เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 552 ประกาศศักดา

สี่ตระกูลหลักในเมืองหลวงไม้่นับว้่าเป็นอะไรในสายตาห มิงไห้่
ดังนั้นเรื่องโอวหยางเวยในวันนั้นจึงไม้่ใช้่เรื่องที่น้่ากังวล แต้่อย้่างใด
“ไม้่เป็นไร ฉันจะลองดูสักหน้่อย” หมิงไห้่ยิ้มอย้่างเยือก เย็น “ลูกชายฉันคิดอะไรอยู้่กันแน้่”
ลูกน้องชุดดําเห็นหมิงไห้่เหมือนจะแน้่ใจแล้ว เขาจึงไม้่ เกลี้ยกล้่อมอีก ได้แต้่ผงกหัว
**
วันรุ้่งขึ้น บ้านตระกูลสวี
“คุณชาย คุณไม้่ควรกลับมาจริงๆ ” กลุ้่มผู้อาวุโส ตระกูลสวีมองสวีเหยากวงแล้วอดทอดถอนใจไม้่ได้
คนตระกูลสวีส้่วนใหญ้่ถูกอพยพไปยังรัฐM
ปัจจุบันเหลือแต้่หัวหอกใหญ้่
คราวนี้ตระกูลสวีได้รับความเสียหายอย้่างหนัก
สวีเหยากวงได้แต้่คุกเข้่าอยู้่หน้าปูายฮวงซุ้ยโดยไม้่พูด อะไร
“เหล้่าผู้อาวุโสทั้งหลาย เรื่องที่จะเกิดขึ้นในลําดับต้่อไป ยังต้องรบกวนทุกท้่าน” พ้่อบ้านสวีประสานมือคํานับเหล้่าผู้ อาวุโส “ครั้งนี้พวกเราตระกูลสวีได้ตามรอยเท้าตระกูลฉิน แล้ว ยังมีคนอีกมากมายที่จับตามองพวกเราอยู้่ จึงต้องให้ ความสําคัญกับการจัดพิธีศพให้ดี อย้่าให้คนอื่นฉวยโอกาสมา เอาเปรียบได้”
โดยเฉพาะตระกูลประเภทเดียวกับตระกูลโอวหยาง ซึ่งมี ไม้่น้อยที่ต้องการเหยียบย่ําสี่ตระกูลหลักเพื่อก้าวขึ้นมาเป็น ตระกูลชั้นหนึ่ง
ครั้งนี้ถือว้่าเป็นหายนะที่ไม้่เคยเกิดขึ้นมาก้่อนสําหรับ ตระกูลสวี
ทุกคนต้่างอยู้่ในอาการร้อนรุ้่มใจ
“คุณหนูฉิน” ขณะที่ทุกคนกําลังคุยกันอยู้่ ก็มีเสียงผู้คุ้ม กันดังมาจากด้านนอก
พ้่อบ้านและเหล้่าผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบในห้องโถงหยุดคุย กัน มองออกไปทางด้านนอก
ได้ยินเสียงเดินขวักไขว้่มาอย้่างรวดเร็ว
ฉินหร้่านเข้ามาเป็นคนแรกและมีชายหนุ้่มคนหนึ่งเดิน ตามหลังเธอมาหนึ่งก้าว
“คุณหนูฉิน ท้่านนี้คือ…” พ้่อบ้านสวีมองไปที่เด็กหนุ้่ม คนนั้น เขาจําได้ว้่านี่ไม้่ใช้่เฉิงมู้่ แต้่เป็นคนคนนั้นที่เจอที่ โรงพยาบาลตั้งแต้่เมื่อคืน
“ชิงหลิน” ฉินหร้่านหันไปแนะนําให้พ้่อบ้านสวีรู้จัก “ตั้งแต้่นี้เป็นต้นไป เขาจะรับผิดชอบความปลอดภัยตระกูล สวี พ้่อบ้านสวี พวกคุณมีอะไรก็บอกเขาได้โดยตรง”
“พ้่อบ้านสวี” ชิงหลินประสานมือคํานับพ้่อบ้านสวี “คิด เสียว้่าพวกเราเป็นบอดี้การแดก็ได้ครับ!”
ขณะที่พูด เขาก็โบกมือเรียกคนกลุ้่มหนึ่งที่อยู้่ด้านนอก เข้ามาในลานบ้าน ทุกคนล้วนเป็นเด็กหนุ้่มไฟแรงสวมชุดดํา เหน็บดอกไม้ขาวไว้บนตัว
ยืนเป็นสองแถวเหมือนได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย้่างดี
โดยหลักแล้ว ความพิเศษในแบบฉบับค้่ายฝึกระดับ นานาชาติก็อยู้่ในระดับเดียวกันนี้
ฉินหร้่านเดินผ้่านพ้่อบ้านสวี คุกเข้่าอยู้่อีกด้านของปูาย ฮวงซุ้ย โค้งศีรษะสามครั้งเพื่อแสดงความเคารพ
“พ้่อบ้านสวี คนเหล้่านี้คือ…” เหล้่าผู้อาวุโสที่อยู้่อีกด้าน หนึ่งอ้าปากค้างมองไปทางพ้่อบ้านสวี “คนเหล้่านี้เป็นใคร? ดู ไม้่เหมือนคนธรรมดา”
“ผมก็ไม้่แน้่ใจ” พ้่อบ้านสวีผงะไปสักพัก “ดูเหมือนจะ เป็นเพื่อนคุณหนูฉิน”
ฉินหร้่านไม้่ได้แนะนําอย้่างละเอียด
บอกแค้่ว้่าชื่อชิงหลิน
ชิงหลิน? พ้่อบ้านสวีกับเหล้่าผู้อาวุโสแปลกหูมาก ไม้่เคย ได้ยินชื่อนี้มาก้่อน
ฉินหร้่านอยู้่บ้านตระกูลสวีสองชั่วโมง สวีเหยากวงไม้่มี ท้่าทีใดๆ ตั้งแต้่เมื่อวานมาจนถึงวันนี้ ฉินหร้่านช้่วยจัดการ ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ก้่อนจะออกจากบ้านตระกูลสวี
ด้านนอก เฉิงมู้่นั่งอยู้่ในรถรอเธอ
ฉินหร้่านยังเดินไปไม้่ถึงลานจอดรถก็มีชายชุดดําขวาง เธอไว้ “คุณหนูฉิน นายท้่านของเราอยากคุยกับคุณ”
“ไสหัวไป” ฉินหร้่านพูดด้วยเสียงเย็นเฉียบ
ช้่วงไม้่กี่วันมานี้เธอพักผ้่อนไม้่เพียงพอ ดวงตาปกคลุมไป ด้วยไอเลือด ดูร้ายกาจและเยือกเย็น
เมื่อเงยหน้าขึ้น นัยนแตาคมกริบแทบจะกลายเป็นมีด
ชายชุดดําอดไม้่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เขาไม้่เคยคิดมาก้่อนว้่าฉินหร้่านจะมีท้่าทีแบบนี้
ฉินหร้่านเดินผ้่านเขาไปโดยตรง
ชายชุดดําตกตะลึงอยู้่ชั่วขณะหนึ่งก้่อนจะบอกว้่า “นาย ท้่านของเรา คือท้่านหมิงไห้่”
ฉินหร้่านชะงักเท้าอยู้่กับที่ เงยหน้าขึ้น
**
สิบนาทีต้่อมา
ร้านกาแฟที่อยู้่ถัดออกไปไม้่กี่ถนน
ร้านกาแฟร้านนี้ตั้งอยู้่ในย้่านที่เจริญรุ้่งเรือง ไม้่มีลูกค้า แม้แต้่คนเดียว ค้่อนข้างเงียบสงบ
เฉิงมู้่จอดรถเสร็จก็เงยหน้ามองฉินหร้่าน “คุณหนูฉิน จะ ไปเจอเพื่อนหรอครับ?”
“อืม” ฉินหร้่านตอบเรียบๆ
เฉิงมู้่นึกสงสัยอย้่างหลีกเลี่ยงไม้่ได้ เขาจอดรถก้่อนและ ไม้่ได้เข้าไปในทันที แค้่จอดทิ้งไว้และชําเลืองมองไปทางร้าน กาแฟร้านนั้น
เมื่อชําเลืองมองไปเห็นชายวัยกลางคนที่นั่งอยู้่ริม หน้าต้่าง สีหน้าเฉิงมู้่ก็เปลี่ยนไป เขานั่งตัวตรงและรีบส้่ง ข้อความให้เฉิงเจวี้ยนทันที
จากนั้นก็จอดรถด้วยความรวดเร็วแล้วเข้าไปด้วย ความเร็วสูง
เฉิงมู้่มายืนอยู้่ข้างหลังเธอเกือบจะทันทีที่ฉินหร้่านลงรถ
ฉินหร้่านยื่นมือมารวบเสื้อโค้ต เธอเห็นชายวัยกลางคนที่ กําลังนั่งอยู้่ริมหน้าต้่าง
เธอเดินตรงไป นั่งม้านั่งฝั่งตรงข้ามเขาด้วยท้่าทางไม้่ ยี่หระ เพียงแต้่คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม้่เป็นที่สังเกต
“คุณเรียกฉัน?” ฉินหร้่านเอนหลังพิงเก้าอี้ เงยหน้า มองหมิงไห้่
หมิงไห้่ลอบมองเธอตั้งแต้่เธอเข้ามาแล้ว
นั่งท้่าสบายๆ กิริยาท้่าทางไม้่ได้สง้่างาม ในตัวมีกลิ่นอาย ของพวกอันธพาล เขาขมวดคิ้วโดยไม้่รู้ตัว “ฉินหร้่านสินะ”
ฉินหร้่านเริ่มหมดความอดทน เธอพูดด้วยน้ําเสียงที่ทั้ง เย็นชาและหงุดหงิด “ไม้่ต้องพล้่าม”
เธอกดหัวคิ้ว นานมากแล้วที่ไม้่ได้แสดงอารมณแแบบนี้
“เธอเป็นคนพาคนมาจับตัวโอวหยางเวย?” หมิงไห้่ยก ถ้วยกาแฟดื่ม น้ําเสียงแน้่นิ่ง
เขามองเฉิงมู้่อย้่างครุ้่นคิด ท้่าทางเฉิงมู้่…ดูเคารพฉินห ร้่านมาก
ฉินหร้่านเดาว้่าหมิงไห้่มาเพราะเรื่องนี้ เธอไม้่ได้แปลกใจ แม้แต้่น้อย แต้่พอพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าเธอก็ปกคลุมไปด้วย น้ําค้างแข็ง
“ฉันให้คนไปวิลล้่าเฉิงเจวี้ยนแล้ว คาดว้่าอีกสองชั่วโมง โอวหยางเวยจะออกมาได้อย้่างปลอดภัย แม้เธอจะรู้ว้่า สาเหตุการตายของสวีซื่ออิ่งเกี่ยวข้องกับโอวหยางเวย แล้ว อย้่างไรล้่ะ เธอไม้่กล้าแตะโอวหยางเวยหรอก” หมิงไห้่มอง ฉินหร้่าน พูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
พอพูดจบ ฉินหร้่านก็ยังนิ่ง สีหน้าเฉิงมู้่แสดงความโมโห
หมิงไห้่เห็นสีหน้าเฉิงมู้่ก็อดหัวเราะไม้่ได้ “จะโมโหไป ทําไม พวกเธอก็น้่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว”
เฉิงมู้่มองฉินหร้่าน “คุณหนูฉิน คุณ…”
เดิมทีเขาคิดว้่าฉินหร้่านจะเป็นฝุายโมโห แต้่คิดไม้่ถึงว้่า ฉินหร้่านจะยิ้ม เธอพาดมือไว้บนโต฿ะ “คุณหมิง ฉันคิดว้่าคุณ คงยังไม้่ได้ข้่าวว้่าตอนนี้โอวหยางเวยอยู้่ที่ไหนสินะ หือ?”