจี้ยนเฉินที่ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแรงทนทานเป็นพิเศษ เขาอาจจะกลายไปเป็นแอ่งของเหลวไปนานแล้ว

เจี้ยนเฉินส่ายหัวของเขา “พิษมีพลังแต่มันไม่สามารถฆ่าข้าได้ ข้าจะบีบให้มันออกไปจากร่างกายของข้าทันที” จากนั้นเจี้ยนเฉินก็นั่งลงและเริ่มไหลเวียนพลังบรรพกาลของเขาอย่างหนักเท่าที่จะทำได้เพื่อกำจัดพิษ

เฉินเจี้ยนและโม่หลิงรีบเข้ามาดูเจี้ยนเฉินทันที พวกเขาจ้องอันโดฟูอย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าพวกเขากังวลเกี่ยวกับอันโดฟูมาก

อันโดฟูก็เข้าใจว่าไม่มีใครเชื่อใจเขา ดังนั้นเขาจึงเดินทางไปอีกด้านหนึ่งแล้วนั่งลง เขารู้ว่าควรจะทำอย่างไรในสถานการณ์นี้ เขายังคงรักษาตัวเองในขณะที่ผู้อาวุโสของตระกูลอันโดยืนอยู่รอบ ๆ อันโดฟู

อันโดฟูกลายเป็นคนที่หวาดกลัวเจี้ยนเฉินอย่างยิ่ง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าหากเขาแอบจู่โจมเจี้ยนเฉินตอนนี้ก็น่าจะมีผลอย่างมาก แต่เขาไม่กล้าที่จะทำอะไรแบบนั้น นี่เป็นเพราะเขารู้ว่าแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะกำลังรีดพิษออกจากร่างกาย เขาจะยังคงระแวดระวังเกี่ยวกับโลกรอบตัวเขา อันโดฟูอาจถูกสังหารอย่างไร้ความปราณีทันทีที่เขาจู่โจม

เฉินเจี้ยนก็นั่งลงใกล้ ๆ เพื่อฟื้นฟูร่างกายของเขาต่อ อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงรักษาความปลอดภัยจากทุกอย่างรอบตัว

“ทุกคนพักสักครู่ สุสานนั้นอันตรายอย่างยิ่ง ดังนั้นอย่าไปไหนคนเดียว” โม่หลิงพูดกับผู้อาวุโสก่อนที่จะไปคุ้มกันเจี้ยนเฉิน

ภายใต้พลังเต็มที่ พิษในเจี้ยนเฉินก็ถูกควบคุมในไม่ช้า พลังบรรพกาลบังคับมัน พิษที่แพร่กระจายไปทั่วร่างกายส่วนใหญ่เริ่มลดลง ในเวลาเดียวกันเส้นพลังบรรพกาลที่เติมเต็มเลือด, เนื้อ, และกระดูกของเจี้ยนเฉินได้พุ่งออกมา มันเริ่มขับพิษออก

พลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินยังคงอ่อนแอ มันไม่ใช่พลังบรรพกาลที่แท้จริงและไม่ได้ใกล้เคียงกับพลังบรรพกาลที่แท้จริงในแง่ของพลัง อย่างไรก็ตาม มันก็ยังคงเป็นพลังบรรพกาลอยู่ดี พิษก็คือไม่ใช่ศัตรูโดยธรรมชาติ

เกือบครึ่งชั่วยามผ่านไปก่อนที่ตาของเจี้ยนเฉินจะเปิดขึ้น เขายื่นนิ้วไปที่พื้นและน้ำพิษพุ่งออกมาทันที มันสัมผัสกับพื้นหินแข็งและเปล่งเสียงฟู่อย่างต่อเนื่อง มันกัดกร่อนหลุมเล็ก ๆ ผ่านพื้นแข็งในอัตราที่มองเห็นได้

“น้องเจี้ยนเฉินกำจัดพิษได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้เลยหรือ ? ” โม่หลิงตกใจเมื่อเขาเห็นสิ่งนี้ด้วยตัวเอง ท้ายที่สุดแล้วพิษสามารถฆ่าขั้นเทพช่วงปลายได้

“โชคดีที่พิษนี้มีคุณภาพไม่สูงนัก พิษนี้สามารถทำให้ขั้นเทพตายได้เท่านั้น หากพิษสามารถทำให้ขั้นเหนือเทพตายได้ ข้าก็คงจะตายไปแล้ว” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างไม่สนใจ เพียงแค่พิษที่สามารถคร่าชีวิตของขั้นเทพได้นั้นไม่ได้ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อเขามากนัก อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเจอพิษที่แข็งแกร่งกว่านี้ เขาจะมีปัญหาแน่นอน