เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 781 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (3)/ตอนที่ 782 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (4) - novel-lucky

ตอนที่ 781 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (3)

“นี่…” ฮูหยินผู้เฒ่าจับมือเฟิงหรูชิงไว้ด้วยความตื่นเต้น “แม่นางน้อย หากอาการป่วยของข้าหายได้ ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี ตำรับอาหารบำรุงสุขภาพพวกนั้นต้องแพงแน่นอน เจ้า าต้องการอะไรบอกมาได้เลย ข้าจะทำให้สมความปรารถนาแน่นอน”

“ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการอะไร หากท่านติดใจ จะตอบแทนข้าให้ได้ เช่นนั้นรอท่านหายดีก่อนหรือไม่ก็ติดค้างน้ำใจข้าไว้ก่อนก็ได้”

“ได้ๆ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าตายินดี

หากนางหายได้จริงๆ ฉินเสี่ยวเย่ว์อย่าคิดจะเข้าตระกูลหลัวได้ เสี่ยวลี่เอ๋อร์ก็จะไม่ถูกรังแกใดๆ อีกแล้ว!

“แม่นางน้อย เจ้าเป็นหญิงงามจิตใจดีจริงๆ อ้อ จริงสิ เจ้าหน้าตาคล้ายสหายในอดีตของข้ามาก บางทีนี่อาจเป็นวาสนาของพวกเรา” ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม ครั้งแรกที่นางเห็นแม่นางน้อยผู้นี ก็รู้สึกดีแล้ว อีกอย่างก็รื่นตากว่านางหนูอมโรคตระกูลฉินนั่นมาก

บางที…อาจเป็นเพราะนางคล้ายกับคนผู้นั้นอยู่หลายส่วน

โดยเฉพาะดวงตา สีหน้า รวมถึงท่วงท่ากิริยาคล้ายกันเหลือเกิน

“สหายเก่าหรือ” เฟิงหรูชิงมองฮูหยินผู้เฒ่า มุ่นคิ้วฉงน

นางหน้าตาค่อนข้างเหมือนท่านแม่ คล้ายเฟิงเทียนอวี้บางส่วนเท่านั้น

นอกจากนี้แล้วนางก็ไม่เหมือนใครอื่นอีก

หากเฉินเอ๋อร์เป็นน้องชายที่ถูกขโมยไปจริงๆ นางกับเฉินเอ๋อร์ไม่คล้ายกันเลย มิฉะนั้นทำไมจะดูไม่ออก

“เป็นความจริง” ฮูหยินผู้เฒ่าจับมือเฟิงหรูชิง ตบเบาๆ อย่างสนิทสนม “สหายเก่าข้าผู้นั้น สาบานเป็นพี่น้องกับตาแก่ผู้ล่วงลับของข้า ซ้ำเป็นคนที่ตระกูลหลัวผิดต่อเขาที่สุด…”

นางไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงเหมือนอีกฝ่ายมากเกินไปหรือเปล่า ถึงได้คายปมที่อยู่ในใจตนออกมา

เรื่องบางอย่างหลัวเฟยยังไม่รู้ แล้วหลัวลี่จะรู้ได้อย่างไร

“ข้าไปอาบน้ำทิพย์อมตะก็เพื่อจะมีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหลายปี บางทีอาจจะมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้ง…”

เฟิงหรูชิงสงบนิ่ง นางรู้สึกว่าฟังเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยดี ทว่ากลั้นใจตัดบทฮูหยินผู้เฒ่าไม่ลง

“คนผู้นั้นกระทำการเอิกเกริกยิ่งใหญ่ แต่เขาเห็นชาวบ้านมาเป็นอันดับแรก กลับไม่เคยสนใจตัวเองเลย ข้ากับตาแก่เติบโตขึ้นในจวนเทียนเสินตั้งแต่เล็ก ดังนั้นจึงไม่เข้าใจการกระทำของ งเขา”

“จนกระทั่ง คนกลุ่มนั้นสังหารประชาชนของเขา ฆ่าคนไปทั้งเมือง! เขาถูกยั่วโทสะ จึงคิดใช้เลือดล้างโลกสันโดษ”

มุมปากฮูหยินผู้เฒ่าอมยิ้ม

นางไม่รู้สึกว่าเขาทำผิดเลย

ถึงนางไม่เข้าใจว่าทำไมคนผู้นั้นถึงไม่ใส่ใจตัวเอง ในทางกลับกันเห็นคนอื่นมาก่อนเสมอ

แต่การกระทำของคนพวกนั้นก็ยั่วโทสะทั่วหล้าได้จริงๆ คนผู้นั้นรักใคร่ปวงประชาเพียงนี้ จะปล่อยคนพวกนั้นได้อย่างไร

“ครั้งนั้นโลกสันโดษทั้งหมดสั่นสะเทือน เขาแค่คนเดียวเท่านั้นเข่นฆ่าผู้ฝึกวิชาในโลกสันโดษนับไม่ถ้วน ยอดฝีมือที่ตายในมือเขาเองก็มีจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นกัน”

“โลกสันโดษรับรู้ถึงความเกรงกลัว ทั่วทั้งโลกต่างก็กริ่งเกรงเขา จึงร่วมมือกันคิดไล่สังหารเขา…”

เมื่อเล่าถึงตรงนี้สายตาฮูหยินผู้เฒ่าก็เผยความเคารพและคิดถึง

“ศึกนี้ดำเนินไปถึงสามวันสามคืน ข้าไม่มีวันลืมได้ เขาเยียบย่ำท่ามกลางกองกระดูก เดินเลือดโทรมกายออกมา คนทั่วหล้าต่างเข้าใจว่าศึกนั้นทั้งสองฝ่ายเสมอกัน อย่างมากโลกสันโดษก็ อ่อนด้อยกว่าเล็กน้อย ความจริงมิใช่แบบนั้น ด้วยความสามารถของเขาไม่ช้าก็ต้องเยียบย่ำโลกสันโดษนี้ไปได้”

…………..

ตอนที่ 782 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (4)

“ถึงข้าจะเป็นคนโลกสันโดษเช่นกัน แต่ข้าไม่เคยรู้สึกว่าเขาทำผิดอะไร!”

คนผู้นั้นไม่ผิดเลย

คนกลุ่มนั้นตามฆ่าประชาชนผู้บริสุทธิ์ เขาก็แค่ไปคิดบัญชีคนกลุ่มนั้นเท่านั้นเอง

จนกระทั่งคนที่ลงมือกับผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยมถูกกำจัดไปจนหมด

แต่โลกสันโดษตื่นตระหนักในความสามารถของเขา ทั้งกลัวว่าโลกจะถูกเขาเปลี่ยนแปลง ถึงได้รวมกลุ่มอิทธิพลทั้งหมดเพื่อล้อมเขาเอาไว้

ยอดฝีมือจำนวนนับไม่ถ้วนของโลกสันโดษ กลับไม่อาจฆ่าเขาเพียงคนเดียวได้

“ตอนนั้น ตาแก่บ้านข้ากับผู้เฒ่าฉินสนิทกัน เขาน่ะมันคนดูมีคุณธรรม แท้จริงคือสัตว์ร้าย! ตาแก่บ้านข้าคิดว่าเทียนหยาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนในโลกสันโดษ คิดจะช่วยเขา จึงรวบรวมคน นกลุ่มหนึ่งไปช่วยเหลือ”

“ตาแก่บ้านข้าดันดูคนไม่ออก คบหากับเจ้าสารเลวนั่น ผู้เฒ่าฉินฉวยโอกาสนี้รวมมือกับตระกูลอื่น จับตัวตาแก่บ้านข้าไป เจ้าสารเลวนั่นให้ตาแก่ข่มขู่เทียนหยา ตอนนั้นเขาไม่ทันระว วัง ถึงได้ถูกฟาดไปครั้งหนึ่ง การศึกครั้งนั้นถึงได้ยุติลง”

“ต่อให้เป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังรู้สึกว่าเทียนหยาไม่ได้พ่ายแพ้ หากมิใช่เพราะตระกูลหลัวเรา ต่อให้ครั้งนั้นเขาไม่ได้อาจทำให้โลกสันโดษเขียนกฎควบคุมฉบับนั้นขึ้นได้ ภายหน้าเขาก ก็กลับมาต่อสู้ใหม่ แต่เพราะตาแก่บ้านข้าตกอยู่ในมือพวกนั้น เขาถึงได้ใช้วิธีสุดท้าย เพื่อคุกคามให้โลกสันโดษลงนามในสัญญา”

“สัญญาของเขามีอยู่แค่สองข้อเท่านั้น หนึ่งคือไม่อาจลงมือกับคนในโลกปุถุชน สอง…ไม่อาจลงมือกับตระกูลหลัว ส่วนเขายอมไปยังสถานที่แห่งนั้น ไม่มีวันกลับมาอีก”

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดมาถึงช่วงสุดท้าย ร่างกายนางสั่นระริก ใบหน้าชรากลับเปื้อนด้วยรอยยิ้มขมขื่นดังเดิม

“ตระกูลหลัวข้าติดค้างเขามากมายเหลือเกิน ข้ารู้ว่าสิ่งที่เขาไม่วางใจที่สุดคืออะไร เดิมรับปากว่าจะช่วยดูแลครอบครัวของเขา แต่เทียนหยากังวลว่า การเคลื่อนไหวของตระกูลหลัวจะเป ปิดเผยครอบครัวเขาออกไป ดังนั้นสุดท้ายหลายปีมานี้ข้าไม่กล้ารบกวนครอบครัวเขาเลย”

“ท่านย่า” หลัวลี่หน้าซีด “เรื่องนี้ ทำไมข้าไม่รู้เลย”

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มขมขื่น “อย่าว่าแต่เจ้าไม่รู้เลย กระทั่งพ่อเจ้าก็ไม่รู้เรื่อง เพราะความรู้สึกผิด ปู่เจ้าถึงด่วนจากโลกนี้ไปไว ตอนนั้นเรื่องนี้มีแค่ผู้อาวุโสระดับสูงของกลุ่มอิทธ ธิพลทั้งสามเท่านั้นที่รู้ดี ไม่เช่นนั้นหากปล่อยให้คนล่วงรู้ว่ายอดฝีมือกลุ่มนั้นใช้แผนการชั่วร้ายถึงรักษาโลกสันโดษเอาไว้ได้ พวกเขาคงเสียหน้า นี่ก็เป็นเหตุที่ตอนลงนามสัญญา ข้าถึงได้รับปาก”

หลัวลี่ขบปากแน่น “ดังนั้นที่ตอนแรกท่านย่าไม่ชอบฉินเสี่ยวเย่ว์ก็เพราะเรื่องนี้หรือ”

“ถูกต้องแล้ว ข้าไม่ชอบคนตระกูลนี้เป็นอย่างมาก ทั่วทั้งตระกูลพอมีฉินเฟยเอ๋อร์ที่ดีอยู่บ้าง ไม่เจ้าแผนการนัก แต่นั่น…ข้าก็มิได้ชอบเป็นพิเศษ นางมักให้ความรู้สึกน่าอึดอัดกั บข้า บางทีอาจเป็นเพราะตาแก่ที่ตายไปแล้วของตระกูลฉินกระมัง”

หลัวลี่ก้มหน้า

หากท่านย่าเอ่ยแต่แรก นางอาจไม่มีทางเป็นสหายกับฉินเฟยเอ๋อร์ได้

แน่นอนว่าตอนนี้หลัวลี่เข้าใจแล้วว่าสหายเช่นไรถึงคู่ควรที่จะจริงใจด้วย

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็แอบเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง

“แต่ว่าระยะนี้ตระกูลหลัวเองก็ใช่จะว่าดี ถึงคนพวกนั้นรับปากว่าจะไม่ทำอะไรตระกูลหลัว แต่ฐานะของตระกูลหลัวก็ตกต่ำลงไปมากโข” ฮูหยินผู้เฒ่าหลัวหัวเราะเสียงขม “กอปรกับตาแก่ จากไปไว ข้ารู้ว่าท้องฟ้าถล่มลงมาแล้ว”