เทพกระบี่มรณะ (Chaotic sword god) - ตอนที่ 223:ทำลายล้างตระกูลเทียนซ่ง (4)
ตอนที่ 223:ทำลายล้างตระกูลเทียนซ่ง (4)
เมื่อเสียงร้องของการต่อสู้และความตายดังขึ้นในลาน เกือบ 100 คนได้รวมตัวกันที่นั่นและปิดกั้นพื้นที่แน่นจนแม้แต่น้ำไม่สามารถผ่านไปได้
เจี้ยนเฉินสวมเสื้อคลุมสีขาวกำกระบี่วายุโปรยในขณะที่เขาโบกกระบี่ผ่านกลุ่มคน ในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง เขาก็ฆ่าสมาชิกของตระกูลเทียนซ่งไปทีละคน แสงสีเงินของกระบี่ไม่หยุดกระพริบขณะที่แต่ละจังหวะของกระบี่ที่เขากระแทกตรงผ่านลำคอของแต่ละคนและปลิดชีพของพวกเขา
การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหลราวกับสายน้ำ และหลังจากถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มคนนับร้อย ใบหน้าของเขาก็ยังคงสงบนิ่งเหมือนเคย
หยุด !
ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังออกมาส่งผลให้กลุ่มทหารยามถอยกลับทันที ดวงตาของพวกเขายังคงจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวัง
เทียนซ่งหลีบินเข้าไปที่สนามพร้อมกับกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา คนเหล่านี้เป็นคนเดียวกันที่เพิ่งพูดคุยกับเขาในห้องโถงใหญ่ แต่ละคนเป็นตัวแทนของตระกูลที่แตกต่างกันซึ่งเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลในเมืองเวค
เทียนซ่งหลีเข้าไปในวงกลมของผู้คนที่อยู่ในสนามพร้อมกับท่าทีจริงจัง เมื่อเขาสังเกตเห็นสมาชิกที่ตายไปหลายคน ใบหน้าของเขาก็โกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม ในเวลาสั้น ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องเจี้ยนเฉินอย่างเยือกเย็น
ทันทีที่เขาเห็นเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขาเริ่มกระตุกก่อนที่จะปล่อยรังสีอำมหิตจำนวนมากออกมาจากดวงตาของเขา เขาจ้องเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาเป็นสัตว์อันตราย
“เจ้าคือเจี้ยนเฉิน” เทียนซ่งหลีพ่นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างโกรธเคืองทั้ง ๆ ที่ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ถึงแม้จะสามารถมองเห็นสีแดงปะปนอยู่บ้างเล็กน้อยในดวงตาของเขา
เจี้ยนเฉินยิ้มแย้ม “ท่านหัวหน้าตระกูล ข้าไม่คิดว่าท่านจะจำข้าได้”
ร่างกายของเทียนซ่งหลีกำลังสั่นไหวในตอนนี้ ด้านหน้าของเขาคือฆาตกรคนที่ฆ่าลูกชายของเขา เทียนซ่งคัง เขาจะลืมชายคนนี้ได้อย่างไร ? แม้ในความฝันของเขาทุกคืน เขาก็ยังไม่ลืมว่าเจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่แม้จะเห็นเขาไม่กี่ครั้งในปีที่ผ่านมา แต่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็ถูกจารึกในจิตใจส่วนลึกของเทียนซ่งหลีเพื่อที่เขาจะไม่สามารถลืมมันได้
“เจี้ยนเฉิน ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเจ้า ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่มาเคาะประตูของข้า เนื่องจากเป็นเช่นนี้ เจ้าควรเตรียมพร้อมได้เลยเพราะเจ้าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่” เทียนซ่งหลีถ่มน้ำลายขณะที่ดวงตาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชัง
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เทียนซ่งหลี ปีที่แล้วข้ายังหนีไปได้ ตอนนี้ก็ผ่านมา 1 ปี เจ้าก็ยังพูดถ้อยคำเดิม ๆ ตระกูลเทียนซ่งของเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นหรอก”
ดวงตาของเทียนซ่งหลีประกายแสงจ้าอย่างรุนแรง เจียนเฉินในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญได้หลบหนีจากเขาไปหลังจากที่เขาอุตส่าห์พยายามจนได้ตัวเขามา มันก็ทิ้งความอัปยศไว้กับเขาซึ่งไม่สามารถจางหายไปได้
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เทียนซ่งหลีไม่ทราบก็คือในเวลานั้นก็คือเจี้ยนเฉินเป็นเพียงเซียนระดับสูงขั้นสูงสุดซึ่งต่างกับเซียนผู้เชี่ยวชาญมาก
“เจ้าเด็กเหลือขอ วันนี้ข้าจะได้เห็นว่าเจ้าเปลี่ยนไปมากแค่ไหนใน 1 ปี ! ยาม ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขา ! ” แสงสีเหลืองเริ่มส่องแสงขึ้นที่แขนของเทียนซ่งหลีในขณะที่เขาจับขวานเล่มใหม่ เขาบินตรงเข้าหาเจี้ยนเฉินเพื่อต่อสู้
“ย้าก ! ” ด้วยเสียงคำรามเดียว เทียนซ่งหลียกขวานขึ้นไปในอากาศและเหวี่ยงลงไปหาเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินมีสีหน้าเยาะเย้ย หนึ่งปีที่ผ่านมาการโจมตีเหมือนฟ้าผ่าของเทียนซ่งหลีซึ่งบังคับให้เจี้ยนเฉินต้องหลบเลี่ยงแต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างกัน
แสงสลัวเริ่มปรากฏขึ้นรอบ ๆ กระบี่ของเจี้ยนเฉินในขณะที่เขายกมันขึ้นเพื่อปะทะกับอาวุธของเทียนซ่งหลีอย่างไม่เกรงกลัว
เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้พยายามที่จะหลบเลี่ยงการโจมตี เทียนซ่งหลีก็กระพริบตาด้วยความประหลาดใจ เขาคิดว่าเจี้ยนเฉินโง่เขลาที่จะไม่พยายามหลบ เมื่อเขาต่อสู้กับเจี้ยนเฉินเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว เขาสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าเจี้ยนเฉินเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ วันนี้เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินจะเพิ่มขึ้นจนถึงระดับร้ายแรง
เสียงขวานดังสนั่นเมื่อมันปะทะกับกระบี่วายุโปรย เขาตั้งใจหักกระบี่ของเจี้ยนเฉินด้วยพลังเซียน
“เคร้ง ! “
อาวุธทั้งสองปะทะกันด้วยเสียงดังปังขณะที่พลังเซียนในอาวุธผลักกันและกระจายออกไปเป็นพลังงานขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อถึงพื้นหินด้านล่าง มันก็แตกร้าวราวกับว่ามันทำจากเต้าหู้ มีรอยแตกกระจายไปทุกที่
หลังจากที่อาวุธกระแทกเข้าหากัน ดวงตาของเทียนซ่งหลีก็เบิกกว้างขณะที่เขามองเจี้ยนเฉินด้วยความไม่เชื่อ ความกลัวเริ่มปรากฏสะท้อนลึกลงไปในดวงตาของเขา
จากการปะทะกัน เทียนซ่งหลีจึงได้เข้าใจความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินมากขึ้น ตอนนี้เจี้ยนเฉินมีความแข็งแกร่งที่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับปีที่แล้ว ย้อนกลับไป ถ้าเจี้ยนเฉินไม่เร็วพอ เขาจะไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อย่างต่อเนื่องและจะต้องตายเหมือนมดใต้ฝ่าเท้าของเทียนซ่งหลี แต่ตอนนี้มดที่อ่อนแอก่อนหน้านี้ได้เติบโตเป็นมังกรอันยิ่งใหญ่ซึ่งสามารถต่อสู้กับเขาได้ในระดับที่เท่าเทียมกัน ความจริงนั้นทำให้เทียนซ่งหลีรู้สึกวิงเวียน
อันที่จริงเทียนซ่งหลีรู้สึกว่าเจี้ยนเฉินที่อยู่ข้างหน้าเขาและเจี้ยนเฉินคนเก่าเป็นคนสองคนที่เปลี่ยนไปมาก ความแตกต่างระหว่างสองคนนี้มากเกินไป !
เจี้ยนเฉินโซเซถอยกลับไปไม่กี่ก้าว แม้ว่าเขาจะสามารถป้องกันตัวเองจากการโจมตีของเทียนซ่งหลีได้ แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เท่าเทียมกันในด้านพลัง เทียนซ่งหลีเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษขั้นกลางและมีความแข็งแกร่งมากกว่าเจี้ยนเฉินขั้นหนึ่ง แต่มันเป็นความสามารถของเขาในพลังเซียนธาตุดินที่มีมาแต่กำเนิด แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษระดับสูงก็ยังไม่แข็งแกร่งกว่าเขามากในด้านการต่อสู้ เจี้ยนเฉินเป็นคนที่อ่อนแอกว่าในการโจมตีครั้งนี้
ในทางตรงกันข้าม เทียนซ่งหลียังคงยืนอยู่ที่เดิม ตอนนี้ขาของเขาจมลึกลงไปในพื้นเล็กน้อย
“เจ้าคนชั่ว ข้าไม่คิดเลยว่าความแข็งแกร่งของเจ้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงเวลาหนึ่งปี” เทียนซ่งหลีจ้องเขม็งที่เจี้ยนเฉิน “อย่างไรก็ตามถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ เจ้าก็ไม่สามารถมีชีวิตรอดออกไปได้” จากนั้นเขาก็กระโจนเข้าใส่เจี้ยนเฉินอีกครั้ง