เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 553 ปะทะ

หมิงไห่คาดไม่ถึง เขามองถ้วยกระเบื้องสีขาวที่อยู่ ตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองฉินหร่าน รอยยิ้มตรงมุมปากค่อยๆ หุบลง
คําพูดฉินหร่าน…
หรือจะเป็นสถานที่สืบสวนอาชญากรรมในนาม129?
129เลิกภารกิจในวงการสืบสวนอาชญากรรมมานาน แล้วไม่ใช่หรือ?
“ตอนนี้โอวหยางเวยเป็นยังไงบ้าง?” หมิงไห่เม้มปาก เขาไม่มั่นใจเล็กน้อย เขารู้สถานการณแฉินหร่านกับเฉิงเจวี้ยน มาพอสมควร อวิ๋นกวงกรุ฿ปมีการติดต่อกับวงการฟิสิกสแในรัฐ M
ลูกน้องคนสนิทหมิงไห่ไม่จําเป็นต้องให้หมิงไห่เอ่ยปาก เขาให้คนติดต่อกับทางโอวหยางเวยเรียบร้อยแล้ว
เมื่อวานโอวหยางเวยมั่นใจมากว่าฉินหร่านไม่กล้าแตะ ต้องตัวเธอ
ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ติดต่อหมิงไห่ในทันที เพราะถึงอย่างไร การถูกฉินหร่านผู้ที่เธอไม่เคยเห็นในสายตาจับตัวไปก็เป็น เรื่องที่น่าอับอายสําหรับโอวหยางเวย
จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ โอวหยางเวยถึงได้เริ่ม ติดต่อมา
หลังจากลูกน้องคนสนิทของหมิงไห่คุยโทรศัพทแเสร็จ ใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณแก็เปลี่ยนไป
หมิงไห่สังเกตสีหน้าลูกน้องคนสนิท เขาเงยหน้าอย่างอด ไม่ได้ เม้มปาก “มีปัญหา?”
ลูกน้องคนสนิทเงยหน้าด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย “คุณหนูโอวหยางถูกกองสืบสวนอาชญากรรมควบคุมตัวใน ข้อหาฆาตกรรม…”
ฉินหร่านที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้ยินคําตอบนี้ก็ไม่แปลกใจเลย สักนิด มือขวากดโต฿ะแล้วลุกขึ้นยืน
หยิบถ้วยกาแฟที่ตัวเองไม่ได้แตะชูไปทางหมิงไห่ก่อนจะ ดื่มไปหนึ่งคํา บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแต่อย่างใด เยือกเย็น
เหมือนเดิม เยือกเย็นแม้กระทั่งน้ําเสียง “ขอบคุณสําหรับการ ต้อนรับ”
เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต฿ะ “ปัง” ตามเสียงพูดของเธอ
ถ้วยเป็นถ้วยกระเบื้องขาว กาแฟในนั้นยังเหลืออีกครึ่ง ถ้วย
กาแฟสีน้ําตาลมีกลิ่นหอมที่อยู่ในถ้วยกระเพื่อม
นอกจากคนที่มีข้อกําหนดพิเศษแล้ว ฉินหร่านจะสํารวม กิริยาต่อหน้าฉินซิวเฉิน เฉินซูหลาน และอาจารยแอีกไม่กี่ท่าน เท่านั้น
ตอนนี้คนที่ทําให้เธอสํารวมได้ยิ่งมีน้อยลงเรื่อยๆ ส่วน เธอก็หยิ่งผยองจนเป็นนิสัย การที่หมิงไห่แสร้งทําท่าดัดจริต ทําตัวข่มเหงต่อหน้าเธอ บอกได้แค่ว่าอีกฝุายคิดผิด
“ไป” ฉินหร่านชําเลืองมองเฉิงมู่แล้วหันหลังเดินออกไป
เสื้อกันลมสีอ่อนแกว่งไปตามการหมุนตัว
ภาพลักษณแเท่ๆ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเฉียบขาด
เฉิงมู่อึ้ง ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ตามเธอออกไป โดยไม่รู้ตัว
เดิมทีหมิงไห่เหมาร้านกาแฟไว้ จึงไม่มีคน
ขณะนี้บรรยากาศยิ่งหนาวเหน็บ
ลูกน้องหมิงไห่สี่คนยังยืนอยู่หน้าประตูสองฝั่ง
ฉินหร่านเพิ่งเข้าร้านกาแฟมาได้ไม่นานก็เห็นเฉิงเจวี้ยน พกพาไอเย็นเดินเข้ามา
เธอชะงักเท้า เงยหน้ามองเขา
“เข้าไปรอฉันที่รถก่อน” แววตาดําขลับของเฉิงเจวี้ยน ลึกล้ํา หนาวสะท้านกระดูก มันจะละลายลงหน่อยแค่ตอนที่ มองฉินหร่าน
“คุณจะเข้าไป?” ฉินหร่านเงยหน้าถามเฉิงเจวี้ยน
เฉิงเจวี้ยนเหลือบมองไปในร้านกาแฟด้วยท่าทีเรียบเฉย นิ่งไปสักพักก่อนจะตอบ “เธอรอฉันสองนาที”
“อืม” ฉินหร่านผงกหัว
“นี่คือสิ่งที่โอวหยางเวยให้ปากคํา ฉันเพิ่งไปหาผู้กองห่าว มารอบนึง” เฉิงเจวี้ยนมอบเอกสารปิดผนึกในมือให้ฉินหร่าน “เธอลองดูก่อน ฉันจะรีบกลับมา”
ฉินหร่านพยักหน้าและโบกมือให้เขาส่งๆ
ที่นั่งริมหน้าต่างร้านกาแฟ
หมิงไห่หน้าเคร่งขรึม เมื่อเห็นเฉิงเจวี้ยนเดินมาก็ไม่ได้ ตกใจเลยแม้แต่น้อย
แค่มองเฉิงเจวี้ยนพลางครุ่นคิด “รีบร้อนขนาดนี้เลย? ดู เหมือนว่าฉินหร่านคนนี้จะมีอิทธิพลต่อแกมากจริงๆ”
หมิงไห่หัวเราะ มนุษยแกลัวก็แต่ไม่มีจุดอ่อน
“ต่อไปอย่ามาพบเธออีก” เฉิงเจวี้ยนไม่ได้นั่งลง และ ไม่ได้สนใจความนัยที่ออกมาจากปากหมิงไห่
เพียงแค่มองต่ําลงมาที่หมิงไห่
“งั้นแกคอยกันฉันไว้ด้วยละ” หมิงไห่หัวเราะ สักพักก็หรี่ ตา “พวกแกพาโอวหยางเวยไปทําอะไร? ลูกชาย ฉันประเมิน แกต่ําไปจริงๆ แต่ว่า…”
หมิงไห่พูดถึงตรงนี้ก็หัวเราะ หยิบบุหรี่ออกมา “พวกแก ยังพอมีลูกไม้อยู่บ้าง แต่ผู้หญิงคนนั้นอวดดีไปหน่อย เฉิง เจวี้ยน แกคิดว่าวันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปไหม?”
เฉิงเจวี้ยนอ่อนปวกเปียกเสียอย่างนี้ ถ้าหมิงไห่จับไม่ได้ นั่นก็คงไม่ใช่สไตลแที่โหดเหี้ยมแบบเขา
หมิงไห่ส่งสายตาให้ลูกน้องคนสนิท
ลูกน้องคนสนิทรีบกดหน้าลงแล้วกดหูฟังบลูทูธที่ข้างหู “จับตัวเธอไว้!”
หน้าประตูร้านกาแฟมีคนของหมิงไห่
“แกรก——” หมิงไห่กดไฟแช็กจุดบุหรี่
จากนั้นก็ค่อยเงยหน้ามองเฉิงเจวี้ยนด้วยรอยยิ้มสบายใจ เฉิบ
แต่เขากลับพบว่าเฉิงเจวี้ยนไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนก แม้แต่น้อย แค่มองไปยังนอกประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หมิงไห่ผงะ ปฏิกิริยานี้ไม่เหมือนนิสัยเฉิงเจวี้ยนเลย
เขามองออกไปทางนอกประตูร้านกาแฟตามสายตาเฉิง เจวี้ยนโดยสัญชาตญาณ
ไม่ไกลออกไป
ฉินหร่านกับเฉิงมู่กําลังเดินออกไป
โทรศัพทแในกระเป฻าสั่นสองครั้ง เธอหยิบมาดูก็พบว่าเป็น สายจากเหอเฉิน จึงกดรับสายอย่างลวกๆ
ด้านนอกประตูมีบอดี้การแดที่ทรงพลังของหมิงไห่ยืนอยู่
เมื่อมีคําสั่งของหมิงไห่ ลูกน้องเขาย่อมไม่ปล่อยฉินหร่าน ไป ขณะที่ยื่นมือไปต้องการจะขวางฉินหร่าน
ฉินหร่านก็เงยหน้าขึ้น เธอกําลังกดรับสายก่อนจะ ทักทายเหอเฉิน เมื่อเห็นสี่คนนี้กําลังขวางเธอไว้ก็จับโทรศัพทแ แน่นคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “แน่ใจนะว่าจะขวางฉัน?”
ลูกน้องทั้งสี่หรี่ตามองฉินหร่าน ไม่หลีกทางให้ “คุณหนู ฉิน โปรดหยุดด้วย!”
ฉินหร่านพยักหน้า
เธอพูดกับเหอเฉินที่อยู่ปลายสายหนึ่งประโยค “รอฉัน หนึ่งนาที”
ทางด้านเหอเฉินวางกล้องในมือลง พอได้ยินเสียงฝั่งฉินห ร่านก็อดเลิกคิ้วไม่ได้ “ไม่เป็นไรนะ?”
“ไม่มีอะไร” ฉินหร่านตอบเรียบๆ
“โอเค เธอทําธุระให้เสร็จก่อน” เหอเฉินถือโทรศัพทแโดย ไม่วางสาย
ฉินหร่านเงยหน้าขึ้น เธอโยนโทรศัพทแให้เฉิงมู่อย่างส่งๆ
เฉิงมู่ถือโทรศัพทแอย่างรู้ใจ เขาเดินถอยไปด้านข้างสอง ก้าว